Ба пайкари ситабр ва ба болои баланд
به پیکر ستبر و به بالا بلند
Яке жанда дар тан , бар он васла чанд
یکی ژنده در تن، بر آن وصله چند
Кулоҳии бад аз пашми андари сараш
کلاهی بد از پشم اندر سرش
Фурӯи рехтаи мӯии сртои буриш
فرو ریخته موی سرتا برش
Ба зуннор барбаста муҳками миён
به زنار بربسته محکم میان
Асое ба дасташи зхрмои бенон
عصایی به دستش زخرما بنان
Гирифту ббрдши брсрФроз
گرفت و ببردش برسرفراز
Сипаҳбад зҳолш бипурсед боз
سپهبد زحالش بپرسید باز
Бифармуд : бо мо сухани ҷуз ба рост
بفرمود: با ما سخن جز به راست
Нагӯйӣ ва гарна зиёни мртўи рост
نگویی و گرنه زیان مرتو راست
Ба рӯмӣ забон гуфт : аз Басраи ман
به رومی زبان گفت: از بصره من
Расидами ҳам акнӯн дар ин анҷуман
رسیدم هم اکنون در این انجمن
Марои кешу роҳи масеҳо буд
مرا کیش و راه مسیحا بود
Дар ин марз пайвастаам ҷо буд
در این مرز پیوسته ام جا بود
Кунун бозгу то шумо кистед ?
کنون بازگو تا شما کیستید؟
Чунин ҷангҷӯ аз пай чистед ?
چنین جنگجو از پی چیستید؟
Барои чаҳ ин лашгар ангехтед ?
برای چه این لشگر انگیختید؟
Басии биҳдаҳи хӯн чаро рехтед ?
بسی بیهده خون چرا ریختید؟
Сипаҳдори гуфто : ки морои сети кеш
سپهدار گفتا: که مارا ست کیش
Зоҳмд ( с ) ки номаш шунидӣ ту пеш
زاحمد (ص) که نامش شنیدی تو پیش
Писар духтарӣ дошт он шоҳи мо
پسر دختری داشت آن شاه ما
Ки дар дайни пас аз ваии бад ӯ роҳнамо
که در دین پس از وی بد او راهنما
Бкштндши ин қавми ҳақи ношинос
بکشتندش این قوم حق ناشناس
Накарданд аз кайфари ҳақи ҳарос
نکردند از کیفر حق هراس
Кунун мо ба хўнхўоҳии он ҷаноб
کنون ما به خونخواهی آن جناب
Надорем оромиш ва хӯрду хоб
نداریم آرامش و خورد و خواب
Аз ин мардуми зишти кайфар , кашем
از این مردم زشت کیفر،کشیم
Тани пургунаҳи шан ба хӯни дркшим
تن پرگنه شان به خون درکشیم
Насоро чу бишунид гуфтор ӯ
نصاری چو بشنید گفتار او
зи дидаи равони гашти обашу рӯ
ز دیده روان گشت آبش و رو
Ба ҷонаш дар афтод аз ғами наҳиф
به جانش در افتاد از غم نهیب
Бияфканад зи нору хориҷу салиб
بیفکند ز نار و خارج و صلیب
Ҳамеи рехт бар мӯии жулидаи хок
همی ریخت بر موی ژولیده خاک
Ҳаме зад здли нола ӣ дарднок
همی زد زدل ناله ی دردناک
Ба тозӣ забон гуфт онгаҳ чунин :
به تازی زبان گفت آنگه چنین:
Ки эй шери мардони покизаи дайн
که ای شیر مردان پاکیزه دین
Дар Инҷили ман худ чунон дида ам
در انجیل من خود چنان دیده ام
зи рози огаҳон низ бишнида ам
ز راز آگهان نیز بشنیده ام
Ки ояд расӯлӣ дар охири замон
که آید رسولی در آخر زمان
Зсўии Фрозндаҳ ӣ осмон
زسوی فرازنده ی آسمان
Кунад насх , дайни тамоми милал
کند نسخ، دین تمام ملل
Фитад зу ба рукни килисои халал
فتد زو به رکن کلیسا خلل
Пас аз он паямбари писари духтараш
پس از آن پیمبر پسر دخترش
Фитад дар раҳи дайни зпикри сараш
فتد در ره دین زپیکر سرش
Ҳаримаш ба уштур саворӣ кунанд
حریمش به اشتر سواری کنند
Ба маргаши ҳаме сӯгворӣ кунанд
به مرگش همی سوگواری کنند
Пас аз он шҳншаҳ , яке покзод
پس از آن شهنشه، یکی پاکزاد
Ки бошад зи оли сқиФши нажод
که باشد ز آل ثقیفش نژاد
Кашад кайфар ӯ збди хоҳ ӯ
کشد کیفر او زبد خواه او
Диҳад рӯй гетии зхўни шасту шӯ
دهد روی گیتی زخون شست و شو
Марои бахти неки андар онҷо фиканд
مرا بخت نیک اندر آنجا فکند
Ки гирдами шносои он арҷманд
که گردم شناسای آن ارجمند
Кунун ҷумла бошед бар ман гувоҳ
کنون جمله باشید بر من گواه
Ки аз ҷони пазируфтами он расму роҳ
که از جان پذیرفتم آن رسم و راه
Чу аз ӯ сипаҳдори уштури нажод
چو از او سپهدار اشتر نژاد
Шунид ин сухани гашти хандону шод
شنید این سخن گشت خندان و شاد
Бипурсед : к-эии марди ойини дуруст
بپرسید: کای مرد آیین درست
Чаҳ бад то ки тозӣ нагуфтӣ нахуст ?
چه بد تا که تازی نگفتی نخست؟
Бигуфто ки розӣаст андар наҳуфт
بگفتا که رازی است اندر نهفت
Чу холӣ шавад ҷой битавон шнФт
چو خالی شود جای بتوان شنفت
Сипаҳбади з мардум бипардохт ҷой
سپهبد ز مردم بپرداخت جای
Бадв гуфт он марди покизаи рой
بدو گفت آن مرد پاکیزه رای
Яке дайр дорам дар ин марзи ман
یکی دیر دارم در این مرز من
Бидам андари онҷои осӯдаи тан
بدم اندر آنجای آسوده تن
Ки солори он лашгари нобакор
که سالار آن لشگر نابکار
Биёмад дмон бо савории ҳазор
بیامد دمان با سواری هزار
Змни хости конҷошби орад ба сар
زمن خواست کانجاشب آرد به سر
Ба рӯйиш гушӯдам ба ночор дар
به رویش گشودم به ناچار در
Ба дайри андарун чун ки осӯдаи гашт
به دیر اندرون چون که آسوده گشت
Змни хости к-эйами дарини пҳндшт
زمن خواست کایم دراین پهندشت
Бидонам азин лашгари сари баланд
بدانم ازین لشگر سر بلند
Ҳамаи ройу андеша ва чун ва чанд
همه رای و اندیشه و چون و چند
Кунун он бдохтр дар он ҷойгоҳ
کنون آن بداختر در آن جایگاه
Тан осон нишастааст дида ва ба роҳ
تن آسان نشسته است دیده و به راه
Сипаҳбад бабўсед пешонӣ аш
سپهبد ببوسید پیشانی اش
Шукуфта шуд он чеҳри нӯронӣ аш
شکفته شد آن چهر نورانی اش
Бадв гуфт : к-эии марди покизаи роҳ
بدو گفت: کای مرد پاکیزه راه
зи ман орзӯе ки дорӣ бихоҳ
ز من آرزویی که داری بخواه
Бигуфто : надорам дигар орзӯӣ
بگفتا: ندارم دگر آرزوی
Магари онкии зини мардуми номҷўӣ
مگر آنکه زین مردم نامجوی
Яке мард бе тарси шамшери зан
یکی مرد بی ترس شمشیر زن
Бияёд ба ҳамроҳ то дайри ман
بیاید به همراه تا دیر من
Ки ӯро барам ман ба болин ӯ
که او را برم من به بالین او
зи хӯн сурх созад ниҳолин ӯ
ز خون سرخ سازد نهالین او
Броҳим ял гуфт : он каси манам
براهیم یل گفت: آن کس منم
Ки худро ба як паҳнаи лашгари занам
که خود را به یک پهنه لشگر زنم
Натарсам зи шеру зи пелу наҳанг
نترسم ز شیر و ز پیل و نهنگ
Барорам зи сӯрох , ғжмони паланг
برآرم ز سوراخ، غژمان پلنگ
Худ оем зи лашгар ба ҳамроҳи ту
خود آیم ز لشگر به همراه تو
Кунам ончиро ҳаст дилхоҳи ту
کنم آنچه را هست دلخواه تو
Бадв гуфт он роҳиби покзод :
بدو گفت آن راهب پاکزاد:
Ки аз додгар , офарини бртўи бод
که از دادگر، آفرین برتو باد
Агар рӯй гетӣ шавад пари сиёҳ
اگر روی گیتی شود پر سیاه
Сари он сипоҳии ту дар размгоҳ
سر آن سپاهی تو در رزمگاه
Фузӯнӣ ба неруи зпили дижам
فزونی به نیرو زپیل دژم
Чу оҳӯ кунад шери нар аз ту Ром
چو آهو کند شیر نر از تو رم
Накӯ нест лек эй яли ҳақи параст
نکو نیست لیک ای یل حق پرست
Кисозӣ ба дандон кашӣ кордаст
که سازی به دندان کشی کاردست
Чу бо чораи кории тавон сохтан
چو با چاره کاری توان ساختن
Хирад нест ҷон дар сараш бохтан
خرد نیست جان در سرش باختن
Ба ҳарчат сароем фарои дори гӯш
به هرچت سرایم فرا دار گوش
Ба тани ҳамчуи ман рахт рҳбон бапуш
به تن همچو من رخت رهبان بپوش
Миёнро ба зуннор тарсо бибаст
میان را به زنار ترسا ببست
Яке хоҷ аз сина овехт паст
یکی خاج از سینه آویخت پست
Ба сари брнс исавӣ барниҳод
به سر برنس عیسوی برنهاد
Зкорш бишуд ҷони исломи шод
زکارش بشد جان اسلام شاد
Пас онгаҳ бибаст он яли некбахт
پس آنگه ببست آن یل نیکبخت
Яке теғи баранда дар зери рахт
یکی تیغ برنده در زیر رخت
Асое ба дасти андараш ҳамчу мем
عصایی به دست اندرش همچو میم
Ба зери қабо аждаҳоӣ кулем
به زیر قبا اژدهای کلیم
зи дунболи роҳиб дар он тираи шом
ز دنبال راهب در آن تیره شام
зи лашгари сӯии дайри бардошти гом
ز لشگر سوی دیر برداشت گام
Чу пайдо шуд он дайри роҳиби зи давр
چو پیدا شد آن دیر راهب ز دور
Пай озмӯн гуфт бо пели зӯр
پی آزمون گفت با پیل زور
Кигар шер нар бошӣу аждаҳо
که گر شیر نر باشی و اژدها
Нагардӣ аз ин доми дигари раҳо
نگردی از این دام دیگر رها
Ниҳодам ба роҳати ман ин банду дом
نهادم به راهت من این بند و دام
Ки то душманон аз ту гиранд ком
که تا دشمنان از تو گیرند کام
Ту онӣ ки гуфтӣ сари як сипоҳ
تو آنی که گفتی سر یک سپاه
Ба гирди андари орм дар овардгоҳ
به گرد اندر آرم در آوردگاه
зи неруии худ лоф чандон задӣ
ز نیروی خود لاف چندان زدی
Ба оҳани наснҷида дандон задӣ
به آهن نسنجیده دندان زدی
Кунун парда баргирам азкори ту
کنون پرده برگیرم ازکار تو
Кунам душмани огаҳи зи кирдори ту
کنم دشمن آگه ز کردار تو
Бигӯям бабанданд ёлат ба банд
بگویم ببندند یالت به بند
Ки дигар набинӣ ту гурзу каманд
که دیگر نبینی تو گرز و کمند
Чу ҷустии зи бегонаи гони ошно
چو جستی ز بیگانه گان آشنا
зи дарёи туоне бҷаҳи бошино
ز دریا توانی بجه باشنا
Чу парварда ӣ Муртазо ( ъ ) ин шунид
چو پرورده ی مرتضی (ع) این شنید
Шуд осори хашм аз ду чашмаши падед
شد آثار خشم از دو چشمش پدید
Бадв гуфт : к-эии марди паймони шикан
بدو گفت: کای مرد پیمان شکن
Машав ғарра бар ҳиялати хештан
مشو غره بر حیلت خویشتن
Аз инҳо ки гуфтам фузунтар манам
از اینها که گفتم فزونتر منم
Натарсам шавадгар ҷаҳони душманам
نترسم شود گر جهان دشمنم
Замин гар шавад пари зтиру синон
زمین گر شود پر زتیر و سنان
Манам шери шарза дар он Нитсаатон
منم شیر شرزه در آن نیستان
Ба худ гар намедид май туашу тоб
به خود گر نمی دید می توش و تاب
намекардамӣ сӯии душмани шитоб
نمی کردمی سوی دشمن شتاب
Агар зиндаи рстии ту аз чанги ман
اگر زنده رستی تو از چنگ من
Бигӯ то кунад душмани оҳанги ман
بگو تا کند دشمن آهنگ من
Бигуфт ину теғ аз миён баркашид
بگفت این و تیغ از میان برکشید
Чу шери жёни сӯии роҳиби давид
چو شیر ژیان سوی راهب دوید
Чу ин дид роҳиб битарсед сахт
چو این دید راهب بترسید سخت
Бихандед бар рӯй он некбахт
بخندید بر روی آن نیکبخت
Бигуфто : ба хӯнами мёлои теғ
بگفتا: به خونم میالای تیغ
Ки бркштнм хӯрд хоҳии дареғ
که برکشتنم خورد خواهی دریغ
Ба яздон ки паймон ту нашканам
به یزدان که پیمان تو نشکنم
Фитадгар ба дарёии оташи танам
فتد گر به دریای آتش تنم
Чунин гуфтам ин аз паии озмӯн
چنین گفتم این از پی آزمون
Ки байнами дилу Зуҳра ?ут ҳаст чун
که بینم دل و زهره ات هست چون
Тилоия ки бад бар дар он ҳисор
طلایه که بد بر در آن حصار
Гирифтанд раҳ бар ду тарсои шиор
گرفتند ره بر دو ترسا شعار
Ки ӣнҷо бимонед то субҳгоҳ
که اینجا بمانید تا صبحگاه
Надорад ба шаби кас дар ин дайри роҳ
ندارد به شب کس در این دیر راه