Сулаймони сифати брикии тунди бод
سلیمان صفت بریکی تند باد
Биёмад миёни дўсФи истод
بیامد میان دوصف ایستاد
Бен найзаро зад ба чашми замин
بن نیزه را زد به چشم زمین
Сараши бргзшт аз сипеҳри барин
سرش برگذشت از سپهر برین
Наоне бияфканад ҳар сӯи нигоҳ
نهانی بیفکند هر سو نگاه
Бидон лашгари кшн ва он размгоҳ
بدان لشگر کشن و آن رزمگاه
Ту гуфтӣ ки баҳром омад фурӯд
تو گفتی که بهرام آمد فرود
Згрдўн ба ҳомӯн , абои теғу хирад
زگردون به هامون، ابا تیغ و خرد
Вазидӣ ба пари кулоҳаш чу бод
وزیدی به پر کلاهش چو باد
Бади андеш ӯ кардӣ аз марг , ёд
بد اندیش او کردی از مرگ، یاد
Пас онгоҳи бонг ялӣ кард рост
پس آنگاه بانگ یلی کرد راست
Зумуррадони душмани ҳамоварди хост
زمردان دشمن هماورد خواست
Чу диданди барқи синонаши здўр
چو دیدند برق سنانش زدور
НиФкнди мардӣ ба размаши сутур
نیفکند مردی به رزمش ستور
Гузин ходими хонадон чун надид
گزین خادم خاندان چون ندید
Ки каси сӯй майдон бияёд падед
که کس سوی میدان بیاید پدید
Чу рустами барангехт аз ҷои Рахш
چو رستم برانگیخت از جای رخش
Ҳамеи ҷуст аз сами асбаши дурахш
همی جست از سم اسبش درخش
Бузади хеш бо он задудаи синон
بزد خویش با آن زدوده سنان
Хурушон бидон лашгари бекарон
خروشان بدان لشگر بیکران
Ба як ҳамлаи панҷоҳ тани номдор
به یک حمله پنجاه تن نامدار
Бикушт аз саворони ханҷари гузор
بکشت از سواران خنجر گزار
Аннани гирди нокардаи душман ҳануз
عنان گرد ناکرده دشمن هنوز
Ки шуд давр аз эшон яли кӣна туз
که شد دور از ایشان یل کینه توز
Биёмад ба майдон чу кӯҳи истод
بیامد به میدان چو کوه ایستاد
Бидон бе ҳунари мардум овоз дод
بدان بی هنر مردم آواز داد
Ки гар ҳаст дар ин сипаҳи пари дилӣ
که گر هست در این سپه پر دلی
Набарди озмои паҳлавону ялӣ
نبرد آزما پهلوان و یلی
Бияёд бибинад бару ёли ман
بیاید ببیند بر و یال من
Ҳам ин кӯҳи кӯбандаи куполи ман
هم این کوه کوبنده کوپال من
Чу овоӣ ӯ мейри лашгари шнФт
چو آوای او میر لشگر شنفت
Ба пӯри мутӣъ аз раҳ таъна гуфт
به پور مطیع از ره طعنه گفت
Ки ту хештанро ба рӯзи набард
که تو خویشتن را به روز نبرد
Фузуни донеи охири зики паҳнаи мард
فزون دانی آخر زیک پهنه مرد
Дили мардро нест чандини диранг
دل مرد را نیست چندین درنگ
Ки душмани блоФд ба майдони ҷанг
که دشمن بلافد به میدان جنگ
Чу ҳастӣ ялу пурдилу рзмхўоаҳ
چو هستی یل و پردل و رزمخواه
Ба ту гарм доранд пушт , ин сипоҳ
به تو گرم دارند پشت، این سپاه
Яке мардии хеши сози ошкор
یکی مردی خویش ساز آشکار
Ба кори афкани он найза ӣ ҷони шикор
به کار افکن آن نیزه ی جان شکار
Бирав бо броҳим лухтӣ бакӯш
برو با براهیم لختی بکوش
Вазин хўднмоииш бинмо хамӯш
وزین خودنماییش بنما خموش
Ба ъбдолаҳи он ҷодуӣ даргирифт
به عبداله آن جادویی درگرفت
ЗоФсўн ӯ бод барсар гирифт
زافسون او باد برسر گرفت
Бияфканад азкин ба абрӯи гиреҳ
بیفکند ازکین به ابرو گره
Бапушед бртни ду рӯмии зира
بپوشید برتن دو رومی زره
Бишуд бар яке асби тозии савор
بشد بر یکی اسب تازی سوار
Ба сӯй ҳамовард шуд барқи вор
به سوی هماورد شد برق وار
Хурӯшед бар вай ки имрӯзи ман
خروشید بر وی که امروز من
зи хӯни пайкаратро бапушам кафан
ز خون پیکرت را بپوشم کفن
Пас аз марги ту андарин дашти кин
پس از مرگ تو اندرین دشت کین
Зёрон ҳайдар башуем замин
زیاران حیدر بشویم زمین
Нмонм аз эшон танӣ дар ҷаҳон
نمانم از ایشان تنی در جهان
Ки оранди номи алӣ ( ъ ) бар забон
که آرند نام علی (ع) بر زبان
Бадв гуфт номовар деви банд
بدو گفت نام آور دیو بند
Ки май ҷстмти ман зи чархи баланд
که می جستمت من ز چرخ بلند
Биёи корзўи доштами ман здир
بیا کارزو داشتم من زدیر
Ки созами заминро зи хӯни тўсир
که سازم زمین را ز خون توسیر
Бадарад кунун теғи ман ҷавшанат
بدرد کنون تیغ من جوشنت
Сипас соем аз сами бора , танат
سپس سایم از سم باره، تنت
ЧўгФтнди ин паии туоне дўил
چوگفتند این پی توانی دویل
Баҳам тохтанд аз ду сӯ чун аҷал
بهم تاختند از دو سو چون اجل
Ту гуфтӣ ки пелони хоро тан анд
تو گفتی که پیلان خارا تن اند
Ба дандону хартум аз оҳан анд
به دندان و خرطوم از آهن اند
Ҳамеи найзаи бртрк ҳам кӯфтанд
همی نیزه برترک هم کوفتند
Ҳамеи мағзҳоро брошўФтнд
همی مغزها را برآشوفتند
Чу шуд найзаҳо хираду афкори мард
چو شد نیزه ها خرد و افکار مرد
Броҳим аз паҳна ангехт , гирд
براهیم از پهنه انگیخت، گرد
Баровард теғии чўолмоси ноб
برآورد تیغی چوالماس ناب
БиФшрди пои брҳлоли рикоб
بیفشرد پا برهلال رکاب
Хурӯшед бар вай чу ғуррандаи бабр
خروشید بر وی چو غرنده ببر
Бузади барсари мард бо худу кибр
بزد برسر مرد با خود و کبر
Ҳануз ӯ ҳаме кард фикри сипар
هنوز او همی کرد فکر سپر
Ки кард аз камаргоҳи теғаши гузар
که کرد از کمرگاه تیغش گذر
Ҳаме рафт бар пушти бораи ду ним
همی رفت بر پشت باره دو نیم
Сипаҳро азон захми дили пари збим
سپه را ازان زخم دل پر زبیم
зи устод ӯ шери ҷони офарин
ز استاد او شیر جان آفرین
Раседаш зхлди барин офарин
رسیدش زخلد برین آفرین
Чу мсъби чунон теғ ва бозу бидид
چو مصعب چنان تیغ و بازو بدید
Шигифтии ҳамеи лаб ба дандон гузид
شگفتی همی لب به دندان گزید
Взонсўии шогирди шери худоӣ
وزانسوی شاگرد شیر خدای
Хурӯшед к-эии мардуми зишти рой
خروشید کای مردم زشت رای
Агар ҳаст мардии ялии теғи банд
اگر هست مردی یلی تیغ بند
Ки ҷӯяд змни хӯни ин худ писанд
که جوید زمن خون این خود پسند
Бияёд ки созмши онҷои равон
بیاید که سازمش آنجا روان
Ки бигрифта бунгоҳи он паҳлавон
که بگرفته بنگاه آن پهلوان
Чаҳ тарсида буданд аз теғ ӯ
چه ترسیده بودند از تیغ او
Наомад касе сӯии ваии размҷу
نیامد کسی سوی وی رزمجو
Чу ин дид он шери марди сира
چو این دید آن شیر مرد سره
Хурӯшед ва зад брсФи майсара
خروشید و زد برصف میسره
Сари прдлони пеши теғи ҷавон
سر پردلان پیش تیغ جوان
Бадии ҳамчуи гӯи пеши чавгони давон
بدی همچو گو پیش چوگان دوان
Ту гуфтӣ ҳамеи барги резади зшох
تو گفتی همی برگ ریزد زشاخ
Ба душман бишуд танг , даҳри фарох
به دشمن بشد تنگ، دهر فراخ
Чу мсъби чунон неру аз вай бидид
چو مصعب چنان نیرو از وی بدید
Сарони сипаҳро бигуфт он палид
سران سپه را بگفت آن پلید
Ки ин марди гӯйии зотш буд
که این مرد گویی زآتش بود
Чмони чармааш боди саркаш буд
چمان چرمه اش باد سرکش بود
Наризед хунаш ба хок ар кунун
نریزید خونش به خاک ار کنون
Бирезади шуморо ба якбораи хӯн
بریزد شما را به یکباره خون
Битозед ва бо вай бакӯшед гарм
بتازید و با وی بکوشید گرم
Бикӯбед ёлаш ба куполи нарм
بکوبید یالش به کوپال نرم
Ба як раҳи далерони шамшери дор
به یک ره دلیران شمشیر دار
Ниҳоданд рӯи сӯии он номдор
نهادند رو سوی آن نامدار
Сипаҳбад наёвард бим аз сипоҳ
سپهبد نیاورد بیم از سپاه
Ки ӯ шуъла буду бидонадяш , коҳ
که او شعله بود و بداندیش، کاه
Ба пайкорашони теғу бозуи фаррошат
به پیکارشان تیغ و بازو فراشت
Ба як ҳамла бар ҷои худ боз дошт
به یک حمله بر جای خود باز داشت
Взонсўи сипоҳи броҳими род
وزانسو سپاه براهیم راد
Биҷунбед аз ҷой чун гирдбод
بجنبید از جای چون گردباد
Ду дарёӣ оташ даромад ба ҷӯш
دو دریای آتش درآمد به جوش
Замини гашти пари хӯни ҳавои пари хурӯш
زمین گشت پر خون هوا پر خروش
Згрди сипоҳу зи ғавғоу кӯс
زگرد سپاه و ز غوغا و کوس
Ҷаҳон танг шуд ҳамчуи чашми хурӯс
جهان تنگ شد همچو چشم خروس
Дурахши синони зери гирди сипоҳ
درخش سنان زیر گرد سپاه
Дамидӣ чу миррӣхро брспоаҳ
دمیدی چو مریخ را برسپاه
Дами теғҳо бад чу боди хазон
دم تیغ ها بد چو باد خزان
Сари ҷангҷуён чу барги рузон
سر جنگجویان چو برگ رزان
Шуд аз сами тавсан бар хоки чок
شد از سم توسن بر خاک چاک
Бдонсони гашт ки дидӣ смкро смок
بدانسان گشت که دیدی سمک را سماک
Ҳаво чун ҳумое шуд аз пари тир
هوا چون همایی شد از پر تیر
Зхўни гашти сатҳи замини обгир
زخون گشت سطح زمین آبگیر
Баромад бадингуна чун чанд лухт
برآمد بدینگونه چون چند لخت
Бишуд бар бади андеши дайни кори сахт
بشد بر بد اندیش دین کار سخت
Пар аз хӯни ҷабину пар аз хоки дам
پر از خون جبین و پر از خاک دم
Аннанро надониста аз пори дам
عنان را ندانسته از پار دم
Ба мардон ислом карданд пушт
به مردان اسلام کردند پشت
Сипоҳи сипаҳдори ханҷар ба мушт
سپاه سپهدار خنجر به مشت
Пасу пушташон чанд гуҳ тохтанд
پس و پشتشان چند گه تاختند
Ҷаҳонро аз эшон бипардохтанд
جهان را از ایشان بپرداختند
Ҳазорӣ чаҳор аз сипоҳи шарир
هزاری چهار از سپاه شریر
Нимуванд мухторёни дастгир
نموند مختاریان دستگیر
Дигарҳо зшмширшон хаста шуд
دگرها زشمشیرشان خسته شد
Дар зиндагӣ бар ҳама баста шуд
در زندگی بر همه بسته شد
Ҳам аз бими ҷони мсъби нобакор
هم از بیم جان مصعب نابکار
Сӯй Басра бигирифт роҳи фирор
سوی بصره بگرفت راه فرار
Ба ҳамроҳ ӯ чанд пайкораи мард
به همراه او چند پیکاره مرد
Збими сипаҳдорашон рӯй зард
زبیم سپهدارشان روی زرد
Чу прдхтаҳ шуд он замон аз сипоҳ
چو پردخته شد آن زمان از سپاه
Ба лашгараши гуфтои яли рзмхўоаҳ
به لشگرش گفتا یل رزمخواه
Ки яздон бидод аз ҳунари коматон
که یزدان بداد از هنر کامتان
Баромади зиноами оварони номатон
برآمد زنام آوران نامتان
Кунун моли душман аз он шумост
کنون مال دشمن از آن شماست
Ба яғмо бурид ончии зоишон ба ҷост
به یغما برید آنچه زایشان به جاست