Бигуфташ : ки эй ? ваз куҷо омадӣ ?

بگفتش: که ای؟ وز کجا آمدی؟

Шитобони бад-ӣни сӯ чаро омадӣ ?

شتابان بدین سو چرا آمدی؟

Бигуфто : ки аз бодияи раҳсипор

بگفتا: که از بادیه رهسپار

Шудам сӯии Кӯфаи ман эй номдор

شدم سوی کوفه من ای نامدار

Ки байнами яке рӯй он мардумон

که بینم یکی روی آن مردمان

Ки ҳастанд бо ман зи як дудмон

که هستند با من ز یک دودمان

Бадв гуфт мухтор бо ман дурӯғ

بدو گفت مختار با من دروغ

Магӯгар , ба дили дорӣ аз дайни фурӯғ

مگو گر، به دل داری از دین فروغ

Вагарнаи равони ту бадрӯди тан

وگرنه روان تو بدرود تن

Кунад аз дами теғи хўнризи ман

کند از دم تیغ خونریز من

Змхтор чун марди он ҳо шунид

زمختار چون مرد آن ها شنید

Шудаш чеҳра аз бим чун шнблид

شدش چهره از بیم چون شنبلید

Бигуфто : агар рост гӯям сухан

بگفتا: اگر راست گویم سخن

Диҳӣ зинҳорам ту бурҷону тан

دهی زینهارم تو برجان و تن

Бигуфто : ки дар зинҳор манӣ

بگفتا: که در زینهار منی

Агар рости гӯйӣ ба ҷони эминӣ

اگر راست گویی به جان ایمنی

Бигуфто : ман аз ростӣ нагузарам

بگفتا: من از راستی نگذرم

Вагар давр гардад сар аз пайкарам

وگر دور گردد سر از پیکرم

Ба ҷосӯсӣ аз назд омир ки ҳаст

به جاسوسی از نزد عامر که هست

Ба наздики ин шаҳр ӯро нишаст

به نزدیک این شهر او را نشست

Бдинҷо шудам то сипоҳи ту ро

بدینجا شدم تا سپاه تو را

Бидонам дигар дастгоҳи ту ро

بدانم دگر دستگاه تو را

Чун ман рост гуфтам ту низ азкрм

چون من راست گفتم تو نیز ازکرم

Бибахшоӣ бар ҷону молу серум

ببخشای بر جان و مال و سرم

Бубахшед ӯро ба ҷони миррод

ببخشید او را به جان میرراد

Яке ҷома ӣ зарнигораш бидод

یکی جامه ی زرنگارش بداد

Бадв дод бисёр низ аз дирам

بدو داد بسیار نیز از درم

Сипас гуфт ҳар ҷои хоҳии бчм

سپس گفت هر جا خواهی بچم

Валикини яке рост дигар бигӯӣ

ولیکن یکی راست دیگر بگوی

Чу пурсед зи ту омири кӣнаи ҷӯй

چو پرسید ز تو عامر کینه جوی

Ки мухторро буд чун дастгоҳ

که مختار را بود چون دستگاه

Ки будаш сипаҳдор ва чандон сипоҳ

که بودش سپهدار و چندان سپاه

Чу гӯйӣ ? ба вай гуфт : эй номдор

چو گویی؟ به وی گفت: ای نامدار

Бигӯямаш дорад сипаҳи сад ҳазор

بگویمش دارد سپه صد هزار

Бихандед номовар ва гуфт : ҳеҷ

بخندید نام آور و گفت: هیچ

Ба умр аз раҳи ростӣ сар мапӣч

به عمر از ره راستی سر مپیچ

Ҳам айдун фаромӯш кардӣ магар

هم ایدون فراموش کردی مگر

Ки аз ростӣ чанд дидӣ самар ?

که از راستی چند دیدی ثمر؟

Бигӯ : сӣ ҳазор аз саворони мард

بگو: سی هزار از سواران مرد

Буд лашгар ӯ ба рӯзи набард

بود لشگر او به روز نبرد

Срлшгрши пӯри уштур буд

سرلشگرش پور اشتر بود

Ки худ бо сипоҳии баробар буд

که خود با سپاهی برابر بود

Бигуфт ин ва омад сӯии Кӯфаи боз

بگفت این و آمد سوی کوفه باز

Шуд он пайки зии омири кӣнаи соз

شد آن پیک زی عامر کینه ساز

Сухан ончӣ боист бо вай бигуфт

سخن آنچه بایست با وی بگفت

Бадв гуфт омир сипас дар наҳуфт

بدو گفت عامر سپس در نهفت

Ки кор дигар низ бояд бсохт

که کار دگر نیز باید بساخت

Зонъоми ман сар ба гардуни фарохат

زانعام من سر به گردون فراخت

зи мухторёни чордаҳи тани савор

ز مختاریان چارده تن سوار

Намуданд паймони марои устувор

نمودند پیمان مرا استوار

Ки чун ин ду лашгар шавад рӯ биравӣ

که چون این دو لشگر شود رو بروی

Ба мухтор тозанд аз чорсўӣ

به مختار تازند از چارسوی

Бирезанд хунаш ба теғу синон

بریزند خونش به تیغ و سنان

Вазон пас битобанд зии мо Аннан

وزان پس بتابند زی ما عنان

Ту ин номарогар бадишони барӣ

تو این نامه را گر بدیشان بری

Чаҳ посухи бабории зи ман брхўрӣ

چه پاسخ بباری ز من برخوری

Гирифт аз ваии он номаро марду боз

گرفت از وی آن نامه را مرد و باز

Сӯй Кӯфа омад равони тозтоз

سوی کوفه آمد روان تازتاز

Чу наздик шаҳр омад аз пҳндшт

چو نزدیک شهر آمد از پهندشت

Знирнг аз ҷомаи бегонаи гашт

زنیرنگ از جامه بیگانه گشت

Наҳуфт ончӣ будаш ба як ҷои паст

نهفت آنچه بودش به یک جای پست

Яке ҷома ӣ жанда бар худ бибаст

یکی جامه ی ژنده بر خود ببست

Ба тани чордаҳ нома кардаш ниҳон

به تن چارده نامه کردش نهان

Чу яғмо зада бо хурӯшу фиғон

چو یغما زده با خروش و فغان

Равон мешуд аз Кӯфау зи иттифоқ

روان می شد از کوفه و ز اتفاق

Дар он рӯзи солори мейри Ироқ

در آن روز سالار میر عراق

Ба дарвоза бар пой дошт анҷуман

به دروازه بر پای داشت انجمن

Абои ёварони худ андари сухан

ابا یاوران خود اندر سخن

Бидид ва ба бархонад ва бишнохташ

بدید و به برخواند و بشناختش

Ғамин гашт ва аз меҳри бнўохтш

غمین گشت و از مهر بنواختش

Бипурсед аз вай ки ин ҳол чист ?

بپرسید از وی که این حال چیست؟

Фиғони ту аз даст бедод кист ?

فغان تو از دست بیداد کیست؟

Бигуфто : ки чунам ту бнўохтӣ

بگفتا: که چونم تو بنواختی

Абои ҷомау зари равони сохтӣ

ابا جامه و زر روان ساختی

Бирафтам сӯии омири бади гуҳар

برفتم سوی عامر بد گهر

Аз он ҷома ӣ зар раседаш хабар

از آن جامه ی زر رسیدش خبر

Гумон бад оварад дар бора ам

گمان بد آورد در باره ام

Чунин бенаво кард ва овора ам

چنین بینوا کرد و آواره ام

Ғамин гашти мухтор аз ҳоли мард

غمین گشت مختار از حال مرد

Чу бади содаи дили ранг ӯро бихӯрад

چو بد ساده دل رنگ او را بخورد

Бигуфто : зи андӯҳ озод бош

بگفتا: ز اندوه آزاد باش

Ба рағми бади андеши дил шод бош

به رغم بد اندیش دل شاد باش

Ки бхшмти чандон зрўи хоста

که بخشمت چندان زرو خواسته

Ки гардад ҳамаи карти ороста

که گردد همه کارت آراسته

Сипас додаш аз ҷомаи чандону зар

سپس دادش از جامه چندان و زر

Ки чашмаш аз он тира гардид сар

که چشمش از آن تیره گردید سر

Чу ин дид он мард аз бе ҳам?ил

چو این دید آن مرد از بی همال

Дилаш аз бадии гашти некии сгол

دلش از بدی گشت نیکی سگال

Ба худгуфт : бо никмрдон , бадӣ

به خودگفت: با نیکمردان، بدی

Буд дархури кайфари эзадӣ

بود درخور کیفر ایزدی

Куҷо май писандади ҷаҳони офарин

کجا می پسندد جهان آفرین

Ки резанд хӯни чунон поки дайн

که ریزند خون چنان پاک دین

Пас онгоҳи он марди некӯи ниҳод

پس آنگاه آن مرد نیکو نهاد

Сабк , дасти мухторро бӯса дод

سبک، دست مختار را بوسه داد

Бигуфто : маро ҳаст розии ниҳон

بگفتا: مرا هست رازی نهان

Чу холӣ кунӣ пардаи гирам аз он

چو خالی کنی پرده گیرم از آن

Биёмад ба иксўӣ бо ваии амир

بیامد به یکسوی با وی امیر

Баровард он номаҳои стир

برآورد آن نامه های ستیر

Бидоду сар аз роз пинҳон гушӯд

بداد و سر از راز پنهان گشود

Бигуфт ончии омир ба вай гуфта буд

بگفت آنچه عامر به وی گفته بود

Чу аз роз шуд огаҳи он мейри род

چو از راز شد آگه آن میر راد

Рухи он накӯи мардро бӯса дод

رخ آن نکو مرد را بوسه داد

Бидонаст каз некуии бдмнш

بدانست کز نیکویی بدمنش

Шавад дӯст бо некии оради куниш

شود دوست با نیکی آرد کنش

Худоро ба шукрона лухтӣ ситуд

خدا را به شکرانه لختی ستود

Сипоси варо рӯй брхоки суд

سپاس ورا روی برخاک سود

Бигуфто : ки эй бартар аз ҳар чаҳ ҳаст

بگفتا: که ای برتر از هر چه هست

Ки ҳастӣ нигаҳбони болоу паст

که هستی نگهبان بالا و پست

Ту пайвастаи ин бандаро ёр бош

تو پیوسته این بنده را یار باش

Заҳри бад бад-инсон нигаҳдор бош

زهر بد بدینسان نگهدار باش

Ки ин хизмат худ биорам ба ҷой

که این خدمت خود بیارم به جای

Дар орми сари бади кунишро ба пой

در آرم سر بد کنش را به پای

Сипас гуфт бо он накӯи кормрд

سپس گفت با آن نکو کارمرد

Ки музд ту бошад ба яздони фард

که مزد تو باشد به یزدان فرد

Рҳонидӣ аз марги ҷони маро

رهانیدی از مرگ جان مرا

Сипос аз ту бошад равони маро

سپاس از تو باشد روان مرا

Змни орзӯе ки дорӣ бихоҳ

زمن آرزویی که داری بخواه

Ки бар ҳар чаҳ дорам туе подшоҳ

که بر هر چه دارم تویی پادشاه

Бигуфто : накардам ман ин баҳри мол

بگفتا: نکردم من این بهر مال

Нҷстми магари бахшиши зулҷалол

نجستم مگر بخشش ذوالجلال

Марои некӣ аз ту бад-ӣн кор дошт

مرا نیکی از تو بدین کار داشت

зи яздонат некӣ расад поидошт

ز یزدانت نیکی رسد پایداشت

Аз онҷо бирафтанд сӯии сипоҳ

از آنجا برفتند سوی سپاه

Сарафрози афканд ҳар сӯи нигоҳ

سرافراز افکند هر سو نگاه

Бади андешҳоро ба як ҷо бидид

بد اندیش ها را به یک جا بدید

Ки осӯда доранд гуфт ва шунид

که آسوده دارند گفت و شنید

Баровард теғ ва ба андаки замон

برآورد تیغ و به اندک زمان

Аз эшон бипардохт яксар ҷаҳон

از ایشان بپرداخت یکسر جهان

Бадв гуфт фарзанди молик ки чун

بدو گفت فرزند مالک که چون

Аз ин қавми қаҳрати фурӯи рехти хӯн

از این قوم قهرت فرو ریخت خون

Чаҳ боист гуфтани ҷавоби худоӣ

چه بایست گفتن جواب خدای

Агар пурсад аз ин ба дигари сарой

اگر پرسد از این به دیگر سرای

Дар ӣнон агар шиъа ӣ ҳайдараст

در اینان اگر شیعه ی حیدرست

Басии сахти ин корро кайфар аст

بسی سخت این کار را کیفر است

Бигуфто : ки андарзи ту бар раҳ аст

بگفتا: که اندرز تو بر ره است

Брозмўни ин сухан кӯтаҳ аст

برآزمون این سخن کوته است

Азин куштагонгар буд ним ҷон

ازین کشتگان گر بود نیم جان

Пажӯҳиш кун ин розро норавон

پژوهش کن این راز را ناروان

Броҳим аз гуфт худ шармсор

براهیم از گفت خود شرمسار

Сӯии захм дорон бишуд раҳсипор

سوی زخم داران بشد رهسپار

Аз эшон бипурсед : баҳр чаро

از ایشان بپرسید: بهر چرا

Хариданд бар хеши ин моҷаро

خریدند بر خویش این ماجرا

Чаҳ бад дида будед зини номҷўӣ

چه بد دیده بودید زین نامجوی

Ки паймон бибастед бар қатли ӯй

که پیمان ببستید بر قتل اوی

Бигуфтанд : аз онру ки мо чанд мард

بگفتند: از آنرو که ما چند مرد

Дилӣ доштем аз алӣ ( ъ ) пари зи дард

دلی داشتیم از علی(ع) پر ز درد

Ба гетӣ ндонем кории савоб

به گیتی ندانیم کاری ثواب

Ба аз куштани шиъа ӣ бӯи туроб

به از کشتن شیعه ی بو تراب

Чу мухторро зӯри бад дар ҷаҳон

چو مختار را زور بد در جهان

Шуд огаҳи зпимону рози ниҳон

شد آگه زپیمان و راز نهان

Нашуд кушта бар дасти мо то худоӣ

نشد کشته بر دست ما تا خدای

Диҳад музди моро ба дигари сарой

دهد مزد ما را به دیگر سرای

Сипоси худои бод бар мо мазид

سپاس خدا باد بر ما مزید

Ки дар роҳи худ хости моро шаҳид

که در راه خود خواست ما را شهید

Броҳими ял чун шунид ин сухан

براهیم یل چون شنید این سخن

Бузади теғашони бармеони даҳан

بزد تیغشان برمیان دهن

Фиристодашон назд ёрони хеш

فرستادشان نزد یاران خویش

Вазон пас биёмад сарафкандаи пеш

وزان پس بیامد سرافکنده پیش

Бигуфто : ки эй мейри пӯзиш пазир

بگفتا: که ای میر پوزش پذیر

Ки ҳақ бо ту буд эй ҷаҳонҷӯии мейр

که حق با تو بود ای جهانجوی میر

Ба яздон бахшанда дорам сипос

به یزدان بخشنده دارم سپاس

Ки аз макри ӣнон туро дошт пос

که از مکر اینان ترا داشت پاس

Пас онгоҳи мухтори он никхў

پس آنگاه مختار آن نیکخو

Фиристодаро хонд вгФтои бадв

فرستاده را خواند وگفتا بدو

Ки ҷони ман аз тест айдун ба тан

که جان من از تست ایدون به تن

Вагарна кунун пӯшишами бади кафан

وگرنه کنون پوششم بد کفن

Бибояд кунун созмт бе ниёз

بباید کنون سازمت بی نیاز

Ки то зиндае Комронӣ ба ноз

که تا زنده ای کامرانی به ناز

Сипас гуфт бо мардуми хештан

سپس گفت با مردم خویشتن

Ки эй номдорони душмани шикан

که ای نامداران دشمن شکن

Ҳар онкаси какаи моро буд дӯстдор

هر آنکس ککه ما را بود دوستدار

Намояди бад-ӣни марди чизеи нисор

نماید بدین مرد چیزی نثار

Чу лашгар шуниданд фармони мейр

چو لشگر شنیدند فرمان میر

зи хираду бузургу збрноу пер

ز خرد و بزرگ و زبرنا و پیر

зи моли ҷаҳони ҳарки ҳар чиз дошт

ز مال جهان هرکه هر چیز داشت

Бидон пайки фархундаи паии вогзошт

بدان پیک فرخنده پی واگذاشت

Чун ин дид он марди ҳиммати бузург

چون این دید آن مرد همت بزرگ

Ба мухтор гуфт : эй амири сутург

به مختار گفت: ای امیر سترگ

Ман ин ҳо нахоҳам ки хоҳам худоӣ

من این ها نخواهم که خواهم خدای

Бубахшад равонам ба дигари сарой

ببخشد روانم به دیگر سرای

Ҳамон зар ки бахшедӣам аз нахуст

همان زر که بخشیدی ام از نخست

Маро ҳар шикаста аз он шуд дуруст

مرا هر شکسته از آن شد درست

Як андарз дорам змн эй амир

یک اندرز دارم زمن ای امیر

Мари он панди шоистаро дар пазир

مر آن پند شایسته را در پذیر

Ту танҳо злшгр ба ҳамроҳи ман

تو تنها زلشگر به همراه من

Биё то ба наздики он анҷуман

بیا تا به نزدیک آن انجمن

Ба байғӯлае хешро кун ниҳон

به بیغوله ای خویش را کن نهان

Рӯми ман бар омири бади гумон

روم من بر عامر بد گمان

Бигӯямаш мардии зёрони ту

بگویمش مردی زیاران تو

Ки ҳастанд аз ӯҳдаи дорони ту

که هستند از عهده داران تو

Туро то бибинад аз он анҷуман

تو را تا ببیند از آن انجمن

Бад-ӣн сӯй омад ба ҳамроҳи ман

بدین سوی آمد به همراه من

Злшгр ки ормаш танҳо бурун

زلشگر که آرمش تنها برون

Ту башитоб ва аз ваии фурӯи рези хӯн

تو بشتاب و از وی فرو ریز خون

Бадв гуфт он меҳтари комёб

بدو گفت آن مهتر کامیاب

Наме байнами ин ройро ман савоб

نمی بینم این رای را من صواب

Бигуфто : чу ин рой набӯд ба ҷой

بگفتا: چو این رای نبود به جای

Бидиҳ рухсатам то рӯми бози ҷой

بده رخصتم تا روم باز جای

Сипаҳбад ба рафтанаш дастур дод

سپهبد به رفتنش دستور داد

Бурун рафт ва шуд сӯии ҳомӯн , чу бод

برون رفت و شد سوی هامون، چو باد

Чу лухтии бпимўди он марди роҳ

چو لختی بپیمود آن مرد راه

Бидид аз паии худ яке зон сиёҳ

بدید از پی خود یکی زان سیاه