Бидидаш чу некӯи броҳим буд

بدیدش چو نیکو براهیم بود

Казу ҷони шерони пар аз бим буд

کزو جان شیران پر از بیم بود

БдўгФт : к-эии шери шамшери банд

بدوگفت: کای شیر شمشیر بند

Мабодои з чашм бидонат газанд

مبادا ز چشم بدانت گزند

Чаро гаштии андари паии ман равон ?

چرا گشتی اندر پی من روان؟

Зрнҷ ту шуд тира бар ман равон

زرنج تو شد تیره بر من روان

Бигуфт : омадами баҳри он кор ро

بگفت: آمدم بهر آن کار را

Ки хондӣ бидон мейри мухтор ро

که خواندی بدان میر مختار را

Ман аз баҳри ин кор омода ам

من از بهر این کار آماده ام

Ки бимам набӯдааст то зода ам

که بیمم نبوده است تا زاده ام

Набошад чунин кор дар хӯрд мейр

نباشد چنین کار در خورد میر

Бадв офарин хонд марди ҳажир

بدو آفرین خواند مرد هژیر

Равони гашт аз пеш чун тунди бод

روان گشت از پیش چون تند باد

Дмон дар пайаш меҳтари покзод

دمان در پی اش مهتر پاکزاد

Чу наздики гаштанд бо он сипоҳ

چو نزدیک گشتند با آن سپاه

Тилоияи барояшони фурӯи басти роҳ

طلایه برایشان فرو بست راه

Дигаргунаи нақшии бузади осмон

دگرگونه نقشی بزد آسمان

Гирифтанд шани мардуми бади гумон

گرفتند شان مردم بد گمان

Бузади бонг бар посбони раҳнавард

بزد بانگ بر پاسبان رهنورد

Ки бо дӯстони кас сголш накард

که با دوستان کس سگالش نکرد

Ҳамон пайки пӯри рабеъаи манам

همان پیک پور ربیعه منم

Пажӯҳанда ӣ лашгари душманам

پژوهنده ی لشگر دشمنم

Мари ин марди ҳам хеш ва ёр манаст

مر این مرد هم خویش و یار منست

Бародари писару з диёр манаст

برادر پسر و ز دیار منست

Бигуфтанд : фармӯдаи моро амир

بگفتند: فرموده ما را امیر

Ки созем ҳар пайкро , дастгир

که سازیم هر پیک را، دستگیر

Буд хоҳи бегона ё зини сипоҳ

بود خواه بیگانه یا زین سپاه

Бримш ба назд вай аз гирди роҳ

بریمش به نزد وی از گرد راه

Ббрдндшони пас бар он палид

ببردندشان پس بر آن پلید

Замонии барояшон ҳаме бингаред

زمانی برایشان همی بنگرید

Бигуфто : худ ин мард пайк манаст

بگفتا: خود این مرد پیک منست

Надонам мари ин дӯст ё душманаст

ندانم مر این دوست یا دشمنست

Бигуфт ину дастори фарзонаи мард

بگفت این و دستار فرزانه مرد

Зпишониаш пари фусун давр кард

زپیشانی اش پر فسون دور کرد

Чу некӯ бадв дид бишнохташ

چو نیکو بدو دید بشناختش

Дил аз оташи бими бгдохтш

دل از آتش بیم بگداختش

Барошуфт он душмани кирдигор

برآشفت آن دشمن کردگار

Бигуфто : ббндидшони хору зор

بگفتا: ببندیدشان خوار و زار

Давиданду бастанд бо банди сахт

دویدند و بستند با بند سخت

Мари он ҳардуро мардуми тираи бахт

مر آن هردو را مردم تیره بخت

Сипас бо броҳими гуфто : ки чун

سپس با براهیم گفتا: که چون

Ба чангам дар афтодӣ эй пурфусун ?

به چنگم در افتادی ای پرفسون؟

Ба дастурии ин сабки мағз , мард

به دستوری این سبک مغز، مرد

Паии куштан ман шудӣ раҳнавард ?

پی کشتن من شدی رهنورد؟

Надонистӣ эзад буд ёри мо

ندانستی ایزد بود یار ما

Чу бар ростӣ ҳаст кирдори мо

چو بر راستی هست کردار ما

БдўгФти он шер бетарсу бок

بدوگفت آن شیر بی ترس و باک

Ки чашми туро бастаи яздони пок

که چشم تو را بسته یزدان پاک

Ба шамшери ман зон марои зини сипоҳ

به شمشیر من زان مرا زین سپاه

Бад-ӣн сӯй бинмуд ин марди роҳ

بدین سوی بنمود این مرد راه

Чунон аз худовандами умедвор

چنان از خداوندم امیدوار

Ки бргрднт зуд оем савор

که برگردنت زود آیم سوار

Башуем ба хӯни ту ман хок ро

بشویم به خون تو من خاک را

Даҳум аз сарати зеби фитрок ро

دهم از سرت زیب فتراک را

Бихандед омири зи гуфтор ӯ

بخندید عامر ز گفتار او

Бигуфто : чаҳ нодонӣу ёваи гӯ

بگفتا: چه نادانی و یاوه گو

Гумони доштами марди фарзонаи ?ут

گمان داشتم مرد فرزانه ات

Ҳамеи байнам айдун чу девонаи ?ут

همی بینم ایدون چو دیوانه ات

Ба занҷир бар бастаи ёлати чунин

به زنجیر بر بسته یالت چنین

Раҳати баста аз осмону замин

رهت بسته از آسمان و زمین

Ту аз теғи худ боз тарсоне ам

تو از تیغ خود باز ترسانی ام

Агар оқилии ту мусулмон не ам

اگر عاقلی تو مسلمان نی ام

Туро осмон бо ҳамаи риюу фан

تو را آسمان با همه ریو و فن

Нёрдии раҳо кардан аз чанги ман

نیاردی رها کردن از چنگ من

Бадви кӯҳи мардӣ , чунин гуфт боз

بدو کوه مردی، چنین گفت باز

Ки бар бндўи неруии худ брмноз

که بر بندو نیروی خود برمناز

Басӣ ҳаст осон бар кирдигор

بسی هست آسان بر کردگار

Ки аз куштанат созадам комкор

که از کشتنت سازدم کامکار

ЗгФтор ӯ омир омад ба хашм

زگفتار او عامر آمد به خشم

Ҷаҳонаш бишуд тира дар пеши чашм

جهانش بشد تیره در پیش چشم

Ба дижхим зад бонги кўрои бабр

به دژخیم زد بانگ کورا ببر

Абои теғ аз таниш баргир сар

ابا تیغ از تنش برگیر سر

Ки ин бодаш аз сар наёяд бурун

که این بادش از سر نیاید برون

Магари зотши теғи алмосгўн

مگر زآتش تیغ الماسگون

Бдохтри яке марди шамшердор

بداختر یکی مرد شمشیردار

Бирав тохт каз ваии баромади дамор

برو تاخت کز وی برآمد دمار

Яке аз надимон бидон зишти рой

یکی از ندیمان بدان زشت رای

Бигуфто : ки лухтӣ ба дониши гароӣ

بگفتا: که لختی به دانش گرای

Ба чангати фитодаи чунон шери мард

به چنگت فتاده چنان شیر مرد

Ки аз вай буд як ҷаҳони пари зи дард

که از وی بود یک جهان پر ز درد

Ба як захм ӯро набоист кишт

به یک زخم او را نبایست کشت

Чу онкас ки куштааст мардӣ ба мушт

چو آنکس که کشته است مردی به مشت

Ббоист ӯро ба дории баланд

ببایست او را به داری بلند

Броўихт бо тоб дода каманд

برآویخت با تاب داده کمند

Ки бенанд ӯро саросари сипоҳ

که بینند او را سراسر سپاه

Бипурсанд аз ном ва аз расму роҳ

بپرسند از نام و از رسم و راه

Бидонанд марги броҳим ро

بدانند مرگ براهیم را

Ки мекошт дарҳари дилии бим ро

که می کاشت درهر دلی بیم را

Вазони пас танишро ба пайкону санг

وزان پس تنش را به پیکان و سنگ

Намоянди лашгар ба хӯни лолаи ранг

نمایند لشگر به خون لاله رنگ

Аз ин кор карданд лашгар , далер

از این کار کردند لشگر، دلیر

Сари бахт мухтор ояд ба зер

سر بخت مختار آید به زیر

Кунун бргзштаҳаст аз шаби басӣ

کنون برگذشته است از شب بسی

Супориши зи мардон ба даст касе

سپارش ز مردان به دست کسی

Чу фардо барояд ба чархи офтоб

چو فردا برآید به چرخ آفتاب

зи дораши броўизи шӯи комёб

ز دارش برآویز شو کامیاب

Дили бади кунишро худованди фард

دل بد کنش را خداوند فرد

ЗгФтори он мард воруна кард

زگفتار آن مرد وارونه کرد

Фурӯд омад аз хашм ва бо пардаи дор

فرود آمد از خشم و با پرده دار

Бигуфт : ин дуро пос некӯ бидор

بگفت: این دو را پاس نیکو بدار

Сару поишонро ба занҷиру банд

سر و پایشان را به زنجیر و بند

Ҳаме бо шавад рӯз муҳкам бабанд

همی با شود روز محکم ببند

Ки фардои бронҷмни хору зор

که فردا برانجمن خوار و زار

Тан ҳар дуро созами оўнги дор

تن هر دو را سازم آونگ دار

Чу ҳоҷат ба фармони марди палид

چو حاجت به فرمان مرد پلید

Аз он ҷоишони хост берун кашид

از آن جایشان خواست بیرون کشید

Хурӯшед омири сӯии сарфароз

خروشید عامر سوی سرفراز

Бихоҳ аз худо кин шаб ояд дароз

بخواه از خدا کاین شب آید دراز

Ки фардо чу хуршеди сари барзанад

که فردا چو خورشید سر برزند

Танат , барсардор , афсар занад

تنت، برسردار، افسر زند

Набинад сарати пайкаратро дигар

نبیند سرت پیکرت را دگر

Магар дар бар оташи пуршарар

مگر در بر آتش پرشرر

Броҳими гуфто : аз ин мушти ғам

براهیم گفتا: از این مشت غم

Паноҳам , бидон , коварад аз адам

پناهم، بدان، کاورد از عدم

Тавонад ки пӯшоанд аз хӯни кафан

تواند که پوشاند از خون کفن

Танатро саргоҳ аз теғи ман

تنت را سرگاه از تیغ من

Бигуфт ину ҳоҷати ббрдши кашон

بگفت این و حاجت ببردش کشان

зи паии марди ҷосус чун биҳшон

ز پی مرد جاسوس چون بیهشان

Биоварад пас ҳашт мехи стих

بیاورد پس هشت میخ ستیخ

Бикӯбед брхоки он ҳашт мех

بکوبید برخاک آن هشت میخ

Барони мехҳоашон ду по ва ду даст

برآن میخ هاشان دو پا و دو دست

Абои банди оҳани басии сахти баст

ابا بند آهن بسی سخت بست

Нигаҳбонашон кард мардии ҳазор

نگهبانشان کرد مردی هزار

Ниёйиши кунони бастагон чун ҳазор

نیایش کنان بستگان چون هزار

Дар он ҳоли душвор , яздони шинос

در آن حال دشوار، یزدان شناس

Броҳим кардӣ худоро сипос

براهیم کردی خدا را سپاس

Ҳаме хондӣ аз дили худованд ро

همی خواندی از دل خداوند را

Ки эй аз ту мифтоҳи ҳрбнд ро

که ای از تو مفتاح هربند را

Ту огоҳӣ аз роз пӯшида ам

تو آگاهی از راز پوشیده ام

Ки ҷуз бар ризоят накӯшида ам

که جز بر رضایت نکوشیده ام

Ба рағми бидонадяши дайн , кун раҳо

به رغم بداندیش دین، کن رها

Маро аз дами ин сиёҳи аждаҳо

مرا از دم این سیاه اژدها

Ки хоҳам магари хӯни сибти расӯл

که خواهم مگر خون سبط رسول

Аз ин мардуми гмраҳи ноқабул

از این مردم گمره ناقبول

Вазони пас ту доне ва ин мушти хок

وزان پس تو دانی و این مشت خاک

Гараш май кашӣ бо наҳй мушти пок

گرش می کشی با نهی مشت پاک

Ба дил буд аз ингуна гарми ниёз

به دل بود از اینگونه گرم نیاز

Лабаш хонд қуръон ба савти ҳиҷоз

لبش خواند قرآن به صوت حجاز

Бадв гуфт он ёри баста ба банд

بدو گفت آن یار بسته به بند

Ба зорӣ ки эй меҳтари сарбаланд

به زاری که ای مهتر سربلند

Дариғо ки бо дасти худ ройгон

دریغا که با دست خود رایگان

Фикандем худро ба бандии гарон

فکندیم خود را به بندی گران

Гар имшаб намирем зини банди сахт

گر امشب نمیریم زین بند سخت

Чу хур бар нишинад ба фирӯзаи тахт

چو خور بر نشیند به فیروزه تخت

Тан мо шавад бе гумони сангсор

تن ما شود بی گمان سنگسار

Кунад бдмнши тир бар мо нисор

کند بدمنش تیر بر ما نثار

Ҳаме гуфт ва аз дида май рехти об

همی گفت و از دیده می ریخت آب

БдўгФти парварда ӣ Бутуроб

بدوگفت پرورده ی بوتراب

Ки ин банку фарёд беҳуда чист

که این بانک و فریاد بیهوده چیست

Касе ёддорӣ ки поянда зист ?

کسی یادداری که پاینده زیست؟

Ба сари рафтагар рӯзи мо дар ҷаҳон

به سر رفته گر روز ما در جهان

Наёяд ба пас аз хурӯшу фиғон

نیاید به پس از خروش و فغان

Вагар ҳастмон зиндагонӣ ба ҷой

وگر هستمان زندگانی به جای

Шаби банду зиндони даройад ба пой

شب بند و زندان درآید به پای

Сари мӯе аз мо набинад газанд

سر مویی از ما نبیند گزند

Шавадгар ҷаҳони пари зи тир ва паранд

شود گر جهان پر ز تیر و پرند

Ҳамон ба ки дилро ба ғам наспурем

همان به که دل را به غم نسپریم

з дод ҷаҳон офарин нагузарем

ز داد جهان آفرین نگذریم

ЗгФтори солори андӯҳи мард

زگفتار سالار اندوه مرد

БиФзўд ва нолид аз рӯй дард

بیفزود و نالید از روی درد

Ҳаме гуфт бо мӯя : коўхи ҷаҳон

همی گفت با مویه: کاوخ جهان

Змои хости кинӣ ки будаш ниҳон

زما خواست کینی که بودش نهان

Марои давр аз ёвар аз ғмгсор

مرا دور از یاور از غمگسار

Ба банди бидонадяши афканди зор

به بند بداندیش افکند زار

Кҷоинди хуишону пайванди ман ?

کجایند خویشان و پیوند من؟

Гиронмоягони ҷуфту фарзанди ман ?

گرانمایگان جفت و فرزند من؟

Ки бенандами андари дами аждаҳо

که بینندم اندر دم اژدها

Бакӯшанду созандам аз ваии раҳо

بکوشند و سازندم از وی رها

Вагар куштаи гирдами танамро ба хок

وگر کشته گردم تنم را به خاک

Бпўи ?шуанд зон пас ки шӯйанд пок

بپو شند زان پس که شویند پاک

Дариғо касами ёр ва дмсоз нест

دریغا کسم یار و دمساز نیست

Пас аз мурданами мӯя пардоз нест

پس از مردنم مویه پرداز نیست

Дигар раҳ ба андарз ӯ номдор

دگر ره به اندرز او نامدار

Бифармуд к-эии марди ороми дор

بفرمود کای مرد آرام دار

Макун беш изоин талхи брхўиши ком

مکن بیش ازاین تلخ برخویش کام

Ба ёрӣ бихон додгарро мудом

به یاری بخوان دادگر را مدام

Биҷавӣ аз худованди гетии паноҳ

بجوی از خداوند گیتی پناه

Раҳоӣ аз ин банд аз вай бихоҳ

رهایی از این بند از وی بخواه

Мабош аз ҷаҳони офарини ноумед

مباش از جهان آفرین ناامید

Ки ҳам қуфл азу бошад ва ҳам калид

که هم قفل ازو باشد و هم کلید

Чу гуфт ин ба мадҳи шаҳи лоФтӣ

چو گفت این به مدح شه لافتی

Бихонад аз набии сӯра ӣ ҳилли ?утӣ

بخواند از نبی سوره ی هل اتی

Зоҳнги қуръони он комёб

زآهنگ قرآن آن کامیاب

Бишуд чира бар он хурӯшандаи хоб

بشد چیره بر آن خروشنده خواب

Чу хобид тани ҷонаш бедор шуд

چو خوابید تن جانش بیدار شد

Яке сари ғайбаш падедор шуд

یکی سر غیبش پدیدار شد

Чаҳ гӯям дарони хоби фаррух , чаҳ дид

چه گویم درآن خواب فرخ، چه دید

Шаҳӣ дид бо фари яздони падед

شهی دید با فر یزدان پدید

Шаҳӣ дид бо фари яздони қарин

شهی دید با فر یزدان قرین

Рахши мазҳари нури ҷони офарин

رخش مظهر نور جان آفرین

Ҳамон дами расидаи зи миъроҷи ишқ

همان دم رسیده ز معراج عشق

Знўри худои барсараши тоҷи ишқ

زنور خدا برسرش تاج عشق

Саропоӣ ӯ маҳви парвардгор

سراپای او محو پروردگار

Азуи ҳеҷ пайдо на ҷузи кирдигор

ازو هیچ پیدا نه جز کردگار

Таниши пурнаво ҳамчунӣ банди банд

تنش پرنوا همچونی بند بند

Заҳри банди бонги аноолҳқи баланд

زهر بند بانگ اناالحق بلند

Ба ҳар хоки роҳӣ ки май суди пой

به هر خاک راهی که می سود پای

Фалаки гаштии он хокро ҷабҳаи соӣ

فلک گشتی آن خاک را جبهه سای

Вале бдсропои он тоҷдор

ولی بدسراپای آن تاجدار

Пар аз захми шамшери заҳри обдор

پر از زخم شمشیر زهر آبدار

Ҳумоеи буриш , пари зи тиру хаданг

همایی برش، پر ز تیر و خدنگ

Зхўни буриши хоки ёқӯти ранг

زخون برش خاک یاقوت رنگ

Бад аз ғунча ӣ захми тиру синон

بد از غنچه ی زخم تیر و سنان

Басони яке шоха ӣ арғавон

بسان یکی شاخه ی ارغوان

Лаби лаълаш аз чӯби душмани кабӯд

لب لعلش از چوب دشمن کبود

Саропояш аз захм , пайдо набӯд

سراپایش از زخم، پیدا نبود

Ду нимаш сари тоҷўр аз паранд

دو نیمش سر تاجور از پرند

Ду дасташ ба ханҷари бурӣдаи збнд

دو دستش به خنجر بریده زبند

зи дидор ӯ аз сараш рафт ҳуш

ز دیدار او از سرش رفت هوش

Бгрииду зи андӯҳи барзади хурӯш

بگریید و ز اندوه برزد خروش

Ба зорӣ бигуфт : эй худованди ман

به زاری بگفت: ای خداوند من

Фидояти сару ҷону фарзанди ман

فدایت سر و جان و فرزند من

Ки эй ? коинчнини барадӣ аз ман тавон ?

که ای؟ کاینچنین بردی از من توان؟

Шудам маҳв рӯй ту ҳушу равон

شدم محو روی تو هوش و روان

Надорад чунин ҷилваи ҷузи кирдигор

ندارد چنین جلوه جز کردگار

Ки аз диданаш ҳуш гардад Фкор

که از دیدنش هوش گردد فکار

Агар кирдигорӣ , танатро ки хаст ?

اگر کردگاری، تنت را که خست؟

Киро брҷҳон офаринаст даст ?

که را برجهان آفرین است دست؟

Вагар ҷбриилӣ чаро пайкарат

وگر جبرییلی چرا پیکرت

Пар аз пар тираст чун шҳпрт ?

پر از پر تیرست چون شهپرت؟

Бадв шоҳ фармуд : к-эии покдмн

بدو شاه فرمود: کای پاکدمن

На ҷбрилм ва наҳй ҷаҳони офарин

نه جبریلم و نهی جهان آفرین

Яке ъшқбозм ба яздони пок

یکی عشقبازم به یزدان پاک

Ба шамшери ишқаш шудаи чоки чок

به شمشیر عشقش شده چاک چاک

Марои бртни ин захм тир қазост

مرا برتن این زخم تیر قضاست

Зпикони таслим ва теғ ризост

زپیکان تسلیم و تیغ رضاست

Танамро ба майдони ишқ нигор

تنم را به میدان عشق نگار

Намуданд аз хӯни ман пар нигор

نمودند از خون من پر نگار

Ҳусайнам ( ъ ) ки додари ҷони офарин

حسینم (ع) که دادار جان آفرین

Марои хост дар роҳи худ инчунин

مرا خواست در راه خود اینچنین

Азони нимшби омадам бар сарат

ازآن نیمشب آمدم بر سرت

Ки донеи манам дар балои ёварат

که دانی منم در بلا یاورت

Мадаи пеш аз ин роҳи брхўди ?илам

مده پیش از این راه برخود الم

Касеро ки ман ёр бошам чаҳ ғам

کسی را که من یار باشم چه غم

Змн низ бо пӯр молик бигӯӣ

زمن نیز با پور مالک بگوی

Ки ин покдини меҳтари номҷўӣ

که این پاکدین مهتر نامجوی

Саломати расонидаи шоҳи шаҳид

سلامت رسانیده شاه شهید

Бигуфто : ки эй номдори Саид

بگفتا: که ای نامدار سعید

Туроу сари афрози мухтор ро

تو را و سر افراز مختار را

Ду фаррухи гуҳари марди дайндор ро

دو فرخ گهر مرد دیندار را

Паямбар ( с ) буд ёвари ҳайдар ( ъ ) паноҳ

پیمبر (ص) بود یاور حیدر (ع) پناه

Ҳасан ( ъ ) ёвару Фотима ( с ) узрхоҳ

حسن (ع) یاور و فاطمه (س) عذرخواه

Шукуфтаи равони ҳусайн ( ъ ) аз шумост

شکفته روان حسین (ع) از شماست

Сарафрозии нашъатин аз шумост

سرافرازی نشاتین از شماست

Зхўнхўоҳии ман зи бадхоҳи дайн

زخونخواهی من ز بدخواه دین

Буд аз шумо шоди ҷони офарин

بود از شما شاد جان آفرین

з ҳар банди сахтати намоями раҳо

ز هر بند سختت نمایم رها

Наяндеш аз ширў аз аждаҳо

نیندیش از شیرو از اژدها

Дарини кори стўор мардона бош

دراین کار ستوار مردانه باش

зи ҳаму зондўаҳ бегона бош

ز هم و زاندوه بیگانه باش

Мароин бади кунишро ки бастат ба банд

مراین بد کنش را که بستت به بند

Ту бояд бирезяш хӯн аз паранд

تو باید بریزیش خون از پرند

Ту низ эй ситамдидаи дили шоди дор

تو نیز ای ستمدیده دل شاد دار

Ки озоди созмт аз банду дор

که آزاد سازمت از بند و دار

Чу ин гуфт он ташнаи коми Фурот

چو این گفت آن تشنه کام فرات

Зчшмш ниҳон шуд чу оби ҳаёт

زچشمش نهان شد چو آب حیات

Чу шаҳ рафт он мард бедор шуд

چو شه رفت آن مرد بیدار شد

зи абри ду бинанда хўнбор шуд

ز ابر دو بیننده خونبار شد

Ҳаме гуфту аздидаҳ май рехти об

همی گفت و ازدیده می ریخت آب

Ки эй кош то ҳашар будам ба хоб

که ای کاش تا حشر بودم به خواب

Бихобед бахтами з бедорӣ ам

بخوابید بختم ز بیداری ام

Табиб аз серум шуд ба беморӣ ам

طبیب از سرم شد به بیماری ام

Аё дида бо ман магари душманӣ

ایا دیده با من مگر دشمنی

На дидаи ту пас ҷодӯии римнӣ

نه دیده تو پس جادوی ریمنی

Кушодӣу бастӣ ба ман роҳи нур

گشادی و بستی به من راه نور

Кунад додгари нурро аз ту давр

کند دادگر نور را از تو دور

Гуҳӣ бар дўбинндаҳ нафрин намӯд

گهی بر دوبیننده نفرین نمود

Гуҳӣ бршҳншоаҳ хондӣ дуруд

گهی برشهنشاه خواندی درود

Ҳаме кард мӯя бар он шаҳриёр

همی کرد مویه بر آن شهریار

Барони пайкари захмдори Фкор

برآن پیکر زخمدار فکار

Сипаҳбад чу бишунид он зорӣ аш

سپهبد چو بشنید آن زاری اش

Бидид аз ду бинандаи хўнборӣ аш

بدید از دو بیننده خونباری اش

Бадв гуфт : эй марди ороми гир

بدو گفت: ای مرد آرام گیر

Шикеби шӯ аз додгари коми гир

شکیبا شو از دادگر کام گیر

Надоранд андешаи мардони зи марг

ندارند اندیشه مردان ز مرگ

Чу донанд ҳар зиндаро ӯст барг

چو دانند هر زنده را اوست برگ

Ба вижа ки дар роҳи яздон буд

به ویژه که در راه یزدان بود

Чунин мурдани осоиши ҷон буд

چنین مردن آسایش جان بود

Бигуфто бадви мард : к-эии Комрон

بگفتا بدو مرد: کای کامران

Надорам чунин зорӣ аз бими ҷон

ندارم چنین زاری از بیم جان

Фиғонам аз ин хоб ва бедорӣ аст

فغانم از این خواب و بیداری است

Зхўобӣ ки дидам , чунин зорӣ аст

زخوابی که دیدم، چنین زاری است

Марои даврӣ рӯй он шаҳриёр

مرا دوری روی آن شهریار

Ки дрхўоб дидам чунин карда зор

که درخواب دیدم چنین کرده زار

Бипурсед аз ӯ меҳтари комёб

بپرسید از او مهتر کامیاب

Ки бедорӣу гӯ чаҳ дидӣ ба хоб ?

که بیداری و گو چه دیدی به خواب؟

Саросари бдўгФти хобӣ ки дид

سراسر بدوگفت خوابی که دید

Суханҳо ки аз хусрав дайн шунид

سخن ها که از خسرو دین شنید

Броҳим аз он мужда дилшод шуд

براهیم از آن مژده دلشاد شد

Дил аз банд ҳар ранҷиш озод шуд

دل از بند هر رنجش آزاد شد

Қазоро ҳамон ҳоҷати марзбон

قضا را همان حاجت مرزبان

Ки будӣ бар он бастгоҳи рўзбон

که بودی بر آن بستگاه روزبان

Шунидӣ суханҳои эшон ҳама

شنیدی سخن های ایشان همه

Дилаши гашт аз он хоби пари воҳима

دلش گشت از آن خواب پر واهمه

Ба худ гуфт : охири яке шарми дор

به خود گفت: آخر یکی شرم دار

з рӯй паямбарати озарми дор

ز روی پیمبرت آزرم دار

Худ ин мардумон бар раҳе ростанд

خود این مردمان بر رهی راستند

На онон ки қатли ҳусайн ( ъ ) хостанд

نه آنان که قتل حسین (ع) خواستند

Чу хўнхўоаҳ ӯро ту дорӣ ба банд

چو خونخواه او را تو داری به بند

Чунонаст ковро расонии газанд

چنانست کاو را رسانی گزند

Ба пайғамбари худ чаҳ посухи диҳӣ ?

به پیغمبر خود چه پاسخ دهی؟

Чу пурсади зтў аз чунин гмрҳӣ

چو پرسد زتو از چنین گمرهی

Чу бади зоб имон сиришта гулаш

چو بد زآب ایمان سرشته گلش

БиФрўхт аз нўрҳидри дилаш

بیفروخت از نورحیدر دلش

Биёмад ба назд броҳими род

بیامد به نزد براهیم راد

БдўгФт : к-эии меҳтари покзод

بدوگفت: کای مهتر پاکزاد

Шунидам суханҳо ки бо икдгр

شنیدم سخن ها که با یکدگر

Бигуфтед : аз неку бади сар ба сар

بگفتید: از نیک و بد سر به سر

Ҳамон хоб кин мард дид ва бигуфт

همان خواب کاین مرد دید و بگفت

Ҳам он дар посух ки меҳтари бсФт

هم آن در پاسخ که مهتر بسفت

Дили ман аз он розҳои шигифт

دل من از آن رازهای شگفت

Дигаргуна шуд нур имон гирифт

دگرگونه شد نور ایمان گرفت

Алӣ ( ъ )ро аз ин пеш душман бидам

علی (ع) را از این پیش دشمن بدم

Ба ёронаши як кӣнаи ҷӯ ман бидам

به یارانش یک کینه جو من بدم

Кунун аз равони банда ӣ ҳайдарам

کنون از روان بنده ی حیدرم

зи ҷони ёвари оли пайғамбарам

ز جان یاور آل پیغمبرم

Марои орзӯ инки бипазирӣ ам

مرا آرزو اینکه بپذیری ام

Яке аз куҳани ёварон гирӣ ам

یکی از کهن یاوران گیری ام

БпзрФт ӯро броҳими род

بپذرفت او را براهیم راد

Зкрдори ойини бад , тавба дод

زکردار آیین بد، توبه داد

Чу он марди паймон имон бибаст

چو آن مرد پیمان ایمان ببست

Раҳои сохт аз бандашони поу даст

رها ساخت از بندشان پا و دست

Биоварад пас баҳр ҳар ду далер

بیاورد پس بهر هر دو دلیر

Силеҳ ончӣ боист аз теғу тир

سلیح آنچه بایست از تیغ و تیر

Бигуфто : аз ин лашгари нобакор

بگفتا: از این لشگر نابکار

Ҳам имшаби бпўииди брики канор

هم امشب بپویید بریک کنار

Ба мухтори фаррухи саломи маро

به مختار فرخ سلام مرا

Расонид ва гуед номи маро

رسانید و گویید نام مرا

Ки бахшад зкштни маро зинҳор

که بخشد زکشتن مرا زینهار

Дрондм каз ӣнон баровард дамор

درآندم کز اینان برآورد دمار

Бадв гуфт солори разми озмоӣ

بدو گفت سالار رزم آزمای

Ки ҳастӣ ту дар зинҳор худоӣ

که هستی تو در زینهار خدای

Равони набӣ аз ту хўшнўди бод

روان نبی از تو خوشنود باد

Змо ҳар ду ҷони ту бадрӯди бод

زما هر دو جان تو بدرود باد

Бигуфтанд ин ва бирафтанд шод

بگفتند این و برفتند شاد

зи онҷои сӯии Кӯфа монанди бод

ز آنجا سوی کوفه مانند باد

Чу гаштанди лухтӣ аз онҷои давр

چو گشتند لختی از آنجای دور

Баровард ҳоҷиби здли бонги шӯр

برآورد حاجب زدل بانگ شور