БиФкндши он сар ба сами саманд
بیفکندش آن سر به سم سمند
Бадви хира чун гашти он арҷманд
بدو خیره چون گشت آن ارجمند
Бидидаш ҳамон марди ҷосус буд
بدیدش همان مرد جاسوس بود
Ки бо мейри он некуӣ ҳо намӯд
که با میر آن نیکویی ها نمود
БдўгФти меҳтар ки нек омадӣ
بدوگفت مهتر که نیک آمدی
Туро боди бахшоиши эзадӣ
تو را باد بخشایش ایزدی
Сркисти коўрдаҳ эй армағон
سرکیست کاورده ای ارمغان
Бигуфто : сари душмани хонадон
بگفتا: سر دشمن خاندان
Ба роҳи андарун аз сипаҳдори мейр
به راه اندرون از سپهدار میر
Ҷдогштм аз бими ҷони ногузир
جداگشتم از بیم جان ناگزیر
Гирифтам раҳи дашти пӯён ба пеш
گرفتم ره دشت پویان به پیش
Ҳросндаҳи дили пой аз хор , риш
هراسنده دل پای از خار، ریش
Ба ногуҳ бидидам савории здўр
به ناگه بدیدم سواری زدور
Ҳамеи тохт чун марг сӯем сутур
همی تاخت چون مرگ سویم ستور
Ситодам ки роҳ гурезам набӯд
ستادم که راه گریزم نبود
Чу дидам ҳамон марди дижхим буд
چو دیدم همان مرد دژخیم بود
Ки омир бадв дод фармон ки теғ
که عامر بدو داد فرمان که تیغ
Кунад ранг аз хӯни мо бе дареғ
کند رنگ از خون ما بی دریغ
Расед ва синон кард брмни дароз
رسید و سنان کرد برمن دراز
Гирифтам галӯгоҳи он найзаи боз
گرفتم گلوگاه آن نیزه باز
Бурунаш намудем зчнги савор
برونش نمودم زچنگ سوار
Задам бртҳии гоҳ ӯ устувор
زدم برتهی گاه او استوار
Вазони найзаи роҳ ҷаҳаннам гирифт
وزان نیزه راه جهنم گرفت
Змргши ъзозил мотам гирифт
زمرگش عزازیل ماتم گرفت
Биоварадам инак бирав асби ӯй
بیاوردم اینک برو اسب اوی
Сӯии роди солори новирди ҷӯй
سوی راد سالار ناورد جوی
Бабўсед мухтор ӯро ҷабин
ببوسید مختار او را جبین
Басӣ кард бар мардиаш офарин
بسی کرد بر مردی اش آفرین
Дигар рҳсўории зҳомўни давон
دگر رهسواری زهامون دوان
Биёмад сиррии дркФши хўнчкон
بیامد سری درکفش خونچکان
Чу наздик шуд меҳтар аз ном ӯ
چو نزدیک شد مهتر از نام او
Бипурсед аз роҳ ва аз гом ӯ
بپرسید از راه و از گام او
Бигуфто : ман он парда дорам ки дӯш
بگفتا: من آن پرده دارم که دوش
Марои раҳнамои гашти фаррухи сурӯш
مرا رهنما گشت فرخ سروش
Раҳо кардам аз банди ёрони ту
رها کردم از بند یاران تو
Ба ҷони гаштам аз дӯстдорони ту
به جان گشتم از دوستداران تو
Чу бӯе аз он кори омири бабрад
چو بویی از آن کار عامر ببرد
Маро бо худованди ин сари супурд
مرا با خداوند این سر سپرد
Сипаҳро саросар ба ҳомӯн баранд
سپه را سراسر به هامون براند
Ҷузи ин марди наздики ман кас намонад
جز این مرد نزدیک من کس نماند
Чу ӯ давр шуд ман биҷустам зи ҷой
چو او دور شد من بجستم ز جای
Гирифтам гиребони он зишти рой
گرفتم گریبان آن زشت رای
Агар чанд бади зӯрманду далер
اگر چند بد زورمند و دلیر
Худои ҷаҳонам бадв кард чир
خدا جهانم بدو کرد چیر
Яке пора сангам даромад ба чанг
یکی پاره سنگم درآمد به چنگ
Фурӯи кӯфтам бар сараши бидрнг
فرو کوفتم بر سرش بیدرنگ
Аз он захм афтод брхоки паст
از آن زخم افتاد برخاک پست
Ббрдм аз он пас ба шамшери даст
ببردم از آن پس به شمشیر دست
Фикандам сар аз пайкари бади ниҳод
فکندم سر از پیکر بد نهاد
Нишастам абри асб ӯ ҳамчуи бод
نشستم ابر اسب او همچو باد
Ба даргоҳи солори роди омадам
به درگاه سالار راد آمدم
Ба яздони сипосам ки шоди омадам
به یزدان سپاسم که شاد آمدم
Бадв кард мухтори яли офарин
بدو کرد مختار یل آفرین
Бигуфто ба солори роди ин чунин
بگفتا به سالار راد این چنین
Ки эй меҳтари роди гардани фароз
که ای مهتر راد گردن فراز
Бибояд кунун карданати трктоз
بباید کنون کردنت ترکتاز
Ки бадхоҳи ин ҳафт биўри ҳазор
که بدخواه این هفت بیور هزار
Парокандаи брдшти рафтаи зкор
پراکنده بردشت رفته زکار
Надоранд солору сари лашгарӣ
ندارند سالار و سر لشگری
Наёяд сипаҳ чун надорад сиррӣ
نیاید سپه چون ندارد سری
Гумонам кигар зӯдтари арҷманд
گمانم که گر زودتر ارجمند
Барояшон битозад абои мард чанд
برایشان بتازد ابا مرد چند
Намонад аз ин лашгари нобакор
نماند از این لشگر نابکار
Яке зинда бо ёрии кирдигор
یکی زنده با یاری کردگار
Ба ҷунбиш дар омад сипоҳи кшн
به جنبش در آمد سپاه کشن
Броҳим дар пеш ҳамчун пшн
براهیم در پیش همچون پشن
Зхшми сами бодпо рӯй хок
زخشم سم بادپا روی خاک
Чу абр дарахшнда шуд пар аз хок
چو ابر درخشنده شد پر از خاک
Ҳаво гуфтӣ аз гирд бигрифта абр
هوا گفتی از گرد بگرفته ابر
Чу барқӣ дурахшон бидон худу кибр
چو برقی درخشان بدان خود و کبر
Баданд он саворони яли сӣ ҳазор
بدند آن سواران یل سی هزار
Ҳама новак андозу ханҷари гузор
همه ناوک انداز و خنجر گزار
Бирафтанд он шаби ҳаме то саҳар
برفتند آن شب همی تا سحر
Чу хуршеди сар бар зад аз кӯҳи сар
چو خورشید سر بر زد از کوه سر
Расиданд бар лашгари нобакор
رسیدند بر لشگر نابکار
Ки аз марги омири бдндии Фкор
که از مرگ عامر بدندی فکار
Ниҳодаи зсри хобу ором ро
نهاده زسر خواب و آرام را
Паии ночори гаштанди новирди хоҳ
پی ناچار گشتند ناورد خواه
Паии разм душман дамиданд ноӣ
پی رزم دشمن دمیدند نای
Нишастанд бркўҳаҳ ӣ бодпоӣ
نشستند برکوهه ی بادپای
Ду равияи сипаҳи теғ барҳам заданд
دو رویه سپه تیغ برهم زدند
Зхўни хоки тафтидаро , нам заданд
زخون خاک تفتیده را، نم زدند
Зиксўии мухтори яздони параст
زیکسوی مختار یزدان پرست
Ба марди афкании остини бршкст
به مرد افکنی آستین برشکست
Зсўиӣ дигар пӯри молики далер
زسویی دگر پور مالک دلیر
Хурӯшед ва шуд ҳамлаи вари ҳамчуи шер
خروشید و شد حمله ور همچو شیر
Чапу рост брдшмнон тохтанд
چپ و راست بردشمنان تاختند
Ба ҳар захм , иктн дар андохтанд
به هر زخم، یکتن در انداختند
Ту гуфтӣ магар аз дами боми сахт
تو گفتی مگر از دم بام سخت
Ҳамеи барги резади зи шохи дарахт
همی برگ ریزد ز شاخ درخت
Збси кушта брхок шуд божгўн
زبس کشته برخاک شد باژگون
Замин бе сукӯни гашти симобгўн
زمین بی سکون گشت سیمابگون
Ба ҳар сӯ ки мухтор ронадӣ саманд
به هر سو که مختار راندی سمند
Ғўи алҳзри гаштии онҷои баланд
غو الحذر گشتی آنجا بلند
зи баси куштаи афканд бар рӯй дашт
ز بس کشته افکند بر روی دشت
Бидон тези чангии аҷали хастаи гашт
بدان تیز چنگی اجل خسته گشت
зи баси разми ҷустии броҳими ял
ز بس رزم جستی براهیم یل
Ҳазар кардӣ аз захми теғаши аҷал
حذر کردی از زخم تیغش اجل
Ба ҷони бурдани он гуруҳи лӣим
به جان بردن آن گروه لئیم
Бишуд теғ ӯ аждаҳоӣ кулем
بشد تیغ او اژدهای کلیم
Дамӣ бар наомад ки шуд куштаи зор
دمی بر نیامد که شد کشته زار
Яке ним зон ҳафт биўри ҳазор
یکی نیم زان هفت بیور هزار
Дигар ним аз эшон ҳамаи захмдор
دگر نیم از ایشان همه زخمدار
Гирифтанд ночори роҳи фирор
گرفتند ناچار راه فرار
Бунаи ончии бадашон ба ҷои монданд
بنه آنچه بدشان به جا ماندند
Ба саргурди номардӣ афшоданад
به سرگرد نامردی افشاندند
Намуданд яғмои сипоҳи амир
نمودند یغما سپاه امیر
Ба ҷо ҳар чаҳ бад зон гуруҳи шарир
به جا هر چه بد زان گروه شریر
Чу аз дӯд шаб шуд ҷаҳони қиргўн
چو از دود شب شد جهان قیرگون
Бишустанд дасти он далерони зхўн
بشستند دست آن دلیران زخون
Ниҳоданд хон ва бихӯраданд нон
نهادند خوان و بخوردند نان
Сӯии Кӯфаи гаштанд зон пас равон
سوی کوفه گشتند زان پس روان
Саҳаргаҳ чу меҳр дурахшон дамид
سحرگه چو مهر درخشان دمید
Ба дарвоза ӣ Кӯфа лашгар расед
به دروازه ی کوفه لشگر رسید
Бибастанд ойин ба бозору кӯй
ببستند آیین به بازار و کوی
Ҳамаи кӯфӣони шоду бишкуфта рӯй
همه کوفیان شاد و بشکفته روی
Ба ҷузи душманони шаҳи Карбало
به جز دشمنان شه کربلا
Ки буданд дар доми биму бало
که بودند در دام بیم و بلا
Амири сарафрози мухтори род
امیر سرافراز مختار راد
Ба айвони фармондиҳии понҳод
به ایوان فرماندهی پانهاد
Взонсўии фармондиҳ ӣ малики шом
وزانسوی فرمانده ی ملک شام
Бадӣ бар сарири маии шодком
بدی بر سریر مهی شادکام
Ки ногоҳ омад нўндии зроаҳ
که ناگاه آمد نوندی زراه
Бидод огаҳӣ аз шикасти сипоҳ
بداد آگهی از شکست سپاه