Ҳам аз марги омир ки бдхол ӯ

هم از مرگ عامر که بُد خالِ او

Ба теғи броҳими ноўрдҷў

به تیغ براهیم ناوردجو

Рухи азкин мухтор чуанд сндрўс

رخ از کین مختار چون سندروس

Ҳаме зад баҳами даст ва гуфт эй фусӯс

همی زد به هم دست و گفت ای فسوس

Вазони пас ба бархонад он пурфасод

وزآن پس به بر خواند آن پر فساد

Паии чораи ҷӯии убайди зиёд

پی چاره جویی عبید زیاد

Бадв гуфт : бо лашгарии бишмор

بدو گفت: با لشگری بیشمار

Аз эдар сӯии Кӯфаи шӯи раҳсипор

از ایدر سوی کوفه شو رهسپار

Ба зӯру зару макр ва дастон барор

به زور و زر و مکر و دستان برآر

Змхтор ва аз пӯри уштури дамор

ز مختار و از پور اشتر دمار

Срони ду танро равон кун ба шом

سرِ آن دو تن را روان کن به شام

Чунон чун срсбти хиролоном

چنان چون سر سبط خیرالانام

Ба Кӯфаи даруни норакин бар фурӯз

به کوفه درون نارِ کین برفروز

Бидиҳ дод куштан дар онҷои се рӯз

بده داد کشتن در آنجا سه روز

Буд ҳар ки ӯ пайрави Бутуроб

بود هرکه او پیرو بوتراب

Ба сари брнмои хонумонаши хароб

به سر برنما خانمانش خراب

Вазони пас туе марзбони Ироқ

وزآن پس تویی مرزبان عراق

Мҷу бо ироқии сарон , ҷузи нифоқ

مجو با عراقی سران، جز نفاق

Ситамгари убайди зиёди палид

ستمگر عبید زیاد پلید

ЗФрмондаҳ ӣ шом чун ин шунид

زفرمانده شام چون این شنید

Яке лашгар орост чўнонкаҳи хост

یکی لشگر آراست چونانکه خواست

Дирафши ситамро знў кард рост

درفش ستم را ز نو کرد راست

Бурун омад аз шом бо лашгараш

برون آمد از شام با لشگرش

Яке чатри фармондиҳӣ бар сараш

یکی چتر فرماندهی بر سرش

Чу аз раҳ ба наздик Мӯсил расед

چو از ره به نزدیک موصل رسید

зи кораши хабар , абд рҳмн шунид

ز کارش خبر، عبد رحمن شنید

Ки аз сӯии мухтори он номдор

که از سوی مختار آن نامدار

Ба Мӯсили дарун буд Фрмонгзор

به موصل درون بود فرمانگزار

Бидонаст кӯ бо вайаш пой нест

بدانست کو با وی‌اش پای نیست

Задан бо фузунтар зхўд рой нест

زدن با فزونتر ز خود رای نیست

Змўсл ба ткрит бинмуд ҷой

ز موصل به تکریت بنمود جای

Яке нома бинвишт он покроӣ

یکی نامه بنوشت آن پاکرای

Ба мухтор ва додаш хабар аз палид

به مختار و دادش خبر از پلید

Чу мухтор бархонад лаби баргузед

چو مختار برخواند لب برگزید

Яке номаи бнгошти зинсони бадавӣ

یکی نامه بنگاشت زینسان بدوی

Ки эй пари ҳунари марди покизаи хуй

که ای پر هنر مرد پاکیزه خوی

Бимон бо сипоҳат ба ткрит дар

بمان با سپاهت به تکریت در

Ки то аз ман ояд ба пешати хабар

که تا از من آید به پیشت خبر

Язиди инсро сипас пеш хонд

یزید انس را سپس پیش خواند

Аз он кор бо ваии сухан боз ронад

از آن کار با وی سخن باز راند

Бадв дод пас мейри шамшери зан

بدو داد پس میر شمشیر زن

Ҳазорӣ се аз лшгрхўиштн

هزاری سه از لشگر خویشتن

Абои лашгари худ язиди далер

ابا لشگر خود یزید دلیر

ЗкўФаҳи буруни тохти тавсан чу шер

ز کوفه برون تاخت توسن چو شیر

Ба ҷое расиданди мардони дайн

به جایی رسیدند مردان دین

Ки бади ботелии номи он сарзамин

که بد باتلی نام آن سرزمین

Заданд андарони дашти пардаи сарой

زدند اندران دشت پرده‌سرای

Хурӯшед кӯс ва буғурред ноӣ

خروشید کوس و بغرید نای

Чу огоҳӣ омад ба ибни зиёд

چو آگاهی آمد به ابن زیاد

Аз он лашгару пери поки эътиқод

از آن لشگر و پیر پاک اعتقاد

Зумуррадони шамшери зани шаш ҳазор

ز مردان شمشیر زن شش هزار

Ҳама новак андозу ханҷари гузор

همه ناوک انداز و خنجر گزار

Фиристод зии разми фаррухи язид

فرستاد زی رزم فرخ یزید

Ки мараҷонаро боди нафрини мазид

که مرجانه را باد نفرین مزید

Аз он бади гуҳари пӯр бедайн ва дод

از آن بد گهر پور بی دین و داد

Ки пайдо набошад маро ӯро нажод

که پیدا نباشد مرا او را نژاد

Язиди инсро дар он чанд рӯз

یزید انس را در آن چند روز

Бад аз таб ба пайкари даруни тобу сӯз

بد از تب به پیکر درون تاب و سوز

Чу омдспоаҳи бидонадяши мард

چو آمدسپاه بداندیش مرد

Дарони дашт ва бар пои саро парда кард

درآن دشت و بر پا سراپرده کرد

Язиди сарафрози бемор буд

یزید سرافراز بیمار بود

Ба бистари абои ранҷу тимор буд

به بستر ابا رنج و تیمار بود

Шабии он сарафроз бо ёлу сифт

شبی آن سرافراز با یال و سفت

бадингуна бо лашгар хеш гуфт

بدینگونه با لشگر خویش گفت

Марои ранҷу беморӣ аз по фиканд

مرا رنج و بیماری از پا فکند

Наёрам нишастан ба зини саманд

نیارم نشستن به زین سمند

Шумо ҳамчуи мардони корӣ ба ҷанг

شما همچو مردان کاری به جنگ

Бакӯшед ва бар дӯда , нориди нанг

بکوشید و بر دوده، نارید ننگ

з душман бихоҳед хӯни эмом

ز دشمن بخواهید خون امام

Ки аз ҳақи шуморо равои боди ком

که از حق شما را روا باد کام

Бигуфт ин ва аз дарди биҳуши гашт

بگفت این و از درد بیهوش گشت

Дам аз неку бад , басту хомӯши гашт

دم از نیک و بد، بست و خاموش گشت

Чу дар пеша ӣ чархи рухшандаи меҳр

چو در پیشهٔ چرخ رخشنده مهر

Бузади панҷа бар пушти шери сипеҳр

بزد پنجه بر پشت شیر سپهر

Ду лашгар ба майдон ҷанг омаданд

دو لشگر به میدان جنگ آمدند

Хурушон чу дарёӣ занг омаданд

خروشان چو دریای زنگ آمدند

Паии разми ҳам роят афроштанд

پی رزم هم رایت افراشتند

Заминро чу аз кушта анбоштанд

زمین را چو از کشته انباشتند

Сипоҳи бад андеш бигурехтанд

سپاه بد اندیش بگریختند

Далерони дайн бора ангехтанд

دلیران دین باره انگیختند

Намуданд сесад савори шарир

نمودند سیصد سوار شریر

Аз он девсорон шомии асир

از آن دیوساران شامی اسیر

Бибастанд шани сахту бурданди пас

ببستندشان سخت و بردند پس

Абои худ ба назд язиди инс

ابا خود به نزد یزید انس

Бигуфтанд каз бахшиши кирдигор

بگفتند کز بخشش کردگار

Сипоҳ ситам кард аз мо фирор

سپاه ستم کرد از ما فرار

Ҳам айдун бифармоӣ эй роди пер

هم ایدون بفرمای ای راد پیر

Чаҳ созем бо ин гуруҳи асир

چه سازیم با این گروه اسیر

Наёраст гуфтани сухани роди мард

نیارست گفتن سخن راد مرد

Бадишони ишорат ба ангушт кард

بدیشان اشارت به انگشت کرد

Ки шани сар зпикр намоед давр

که‌شان سر ز پیکر نمایید دور

Ки танашон шавад рӯзии мору мӯр

که تنشان شود روزی مار و مور

Сипаҳ чун бидиданд ?имаӣ ӯ

سپه چون بدیدند ایمای او

Ба ханҷар буриданд аз онҳо гулӯ

به خنجر بریدند از آن‌ها گلو

Пас аз қатли он мардуми бднжод

پس از قتل آن مردم بدنژاد

Сарафрози пӯри инс ҷон бидод

سرافراز پور انس جان بداد

Гирифташ ба бар дар ҷинони Бутуроб

گرفتش به بر در جنان بوتراب

Шуд аз ҷоми дасти худои комёб

شد از جام دست خدا کامیاب

Змргши сипаҳ дидан гирён шуданд

ز مرگش سپه دیدن گریان شدند

Абротши сӯг , бирён шуданд

ابر آتش سوگ، بریان شدند

Ҳамаи ҷома бртн намуданд чок

همه جامه بر تن نمودند چاک

Фишонданд брторки хеши хок

فشاندند بر تارک خویش خاک

Бишустанд равшани таниш бо гулоб

بشستند روشن تنش با گلاب

Ба кофур ва бо анбару машки ноб

به کافور و با عنبر و مشک ناب

Танишро аз он пас ки шастанд пок

تنش را از آن پس که شستند پاک

Наҳуфтанд чун ганҷи гавҳар ба хок

نهفتند چون گنج گوهر به خاک

Ту гуфтӣ ки он марди некӯи ниҳод

تو گفتی که آن مرد نیکو نهاد

Змодр ба гетии дарун худ назод

ز مادر به گیتی درون خود نزاد

Чунин бӯда зи оғози кори ҷаҳон

چنین بوده ز آغاز کار جهان

Намонад касе зошкору ниҳон

نماند کسی ز آشکار و نهان

Пас аз марги солори лашгари язид

پس از مرگ سالار لشگر یزید

Ки бодаши дуруди худои мазид

که بادش درود خدایی مزید