Кунун боз бишинав ту гуфтори ман

کنون باز بشنو تو گفتار من

Зсолори бади гавҳари тираи тан

زسالار بد گوهر تیره تن

Ки будӣ умри номи он бднжод

که بودی عمر نام آن بدنژاد

Ки нафрини барони марди нопоки бод

که نفرین برآن مرد ناپاک باد

Ба ҷанги ҳусайн ( ъ ) ӯ сипаҳдор буд

به جنگ حسین (ع) او سپهدار بود

Ба оли набии кӣнааш кор буд

به آل نبی کینه اش کار بود

Чу аз кори асҳқ огоҳ шуд

چو از کار اسحق آگاه شد

Збимши ду рухи зард чун коҳ шуд

زبیمش دو رخ زرد چون کاه شد

Ба худ гуфт : к-эии душмани кирдигор

به خود گفت: کای دشمن کردگار

з рӯй расӯли худои шармсор

ز روی رسول خدا شرمسار

Паии онкӣ хўшнўд гардад язид

پی آنکه خوشنود گردد یزید

Ҳусайни алӣ ( ъ )ро тўкрдии шаҳид ?

حسین علی (ع) را توکردی شهید؟

Нахурдӣ яке гандум аз малики рай

نخوردی یکی گندم از ملک ری

Ҳам айдун шавад рӯзгори ту тай

هم ایدون شود روزگار تو طی

Чу мардӣ , наёбӣ раҳои ҳаме

چو مردی، نیابی رهایی همی

Фурӯ дар дами аждаҳоеи ҳаме

فرو در دم اژدهایی همی

Вазин гетӣ ингуна хорӣ турост

وزین گیتی اینگونه خواری تراست

Вазони гетии он шармсорӣ турост

وزان گیتی آن شرمساری تراست

Чаҳ бдкон накардӣ ба оли расӯл ( с )

چه بدکان نکردی به آل رسول (ص)

Ки безор шуд аз ту шӯии батул ( с )

که بیزار شد از تو شوی بتول (س)

Амӣрӣ чу мухтори фармонраво

امیری چو مختار فرمانروا

Кашад кайфари хусрави нинаво

کشد کیفر خسرو نینوا

Ту дркўФаҳ кӣ зиндагонӣ кунӣ

تو درکوفه کی زندگانی کنی

Тани осое ва Комронӣ кунӣ

تن آسایی و کامرانی کنی

Ба хеши ои бозуи хирад пеша кун

به خویش آی بازو خرد پیشه کن

Зшмшири Мухторӣ андеша кун

زشمشیر مختاری اندیشه کن

Чу ин гуфт бади ахтари бади сгол

چو این گفت بد اختر بد سگال

Дижами дил равон шуд ба сӯии ҳам?ил

دژم دل روان شد به سوی همال

БдўгФти зор эй гиронмояи ҷуфт

بدوگفت زار ای گرانمایه جفت

Яке орзӯ бошудам дар наҳуфт

یکی آرزو باشدم در نهفت

Баровари ту он орзӯии маро

برآور تو آن آرزوی مرا

Маранҷон дили комҷўии маро

مرنجان دل کامجوی مرا

Ту мухторро меҳрбони хоҳарӣ

تو مختار را مهربان خواهری

СқиФии нажодӣу неки ахтарӣ

ثقیفی نژادی و نیک اختری

Маро аз ту бошад ду фарзонаи пӯр

مرا از تو باشد دو فرزانه پور

Гули боғу хуршед кошона ам

گل باغ و خورشید کاشانه ام

Писандии ту ингуна хорами ҳаме ?

پسندی تو اینگونه خوارم همی؟

Асири ғами рӯзгорами ҳаме ?

اسیر غم روزگارم همی؟

Яке сӯии фаррухи бародари гароӣ

یکی سوی فرخ برادر گرای

Амони хоҳи баҳрам , аз он покроӣ

امان خواه بهرم، از آن پاکرای

Казин пас ба подоши шармандаи ?гий

کزین پس به پاداش شرمنده گی

Худованди худро кунам бандаи ?гий

خداوند خود را کنم بنده گی

Ки шояд бубахшад ҳамон тираи ?гий

که شاید ببخشد همان تیره گی

Ки кардам знодонӣу хираи ?гий

که کردم زنادانی و خیره گی

Агар чанд донам ман эй биқрин

اگر چند دانم من ای بیقرین

Набахшад гуноҳами ҷаҳони офарин

نبخشد گناهم جهان آفرین

Таниро ки дар хӯни ман оғишта ам

تنی را که در خون من آغشته ام

Чунон дони худовандро кушта ам

چنان دان خداوند را کشته ام

Яке бингар эй покзн хорӣ ам

یکی بنگر ای پاکزن خواری ام

Мапӣчон Аннан аз мадад корӣ ам

مپیچان عنان از مدد کاری ام

Бигуфт ин ва он марди бидодгар

بگفت این و آن مرد بیدادگر

Змжгони ҳамеи рехти лухти ҷигар

زمژگان همی ریخت لخت جگر

Ба пеши зани хештани он палид

به پیش زن خویشتن آن پلید

Бимолиди брхоки риши сипед

بمالید برخاک ریش سپید

Чу ин дид ҷуфти бади андеши мард

چو این دید جفت بد اندیش مرد

Шуд аз кори шавҳари дилаши пари здрд

شد از کار شوهر دلش پر زدرد

Ба дор аморат хиромед тафт

به دار امارت خرامید تفت

Ба наздики фаррух бародар бирафт

به نزدیک فرخ برادر برفت

Чу чашмаш ба рӯй бародар фитод

چو چشمش به روی برادر فتاد

Ба зории заминро ҳаме бӯса дод

به زاری زمین را همی بوسه داد

Ба ҷоруби мижгони буриш хок рафт

به جاروب مژگان برش خاک رفت

Дам аз шарм барбаст ва чизе нагуфт

دم از شرم بربست و چیزی نگفت

Чу мухтор дид он ҳамаи лоба аш

چو مختار دید آن همه لابه اش

Сиришки ҷигари сӯзу хуноба аш

سرشک جگر سوز و خونابه اش

Бидонаст кўро чаҳ бошад умед

بدانست کورا چه باشد امید

Яке хира бар рӯй ӯ бингаред

یکی خیره بر روی او بنگرید

Ба посухи бдўгФт : ин лоба чист ?

به پاسخ بدوگفت: این لابه چیست؟

Чунин зории азбҳр ҳмхўобаҳ чист ?

چنین زاری ازبهر همخوابه چیست؟

Куҷо май писандади ҷаҳони офарин

کجا می پسندد جهان آفرین

Ки аз пушти боб чу ман биқрин

که از پشت باب چو من بیقرین

Падедор ояд чу ту хоҳарам

پدیدار آید چو تو خواهرم

Ки нангин кунад дӯдау гавҳарам

که ننگین کند دوده و گوهرم

Ту доне ки он римни бади сгол

تو دانی که آن ریمن بد سگال

Кати андар саро ҳаст ҷуфту ҳам?ил

کت اندر سرا هست جفت و همال

Сипаҳ ронад аз Кӯфаи зии Карбало

سپه راند از کوفه زی کربلا

Ба разми шаҳаншоҳи аҳли вло

به رزم شهنشاه اهل ولا

Бикушт он шаҳи малики лоҳут ро

بکشت آن شه ملک لاهوت را

Бар ошуфт иқлӣми носут ро

بر آشفت اقلیم ناسوت را

Чу зии Кӯфа аз Карбалои бозгашт

چو زی کوفه از کربلا بازگشت

Туро дар сроҷФту анбози гашт

تو را در سراجفت و انباز گشت

Агар кушта будӣ палидии чунин

اگر کشته بودی پلیدی چنین

Туро ҷуфти дигари бадии поки дайн

تو را جفت دیگر بدی پاک دین

Хушо , хурмо , онкӣ хоҳараш нест

خوشا، خرما، آنکه خواهرش نیست

Чаҳ бошад фурӯзанда ахтараш нест

چه باشد فروزنده اخترش نیست

Чу хоҳари чунин аз бародар шунид

چو خواهر چنین از برادر شنید

Зхҷлти здўи гӯнааш хӯн чакид

زخجلت زدو گونه اش خون چکید

Бузади гарм аз сина ҳамчун ҷарас

بزد گرم از سینه همچون جرس

зи шарми бародари паёпаии нафас

ز شرم برادر پیاپی نفس

Сарафкандаи оҳистау шармгин

سرافکنده آهسته و شرمگین

Бародарашро дод посухи чунин

برادرش را داد پاسخ چنین

Ки аспҳбдо , номудоро , саро

که اسپهبدا، نامدارا، سرا

Маони ҷаҳонат ба дркҳтро

مهان جهانت به درکهترا

Чу ин хира ?гий кард он пурфасод

چو این خیره گی کرد آن پرفساد

Ту будӣ гирифтори ибни зиёд

تو بودی گرفتار ابن زیاد

Аз он кардам андешаи ногуҳ ба банд

از آن کردم اندیشه ناگه به بند

Расад бртўозни зишти гавҳари газанд

رسد برتوازن زشت گوهر گزند

Вагарнаи ман аз кушта ӯ ба теғ

وگرنه من از کشته او به تیغ

намекардам эй мейри кишвари дареғ

نمی کردم ای میر کشور دریغ

Ҳам акнӯн мароин буму сомони ту рост

هم اکنون مراین بوم و سامان تو راست

Бикун ончии доне ки фармони ту рост

بکن آنچه دانی که فرمان تو راست

Амираш бифармуд коидри бимон

امیرش بفرمود کایدر بمان

Ки ҷуфт туро нак саромади замон

که جفت ترا نک سرآمد زمان

Зоиўони мухтори он зан нарафт

زایوان مختار آن زن نرفت

Бимонад ва ба мшкўӣ римн нарафт

بماند و به مشکوی ریمن نرفت

Чу дид он табаи гавҳари зштхўӣ

چو دید آن تبه گوهر زشتخوی

Ки рафт ва наомад занаши сӯии кӯй

که رفت و نیامد زنش سوی کوی

Ба худ гуфт : зон ба , ба ҷое рӯм

به خود گفت: زان به، به جایی روم

Каз ин шаҳри пари фитна эмин шавам

کز این شهر پر فتنه ایمن شوم

Шабӣ чун дили хештани қиргўн

شبی چون دل خویشتن قیرگون

Нишаст аз бар кӯҳи пайкар , ҳиўн

نشست از بر کوه پیکر، هیون

?дании душмани сибти хиролоном

دنی دشمن سبط خیرالانام

Бурун рафт азни Кӯфаи нодидаи ком

برون رفت ازن کوفه نادیده کام

Ҳаме то саҳаргаҳи бпимўдаҳи роҳ

همی تا سحرگه بپیموده راه

Чун бади ахтари марди малъуни табоҳ

چون بد اختر مرد ملعون تباه

Шуд Андам ки бинмуд рӯй офтоб

شد آندم که بنمود روی آفتاب

Ба пушти ҳиўни чашм ӯ гарми хоб

به پشت هیون چشم او گرم خواب

Шутури он раҳи рафтаро бозгашт

شتر آن ره رفته را بازگشت

Ба дарвоза ӣ Кӯфаи анбози гашт

به دروازه ی کوفه انباز گشت

Зҳомўн чу дар шаҳр омад ҳиўн

زهامون چو در شهر آمد هیون

Шуд аз хоб , бедори бен съддўн

شد از خواب، بیدار بن سعددون

Чу ин дид бади гавҳари зишти кеш

چو این دید بد گوهر زشت کیش

Шигифтӣ фурӯ монад даркори хеш

شگفتی فرو ماند درکار خویش

Битарсед ва омад ба мшкўии худ

بترسید و آمد به مشکوی خود

Басии бади пушаймони зкрдори бад

بسی بد پشیمان زکردار بد

Ба пўрбаҳи андеши худ хФс гуфт :

به پوربه اندیش خود خفص گفت:

Ки роз аз туам чанд бояд наҳуфт

که راز از توام چند باید نهفت

Бирав то ба даргоҳи холўии хеш

برو تا به درگاه خالوی خویش

Бибин модаратро чаҳ омад ба пеш ?

ببین مادرت را چه آمد به پیش؟

Бигӯ : мо ду зинҳори хоҳи тўоим

بگو: ما دو زنهار خواه توایم

Гурезони збд дар паноҳи тўоим

گریزان زبد در پناه توایم

Бибахшоӣ бар ҷони ношодмон

ببخشای بر جان ناشادمان

Бикун аз каманди ғами озодмон

بکن از کمند غم آزادمان

Ба ҳар ҳила каз ту писандади амир

به هر حیله کز تو پسندد امیر

Паии боб , хати амони бозгир

پی باب، خط امان بازگیر

Дмон рафт хФс ва ба мухтор гуфт

دمان رفت خفص و به مختار گفت

Суханҳо ки аз боб бе дайни шнФт

سخن ها که از باب بی دین شنفت

Бадв гуфт мухтори коидри бимон

بدو گفت مختار کایدر بمان

Ки хоҳам туро дод хати амон

که خواهم تو را داد خط امان

Пас онгоҳи он меҳтари муҳташам

پس آنگاه آن مهتر محتشم

Ба хайри парастандаи гуфтои бчм

به خیر پرستنده گفتا بچم

Наоне ба бунгоҳи бен саъди дун

نهانی به بنگاه بن سعد دون

Бикаш пайкари нобакораш ба хӯн

بکش پیکر نابکارش به خون

Сарашро ба назд мановар фароз

سرش را به نزد من آور فراز

Ки хўшнўди бод аз ту шоҳи ҳиҷоз

که خوشنود باد از تو شاه حجاز

Агар гуфт бо банда ӣ хештан

اگر گفت با بنده ی خویشتن

Киовар кулоҳи марои сӯии ман

که آور کلاه مرا سوی من

Бидон , теғ хоҳад наҷуед кулоҳ

بدان، تیغ خواهد نجوید کلاه

Бизан гарданаш дар , дам эй рзмхўоаҳ

بزن گردنش در، دم ای رزمخواه

Ба фирӯзӣу хуррамии хайри род

به فیروزی و خرمی خیر راد

Ба кошона ӣ бади гуҳари пои ниҳод

به کاشانه ی بد گهر پا نهاد

Чу аз давр дидаш шарири палид

چو از دور دیدش شریر پلید

Дили тира аз зиндагонӣ бурид

دل تیره از زندگانی برید

Парастанда Эй дошт гуфтои бадавӣ

پرستنده ای داشت گفتا بدوی

Ки эй банда ӣ роди озодаи хуй

که ای بنده ی راد آزاده خوی

Биовар кулоҳи марои сӯии ман

بیاور کلاه مرا سوی من

Ки бар сари нуҳуми андарин анҷуман

که بر سر نهم اندرین انجمن

Бидонаст хайри ин ки он рзмхўоаҳ

بدانست خیر این که آن رزمخواه

Ки шамшер хоҳад , наҷуед кулоҳ

که شمشیر خواهد، نجوید کلاه

БдўгФт : к-эии зишти ноҳӯшманд

بدوگفت: کای زشت ناهوشمند

Нуҳуми барсарати ман кулоҳ аз паранд

نهم برسرت من کلاه از پرند

Ба гуфт ин вазади теғи бргрднш

به گفت این وزد تیغ برگردنش

Ту гуфтӣ набӯдаст сар дар таниш

تو گفتی نبود است سر در تنش

Бурун рафт ҷони палидаши зтн

برون رفت جان پلیدش زتن

Ба дӯзах ба меҳмонии аҳриман

به دوزخ به مهمانی اهرمن

Ба поиши яке риштаи брхири баст

به پایش یکی رشته برخیر بست

Кашидаш бурун аз сарой нишаст

کشیدش برون از سرای نشست

Чу диданаши атфол , ҷисми палид

چو دیدنش اطفال، جسم پلید

Ки аз хонааш хайр берун кашид

که از خانه اش خیر بیرون کشید

Ҳама гирд гашта ба даври андараш

همه گرد گشته به دور اندرش

Палидӣ фишонданд бар пайкараш

پلیدی فشاندند بر پیکرش

Зану марди бркштаҳаш бидрнг

زن و مرد برکشته اش بیدرنگ

Задандӣ ҳамеи чӯбу хошоку санг

زدندی همی چوب و خاشاک و سنگ

Чу як лухти азкштн ӯ гузашт

چو یک لخت ازکشتن او گذشت

Таниш ҳамчунон машк , пурбоди гашт

تنش همچنان مشک، پرباد گشت

Ба икдми пар аз карам ва гандида шуд

به یکدم پر از کرم و گندیده شد

Азоби худоӣ бар ӯ дида шуд

عذاب خدایی بر او دیده شد

Ба фарсангҳо буи гандаш бирафт

به فرسنگ ها بوی گندش برفت

Аз он буии бади мағзи мардуми бкФт

از آن بوی بد مغز مردم بکفت

Сарашро биоварад хайри ҷавон

سرش را بیاورد خیر جوان

Ба даргоҳи мухтори равшани равон

به درگاه مختار روشن روان

Сипаҳбад чу дид он срнобкор

سپهبد چو دید آن سرنابکار

Ба ёд омадаш аз сари шаҳриёр

به یاد آمدش از سر شهریار

Дили нозукаши гашти андӯҳнок

دل نازکش گشت اندوهناک

Хурӯшед ва бар сар пароканд хок

خروشید و بر سر پراکند خاک

Ҳаме зор гуфт : эй шаҳ бе кафан

همی زار گفت: ای شه بی کفن

Фидои ту бодои сару ҷони ман

فدای تو بادا سر و جان من

Дариғо аз Андам ки дркрбло

دریغا از آندم که درکربلا

Ба фарқ ту борид абри ҷафо

به فرق تو بارید ابر جفا

Ба назд ду равад равон , душманат

به نزد دو رود روان، دشمنت

Ҷудо кард лаби ташнаи срози танат

جدا کرد لب تشنه سراز تنت

Нагашт эй ҷигари гӯша ӣ бӯи туроб

نگشت ای جگر گوشه ی بو تراب

Пас аз ту чаро кохи гетии хароб

پس از تو چرا کاخ گیتی خراب

Чаро чанбар чарх нишкаст хирад ?

چرا چنبر چرخ نشکست خرد؟

Чу пероҳан аз пайкарати хасми барад

چو پیراهن از پیکرت خصم برد

Дариғо ки кофури ту гашти хок

دریغا که کافور تو گشت خاک

Шудӣ оби ғусли танати хӯни пок

شدی آب غسل تنت خون پاک

зи пӯри ҷавони ту орм ба ёд

ز پور جوان تو آرم به یاد

Ва ё аз Абулфазли фаррухи нажод

و یا از ابوالفضل فرخ نژاد

зи шҳзодаҳи қосим ҳикоят кунам

ز شهزاده قاسم حکایت کنم

Ва ё аз арӯсаш ривоят кунам

و یا از عروسش روایت کنم

Дамӣ дар замонаи нҷбнди серум

دمی در زمانه نجبند سرم

Гар аз куштани хасм ту бигузарам

گر از کشتن خصم تو بگذرم

Пас аз мӯяи гуфто ба хФси палид

پس از مویه گفتا به خفص پلید

Сркисти ин сирка чашмат бидид

سرکیست این سرکه چشمت بدید

Бигуфто : ки эй меҳтари анҷуман

بگفتا:که ای مهتر انجمن

Буд ин сари номвари боби ман

بود این سر نامور باب من

Пас аз ӯ маро зиндагонӣ мабод

پس از او مرا زندگانی مباد

Дамӣ дар ҷаҳон Комронӣ мабод

دمی در جهان کامرانی مباد

Бадв посух оварад фаррухи амир

بدو پاسخ آورد فرخ امیر

Ки ғамгин мабош эй палиди шарир

که غمگین مباش ای پلید شریر

Кунам кор акнӯн ба дилхоҳи ту

کنم کار اکنون به دلخواه تو

Ки дорад падари чашм дар роҳи ту

که دارد پدر چشم در راه تو

Ба дижхим фармуд пас раҳнамӯн

به دژخیم فرمود پس رهنمون

Бияфкан сар аз пайкари хФси дун

بیفکن سر از پیکر خفص دون

Здргоаҳи дижхим хораш кашид

زدرگاه دژخیم خوارش کشید

Сар аз пайкар нобакораш бурид

سر از پیکر نابکارش برید

Тани хФс ва бен саъдро никхўоаҳ

تن خفص و بن سعد را نیکخواه

Биҷӯшанд онгаҳ ба нафти сиёҳ

بجوشاند آنگه به نفت سیاه

Сипас шуълаи вар оташӣ барфурӯхт

سپس شعله ور آتشی برفروخت

Тан ҳар ду нопокро поки сӯхт

تن هر دو ناپاک را پاک سوخت

Вазон пас бифармуд фаррухи амир

وزان پس بفرمود فرخ امیر

Сари хФс ва бен саъду шимури шарир

سر خفص و بن سعد و شمر شریر

Нўндии баради сӯии Ясриби замин

نوندی برد سوی یثرب زمین

Бршоаҳи дайни сидолсоҷдин

برشاه دین سیدالساجدین

Ба мухтори бодои вуруд аз худоӣ

به مختار بادا ورود از خدای

Каз он бад сголон бипардохт ҷой

کز آن بد سگالان بپرداخت جای

Ба дӯзах кунад ҳақи азоби мазид

به دوزخ کند حق عذاب مزید

Ба бен саъду шимури палиду язид

به بن سعد و شمر پلید و یزید

Кунун боз бишинав ки чу бўхлиқ

کنون باز بشنو که چو بوخلیق

Банушед аз ҷоми меҳнати рҳиқ

بنوشید از جام محنت رحیق

Яке рӯзи мухтори хуршеди чеҳр

یکی روز مختار خورشید چهر

Ба гоҳ андар омад чу бар чархи меҳр

به گاه اندر آمد چو بر چرخ مهر