Надорем бо ту сари душманӣ
نداریم با تو سر دشمنی
Накӯ нест бо мо дижам , дил кунӣ
نکو نیست با ما دژم، دل کنی
Бидиҳ роҳ каз марз ту бигузарем
بده راه کز مرز تو بگذریم
Раҳи ҷанг бо душманон биспурем
ره جنگ با دشمنان بسپریم
Наванд аз сипаҳбади ситади номаи тафт
نوند از سپهبد ستد نامه تفت
Сабки сӯии фарзанд аммор рафт
سبک سوی فرزند عمار رفت
Расед аз дигар сӯ бидон ҷойгоҳ
رسید از دگر سو بدان جایگاه
Сипоҳи Убайдуллоҳи дайни табоҳ
سپاه عبیدالله دین تباه
Маров низ бо номаи зии ҳанзала
مراو نیز با نامه زی حنظله
Пай тохтан кард пайкии яла
پی تاختن کرد پیکی یله
набишта ба нома ки инак зроаҳ
نبشته به نامه که اینک زراه
Бртў ба меҳмонӣ омад сипоҳ
برتو به مهمانی آمد سپاه
Накӯи сози меҳмонӣ ар сохтӣ
نکو ساز مهمانی ار ساختی
Брстӣ вагар баҳри кини тохтӣ
برستی و گر بهر کین تاختی
Ҳамон бртў ояд фурӯд аз бало
همان برتو آید فرود از بلا
Ки бар куштагон дар сафи Карбало
که بر کشتگان در صف کربلا
Дутани пайк бо ҳам фароз омаданд
دوتن پیک با هم فراز آمدند
Бар волӣ сарфароз омаданд
بر والی سرفراز آمدند
Бадв бар бидоданд бо ҳам дуруд
بدو بر بدادند با هم درود
Ҳаме ҳар яке нома доданд зуд
همی هر یکی نامه دادند زود
Бихонад он дуро ва бидонаст роз
بخواند آن دو را و بدانست راز
Барошуфту дижхимро хонд боз
برآشفت و دژخیم را خواند باز
Бикушт он задин гашта бегона ро
بکشت آن زدین گشته بیگانه را
Ки будӣ наванд ибни мараҷона ро
که بودی نوند ابن مرجانه را
Ба пайк броҳим бахшед зар
به پیک براهیم بخشید زر
Бадв шодмон шуд дили номвар
بدو شادمان شد دل نامور
Бигуфташ ки баргарди зидр ба роҳ
بگفتش که برگرد زیدر به راه
Бигӯ бо сипаҳдори лашгари паноҳ
بگو با سپهدار لشگر پناه
Ки ман чокарӣ дар рикоби туам
که من چاکری در رکاب توام
Ба дили никхўоаҳи ҷаноби туам
به دل نیکخواه جناب توام
Биёи шаҳру лашгар ба фармони ту рост
بیا شهر و لشگر به فرمان تو راست
Дили ман гаравгони паймони ту рост
دل من گروگان پیمان تو راست
Туро дар чунин разм ёрӣ кунам
تو را در چنین رزم یاری کنم
Ба роҳи вафо ҷонспорӣ кунам
به راه وفا جانسپاری کنم
Фиристода рафт ва ба солор гуфт
فرستاده رفت و به سالار گفت
ЗФрмондаҳи онро ки диду шнФт
زفرمانده آنرا که دید و شنفت
Броҳим аз он кор хурсанд шуд
براهیم از آن کار خرسند شد
Шукуфтаи зумуррад хирадманд шуд
شکفته زمرد خردمند شد
Аз он пас сӯии шаҳр лашгар баранд
از آن پس سوی شهر لشگر براند
Биҷунбанд рояти бунаи брншонд
بجنباند رایت بنه برنشاند
Пазира шудаш ҳанзала бо сипоҳ
پذیره شدش حنظله با سپاه
Биоварад шодаш ба оромгоҳ
بیاورد شادش به آرامگاه
Бдонсон ки боист пӯзиш намӯд
بدانسان که بایست پوزش نمود
Ҳамеи меҳру меҳмон навозӣ намӯд
همی مهر و مهمان نوازی نمود
Ба лашгар дархоста баргушод
به لشگر درخواسته برگشاد
Ба ҳар каси сазо ҳар чаҳ донист дод
به هر کس سزا هر چه دانست داد
Ба сӯй сипаҳбад фиристод мол
به سوی سپهبد فرستاد مال
Чунон чун сазо будаш он бе ҳам?ил
چنان چون سزا بودش آن بی همال
Сипаҳдори ҷангии яке рӯзу шаб
سپهدار جنگی یکی روز و شب
Дар он марзи осӯдаи гашти азтъб
در آن مرز آسوده گشت ازتعب
Дигар рӯз аз онҷо чу бигирифт роҳ
دگر روز از آنجا چو بگرفت راه
Бишуд ҳанзалаи пешрав бо сипоҳ
بشد حنظله پیشرو با سپاه
Ба ҳамраҳи ду фарзанд бо шаш ҳазор
به همره دو فرزند با شش هزار
Бад ӯро ҳама аз дркорзор
بد او را همه از درکارزار
Сипаҳи раҳ чу паймӯди фарсанг чанд
سپه ره چو پیمود فرسنگ چند
Ба чашм андар омад ҳисории баланд
به چشم اندر آمد حصاری بلند
Бидон низ бади ҳанзалаи ҳукмрон
بدان نیز بد حنظله حکمران
Яке номҷуи кўтўоли андарон
یکی نامجو کوتوال اندران
Киаш номи марди дардор буд
که اش نام مرد دردار بود
Ки стўори дижро нигаҳдор буд
که ستوار دژ را نگهدار بود
Чу омад сипаҳ назд он дар фурӯд
چو آمد سپه نزد آن در فرود
Сипаҳбади саропарда бар по намӯд
سپهبد سراپرده بر پا نمود
Нигаҳбон диж хонд фарзанд ро
نگهبان دژ خواند فرزند را
Чунин гуфт пӯри хирадманд ро
چنین گفت پور خردمند را
Ки башитоб жарф андарин кун нигоҳ
که بشتاب ژرف اندرین کن نگاه
Бибин каз куҷо мерасанд ин сипоҳ
ببین کز کجا می رسند این سپاه
Биёмад ҷавон дид ва донист роз
بیامد جوان دید و دانست راز
Бидон тунд боло шуд ва гуфт боз
بدان تند بالا شد و گفت باز
Шуд аз дижи нигаҳбони бурун бо шитоб
شد از دژ نگهبان برون با شتاب
Сӯии он ду солори фарҳанги боб
سوی آن دو سالار فرهنگ باب
Чу омад бабўсед рӯй замин
چو آمد ببوسید روی زمین
Ҳаме бар броҳим кард офарин
همی بر براهیم کرد آفرین
Чунин гуфт : когаҳ набудам зкор
چنین گفت: کآگه نبودم زکار
Ки ояд мароин лашгари номдор
که آید مراین لشگر نامدار
Бадии ибни мараҷона ӣ тираи тан
بدی ابن مرجانه ی تیره تن
Дар ин дижи шаби дӯши меҳмони ман
در این دژ شب دوش مهمان من
Гар ин омадани тони бдонстмӣ
گر این آمدن تان بدانستمی
Гирифтам маро ӯро тўонстмӣ
گرفتم مرا او را توانستمی
Дар ин роҳ эй мейри бедори дил
در این راه ای میر بیدار دل
зи сим ва зар ӯст харвори чл
ز سیم و زر اوست خروار چل
Зану кӯдаконаши здхту писар
زن و کودکانش زدخت و پسر
Ҳам акнӯн дарин бора ҳастанд дар
هم اکنون دراین باره هستند در
Сад ва бист тан аз ғулому каниз
صد و بیست تن از غلام و کنیز
Дар ин диж аз он бад гуҳар ҳаст низ
در این دژ از آن بد گهر هست نیز
Бадв ҳанзала гуфт : к-эии номдор
بدو حنظله گفت: کای نامدار
Мари он ҷумларо зӣ сипаҳбад биор
مر آن جمله را زی سپهبد بیار
БпзирФти мард ва биоварад зуд
بپذیرفت مرد و بیاورد زود
Зану кӯдаку хоста ҳар чаҳ буд
زن و کودک و خواسته هر چه بود
Писар , дўбд ,у зани се , духтари чаҳор
پسر، دوبد، و زن سه، دختر چهار
Ба ҷои монда дар бора зон нобакор
به جا مانده در باره زان نابکار
Броҳими фаррух ба захми дурушт
براهیم فرخ به زخم درشت
Аз он ду писар , мрикиро бикушт
از آن دو پسر، مریکی را بکشت
Бикуштанд ёрони мари он ҷумлаи пок
بکشتند یاران مر آن جمله پاک
Бишустанд аз хӯнашон рӯй хок
بشستند از خونشان روی خاک
Сипаҳдори даст карам баргушод
سپهدار دست کرم برگشاد
Сипаҳро аз он симу зар баҳра дод
سپه را از آن سیم و زر بهره داد
Сипеда чу солори анҷуми сипоҳ
سپیده چو سالار انجم سپاه
Ба ховар зад аз бохтари боргоҳ
به خاور زد از باختر بارگاه
Броҳими уштур илм баркашид
براهیم اشتر علم برکشید
Ба разми бидонадяш лашгар кашид
به رزم بداندیش لشگر کشید
Зсўӣ дигар пӯри мараҷона низ
زسوی دگر پور مرجانه نیز
Биоварад лашгар ки ҷӯяд ситез
بیاورد لشگر که جوید ستیز