Раҳи оташ тез бигирифт пеш
ره آتش تیز بگرفت پیش
Сазо дид аз зишти кирдори хеш
سزا دید از زشت کردار خویش
Бидид азхдои кайфари кори зишт
بدید ازخدا کیفر کار زشت
Ба доси уқубати дуруди ончии кишт
به داس عقوبت درود آنچه کشت
Аз ин мужда мухтор шуд шодмон
از این مژده مختار شد شادمان
Збтҳои сӯй Кӯфа омад дмон
زبطحا سوی کوفه آمد دمان
Ба дасти андараш , ҳукми дорои дайн
به دست اندرش، حکم دارای دین
Паноҳи ҷаҳони сидолсоҷдин ( ъ )
پناه جهان سیدالساجدین (ع)
Ки ъмш ба фармони он шаҳриёр
که عمش به فرمان آن شهریار
Ба нома дарун карда буд он нигор
به نامه درون کرده بود آن نگار
Дарони хат ба мухтори изни хурӯҷ
درآن خط به مختار اذن خروج
Бидода ки баргоҳ бинмо урӯҷ
بداده که برگاه بنما عروج
Ба хӯн дар нишон , душмани шоҳ ро
به خون در نشان، دشمن شاه را
Зтн , сари барандоз , бадхоҳ ро
زتن، سر برانداز، بدخواه را
Дрондм ки мухтори фаррухи табор
درآندم که مختار فرخ تبار
Збтҳои сӯй Кӯфа шуд раҳсипор
زبطحا سوی کوفه شد رهسپار
Ба шоми андарун , буд Марвони амир
به شام اندرون، بود مروان امیر
Ба бтҳои зубайрии нажоди шарир
به بطحا زبیری نژاد شریر
Бадии волӣ аз сӯии пӯри зубайр
بدی والی از سوی پور زبیر
Ба Кӯфаи яке мард , холии зхир
به کوفه یکی مرد، خالی زخیر
Ба шаҳр андар омад чу мухтори боз
به شهر اندر آمد چو مختار باز
Ба фармондиҳ аз вай бигуфтанд роз
به فرمانده از وی بگفتند راز
Ки пайвастаи паймони зи мардони кор
که پیوسته پیمان ز مردان کار
Бигир аз паии кӯшиши вкорзор
بگیر از پی کوشش وکارزار
Ба он гашти дркўФаҳи фармонравоӣ
به آن گشت درکوفه فرمانروای
Кашад сахти кайфари змо ва шумо
کشد سخت کیفر زما و شما
Фалаки бози бади хоҳ мухтор шуд
فلک باز بد خواه مختار شد
Ба зиндони волӣ гирифтор шуд
به زندان والی گرفتار شد
Яке нома бинвишт он поки кеш
یکی نامه بنوشت آن پاک کیش
Дигар бора аз баҳри домоди хеш
دگر باره از بهر داماد خویش
Ки ман эй ту дар ҳар ғамии ёварам
که من ای تو در هر غمی یاورم
Ба зиндони Кӯфа ба банд – андарам
به زندان کوفه به بند – اندرم
Бпичидаҳ бар гарданами аждаҳоӣ
بپیچیده بر گردنم اژدهای
Маро аз дам аждаҳо кун рҳои
مرا از دم اژدها کن رهای
Ҳиўни баради он номаро ҳамчуи бод
هیون برد آن نامه را همچو باد
Ба Ясриб ба фарзанди форуқ , дод
به یثرب به فرزند فاروق، داد
Чу пӯр умр хонд он нома ро
چو پور عمر خواند آن نامه را
Бидонаст он сахти ҳангома ро
بدانست آن سخت هنگامه را
Ба фармондиҳ ӣ Кӯфа пайғом дод
به فرمانده ی کوفه پیغام داد
Ки аз ман дуруди фузун бар ту бод
که از من درود فزون بر تو باد
Шунид ситам аз кӣнаи мухтор ро
شنید ستم از کینه مختار را
Ҳамон неки мард беозор ро
همان نیک مرد بی آزار را
Гирифтори банд гарон карда Эй
گرفتار بند گران کرده ای
Басӣ бе гуноҳаши бёзрдаҳ Эй
بسی بی گناهش بیازرده ای
Ба пайванди ман , ин ситамҳо чаро ?
به پیوند من، این ستم ها چرا؟
Биандеш лухтӣ аз ин моҷаро
بیندیش لختی از این ماجرا
Сбкср мабошу зи банди гарон
سبکسر مباش و ز بند گران
Раҳои сози зудаш , ва гарна бидон
رها ساز زودش، و گرنه بدان
Зисрби сипоҳӣ фароҳам кунам
زیثرب سپاهی فراهم کنم
Туро хона ӣ сур , мотам кунам
تو را خانه ی سور، ماتم کنم
Фиристодаи он номаро ҳамчуи бод
فرستاده آن نامه را همچو باد
Биоварад ва бо волӣ Кӯфа дод
بیاورد و با والی کوفه داد
Битарсед ва багушӯд андари замон
بترسید و بگشود اندر زمان
Збнди гарон , ёли пели дмон
زبند گران، یال پیل دمان
зи зиндон ба кошона омад чу мард
ز زندان به کاشانه آمد چو مرد
БиФтод дар фикри сози набард
بیفتاد در فکر ساز نبرد