Бидиҳ соқии он оби ёқўтгўн

بده ساقی آن آب یاقوتگون

Ки дилро диҳад машқи ишқу ҷунун

که دل را دهد مشق عشق و جنون

Мғнӣ бизан чанг бар чанги ғам

مغنی بزن چنگ بر چنگ غم

Ки ёрон гузаштанд ва мо низ ҳам

که یاران گذشتند و ما نیز هم

Салое ба мисатони майхонаи зан

صلایی به مستان میخانه زن

Раҳи ишқи ёрони девонаи зан

ره عشق یاران دیوانه زن

Хроботёнро бигӯ бо хурӯш

خراباتیان را بگو با خروش

Ки ҷон хоҳад аз ошиқон май фуруш

که جان خواهد از عاشقان می فروش

Аз ин май ҳронкси дамӣ нӯш кард

از این می هرآنکس دمی نوش کرد

Заҳри чиз будаш фаромӯш кард

زهر چیز بودش فراموش کرد

Хароб аз чунин бодаи мухтори род

خراب از چنین باده مختار راد

Шуду ҷон ба пер харобот дод

شد و جان به پیر خرابات داد

Нахустин тан аз оташи дамӣ нӯш кард

نخستین تن از آتش دمی نوش کرد

Сипас ҷон ба пер харобот дод

سپس جان به پیر خرابات داد

Бидиҳ соқии он бода ӣ ваҳдатам

بده ساقی آن باده ی وحدتم

Ки дар рангу олоиши касратам

که در رنگ و آلایش کثرتم

Серумро аз ин ншнаҳ шурӣ бидиҳ

سرم را از این نشنه شوری بده

Диламро аз тани бода нурӣ бидиҳ

دلم را از تن باده نوری بده

Бидиҳ май ки дркўии ишқу вло

بده می که درکوی عشق و ولا

Кунам ҷони фидои шаҳи Карбало

کنم جان فدای شه کربلا

Чу мухтори фаррух аз ин домгоҳ

چو مختار فرخ از این دامگاه

Шавам сӯии он эзадии боргоҳ

شوم سوی آن ایزدی بارگاه

Кашами пой аз доми носўтён

کشم پای از دام ناسوتیان

Шавам муҳаррами базми лоҳутён

شوم محرم بزم لاهوتیان

Чу товуси боғи ҷнонм , махоҳ

چو طاووس باغ جنانم، مخواه

Марои ошёни андари ин домгоҳ

مرا آشیان اندر این دامگاه

Марои гулшани арши бади ошён

مرا گلشن عرش بد آشیان

Фитодам дар ин домгаҳ зон миён

فتادم در این دامگه زان میان

Бидиҳ май ки оҳанг боло кунам

بده می که آهنگ بالا کنم

Парӣ бо сарвашони волои занам

پری با سروشان والا زنم

Чу анбози мурғони он гулшанам

چو انباز مرغان آن گلشنم

Чаро баста дар домгоҳи танам

چرا بسته در دامگاه تنم

Бикун ранҷаи соқии сӯии ман қадам

بکن رنجه ساقی سوی من قدم

Меӣ даҳ ки бгшоидми бастаи дам

میی ده که بگشایدم بسته دم

Магар оварад бозами андари сухан

مگر آورد بازم اندر سخن

Шавад гуфта , ногуфтаи гуфтори ман

شود گفته، ناگفته گفتار من

Ҳамоно ту доне ки бар ман ду сол

همانا تو دانی که بر من دو سال

Саромад ки мондам згФтори лол

سرآمد که ماندم زگفتار لال

Пари тӯтии табъи ман баста буд

پر طوطی طبع من بسته بود

Марои дили зғми сахти бишкаста буд

مرا دل زغم سخت بشکسته بود

Ба ҷузи жож хое надидам зхўиш

به جز ژاژ خایی ندیدم زخویش

Фаро гом наниҳодам аз жож беш

فرا گام ننهادم از ژاژ بیش

Забонами дигаргуна ҳанҷор ёфт

زبانم دگرگونه هنجار یافت

Дигар пешаи ҷуст ва дигар кор ёфт

دگر پیشه جست و دگر کار یافت

Таба кард корами дуруди хасон

تبه کرد کارم درود خسان

Бабрад обрӯем бар нокасон

ببرد آبرویم بر ناکسان

Ба рӯзии расонам таваккул намонад

به روزی رسانم توکل نماند

Ба боғи умед аз вайам гул намонад

به باغ امید از وی ام گل نماند

Ба сари бахти бади гашти мншори ман

به سر بخت بد گشت منشار من

Бимонад аз сухани табъи саршори ман

بماند از سخن طبع سرشار من

Чу хушанд дарёии жарфи маро

چو خوشاند دریای ژرف مرا

Чаҳ рафт он баёни шигарфи маро

چه رفت آن بیان شگرف مرا

Чаҳ рафт он забони сухани санҷ ро

چه رفت آن زبان سخن سنج را

Ки окндӣ аз ваии сухани ганҷ ро

که آکندی از وی سخن گنج را

Кунун низ агар чандам ошуфтаи дил

کنون نیز اگر چندم آشفته دل

зи дастону банди ғами ҷонгсл

ز دستان و بند غم جانگسل

Наёрам сухан гуфт монанди пеш

نیارم سخن گفت مانند پیش

Набинам ман он шӯру мастӣ ба хеш

نبینم من آن شور و مستی به خویش

Туоне ту лекини мудовои ман

توانی تو لیکن مداوای من

Ки аз бастаи дами хезади овои ман

که از بسته دم خیزد آوای من

Ба як ҳиммат эй соқӣ мегусор

به یک همت ای ساقی میگسار

Маро вораҳон аз ғами рӯзгор

مرا وارهان از غم روزگار

Магари ҳам ба бахти ту корӣ кунам

مگر هم به بخت تو کاری کنم

Камандии гушойам , шикорӣ кунам

کمندی گشایم، شکاری کنم

Битозам ба нахҷӣргоҳи сухан

بتازم به نخجیرگاه سخن

Магар сайдӣ уфтад ба фитроки ман

مگر صیدی افتد به فتراک من

Камандӣ чу гесуии ту тобдор

کمندی چو گیسوی تو تابدار

Фурӯи ҳашта бар чеҳра ӣ обдор

فرو هشته بر چهره ی آبدار

Камандӣ чу пиҷони каманди амир

کمندی چو پیجان کمند امیر

Гиронмояи мухтори равшани замир

گرانمایه مختار روشن ضمیر

Чу барадаст хеши ин каманд оварам

چو بردست خویش این کمند آورم

Басии сайди маънӣ ба банд оварам

بسی صید معنی به بند آورم

Бикӯбам ба таъйиди ҷони офарин

بکوبم به تایید جان آفرین

Зпоёни кори амири маин

زپایان کار امیر مهین

Ки чун ҷуст аз ин домгоҳи ҷаҳон

که چون جست از این دامگاه جهان

Қавии чанги шаҳбози дасти шаҳон

قوی چنگ شهباز دست شهان

Чисони зии ҷинон прФшонӣ гирифт

چسان زی جنان پرفشانی گرفت

Зҷон бохтан зиндагонӣ гирифт

زجان باختن زندگانی گرفت

Кушояд кунунгар ниўшндаҳи гӯш

گشاید کنون گر نیوشنده گوش

Бигӯям маро ҳар чаҳ гуяд сурӯш

بگویم مرا هر چه گوید سروش