Ба ёд омадаш гӯйии он размгоҳ
به یاد آمدش گویی آن رزمگاه
Ки мусаллами дарон кушта шуд бигноаҳ
که مسلم درآن کشته شد بیگناه
Ҳамон хорӣ ӯ ба чашм омадаш
همان خواری او به چشم آمدش
Зтимор ӯ дил ба хашм омадаш
زتیمار او دل به خشم آمدش
Ҳамеи даст барсар зад ва кард , оҳ
همی دست برسر زد و کرد، آه
Бинолед ва гуфт : эй сипаҳдори шоҳ
بنالید و گفت: ای سپهدار شاه
Аё бархе ҷони ту ҷони ман
ایا برخی جان تو جان من
Қавии пай ба меҳри ту имони ман
قوی پی به مهر تو ایمان من
Дариғо аз он ҳайдарии дасти ту
دریغا از آن حیدری دست تو
Аз он тиру чарху зиҳу шасти ту
از آن تیر و چرخ و زه و شست تو
Вазони брзу боло ва он сифту ёл
وزان برز و بالا و آن سفت و یال
Вазони чеҳра каз хӯни сргшт , ол
وزان چهره کز خون سرگشت، آل
Вазони зӯри бозуии марди афканӣ
وزان زور بازوی مرد افکنی
Вазони фурӯи неруии широўжнӣ
وزان فرو نیروی شیراوژنی
Дариғо ки танҳо ба дашти набард
دریغا که تنها به دشت نبرد
Шудӣ куштау ёрии ?ут кас накард
شدی کشته و یاری ات کس نکرد
Нигунсори боди он баннои баланд
نگونسار باد آن بنای بلند
Ки душмани збомши танат бар фиканд
که دشمن زبامش تنت بر فکند
Набудамгар он рӯз ёрат шавам
نبودم گر آن روز یارت شوم
зи захми гарон посдорат шавам
ز زخم گران پاسدارت شوم
Вале кирдигори ҷҳонрои сипос
ولی کردگار جهانرا سپاس
Фузун аз шумору бурун аз қиёс
فزون از شمار و برون از قیاس
Ки киштам касеро кат ӯ кишти зор
که کشتم کسی را کت او کشت زار
Сараш кардам оўн ба бурҷи ҳисор
سرش کردم آون به برج حصار
Кунун моили тести ҷону дилам
کنون مایل تست جان و دلم
Ки бошад змҳри ту обу гулам
که باشد زمهر تو آب و گلم
Ба минӯ дар он базми ороста
به مینو در آن بزم آراسته
Равонами равони туро хоста
روانم روان تو را خواسته
Чу ман тоири ошёни туам
چو من طایر آشیان توام
Ба шохи вло пар фишон туам
به شاخ ولا پر فشان توام
Мадад кун ки парвоз хоҳам намӯд
مدد کن که پرواز خواهم نمود
Ба сӯии ту пар боз хоҳам намӯд
به سوی تو پر باز خواهم نمود
Даҳуми ҷон ба ту эй сипеҳри маӣ
دهم جان به تو ای سپهر مهی
Ба меҳрат кунам хирқа ӣ тани тиҳӣ
به مهرت کنم خرقه ی تن تهی
Ба ёди ту паймонаи гирами ҳаме
به یاد تو پیمانه گیرم همی
Ба кӯии ту кошонаи гирами ҳаме
به کوی تو کاشانه گیرم همی
Бигуфт ину барзади яли биқрин
بگفت این و برزد یل بیقرین
Ба душмани кашии размро остин
به دشمن کشی رزم را آستین
Бузади дасти брдстаҳ ӣ тғии тез
بزد دست بردسته ی تغی تیز
Ба ҷанговарони басти роҳи ситез
به جنگاوران بست راه ستیز
Бузади иктнаҳи хешро бар сипоҳ
بزد یکتنه خویش را بر سپاه
Чу сӯзони шарар кандар уфтад ба коҳ
چو سوزان شرر کاندر افتد به کاه
Ва ё шери ҷангӣ ба як дашти гӯр
و یا شیر جنگی به یک دشت گور
Ва ё бар сипоҳи шаби тираи ҳўр
و یا بر سپاه شب تیره هور
Ва ё барқи кофтад ба хирман даро
و یا برق کافتد به خرمن درا
Ва ё онкӣ дар хорсони озро
و یا آنکه در خارسان آذرا
Гиронмояи Фирдавсии номдор
گرانمایه فردوسی نامدار
Ки омурзиши эзадаши боди ёр
که آمرزش ایزدش باد یار
Ҳамоно ситоиш ба мухтор кард
همانا ستایش به مختار کرد
Ки бар суфтаи ин дар шҳўор кард
که بر سفته این در شهوار کرد
Бар ҳар ҳамла аз он сипоҳи шарир
بر هر حمله از آن سپاه شریر
Фаровон бикушт он қўидсти мейр
فراوان بکشت آن قویدست میر
Басии захми кории зтиру синон
بسی زخم کاری زتیر و سنان
Задандаш ситами пешаи Аҳарямон
زدندش ستم پیشه اهریمان
Ту покаш аз захм пайкон бахаст
تو پاکش از زخم پیکان بخست
Заҳри ҳалқа ӣ ҷавшанаш хӯн биҷуст
زهر حلقه ی جوشنش خون بجست
Аз он хӯн бидон сарви бустони ишқ
از آن خون بدان سرو بستان عشق
Басӣ гул дамид аз гулистони ишқ
بسی گل دمید از گلستان عشق
Ту сарвӣ шунидӣ гули оради бабор
تو سروی شنیدی گل آرد ببار
Ҷузи андоми мухтори фаррухи табор ?
جز اندام مختار فرخ تبار؟
Дар он хастагии соз фарёд кард
در آن خستگی ساز فریاد کرد
Сипаҳбади броҳимро ёд кард
سپهبد براهیم را یاد کرد
Бигуфт : эй бародари куҷое кунун ?
بگفت: ای برادر کجایی کنون؟
Чаро аз бародари ҷудоӣ кунун ?
چرا از برادر جدایی کنون؟
Ту дар Мӯсил ва ман ба Кӯфаи дирам
تو در موصل و من به کوفه درم
Асиру гирифтор ва бе ёварам
اسیر و گرفتار و بی یاورم
Чу набӯд касе то фиристам кунун
چو نبود کسی تا فرستم کنون
Ба сӯии ту то гуядат кор чун
به سوی تو تا گویدت کار چون
Заҳри мӯӣ мижгон кунам хома Эй
زهر موی مژگان کنم خامه ای
Нигорам ба хӯни ҷигари нома Эй
نگارم به خون جگر نامه ای
Сипорам ба даст бурид сабо
سپارم به دست برید صبا
Ба сӯят фиристам чу мурғи само
به سویت فرستم چو مرغ سما