Тоби рӯҳи алнсими болосҳор
طاب روح النسیم بالاسحار
Ин дўролндими болодўор ?
این دورالندیم بالادوار؟
Дар хуморем кӯи лаби соқӣ ?
در خماریم کو لب ساقی؟
Ним мастем кӯи киришмаи ёр ?
نیم مستیم کو کرشمهٔ یار؟
Туррае кӯ ? ки дили дарави бандем
طرهای کو؟ که دل درو بندیم
Чеҳрае кӯ ? ки ҷон кунем нисор
چهرهای کو؟ که جان کنیم نثار
Ғамзаи ёри маст ва мо махмур
غمزهٔ یار مست و ما مخمور
Лаъл ӯ тобдор ва мо ҳушёр
لعل او تابدار و ما هشیار
Хез , каз лаъли ёри нӯшин лаб
خیز، کز لعل یار نوشین لب
Ба кафи ореми ҷоми нӯши гўор
به کف آریم جام نوش گوار
Ки ҷузин бодаи бори нрҳонд
که جزین باده بار نرهاند
Ним мисатони ишқро зи хумор
نیم مستان عشق را ز خمار
Дар сари зулфи ёри дили бандем
در سر زلف یار دل بندیم
Ки ба рӯз ояд охири ин шаби тор
که به روز آید آخر این شب تار
Зер ҳар тори мӯ назора кунем
زیر هر تار مو نظاره کنیم
Сад ҳазор офтоби хуши дидор
صد هزار آفتاب خوش دیدار
Аз Рахши коФтоб , зарра ӯст
از رخش کافتاب، ذرهٔ اوست
Бар фурӯзем зарраи вори изор
بر فروزیم ذرهوار عذار
То ҳамаи нури офтоб буд
تا همه نور آفتاب بود
Набӯд беш зарраро осор
نبود بیش ذره را آثار
Дар чунин ҳоли шоҳиди тавҳид
در چنین حال شاهد توحید
Нанамояд ба ошиқони дидор
ننماید به عاشقان دیدار
Ба ҳақиқат яқин кунанд ки нест
به حقیقت یقین کنند که نیست
Ҷузи яке дар ҷаҳони ҷони диёр
جز یکی در جهان جان دیار
Нури ваҳдат чу ошкор шавад
نور وحدت چو آشکار شود
Мутаворӣ шавад ҷаҳони ночор
متواری شود جهان ناچار
Дар ҷаҳони зарра дар фазои қадам
در جهان ذره در فضای قدم
Нур ӯ офтоби зарраи шикор
نور او آفتاب ذره شکار
эй дариғо ! ки пуртӯй будӣ
ای دریغا! که پرتوی بودی
Зончаҳ равшан шудӣ азин гуфтор
زانچه روشن شدی ازین گفتار
То дар ойӣна муъоина ам
تا در آیینهٔ معاینهام
Тофтӣ акси нури ин асрор
تافتی عکس نور این اسرار
Чун марои зини баҳор бӯе нест
چون مرا زین بهار بویی نیست
Чаҳ кунам васфи бӯстони баҳор ?
چه کنم وصف بوستان بهار؟
Чашми хафоашро чаҳ аз хуршед ?
چشم خفاش را چه از خورشید؟
Мурғи маҳбӯсро чаҳ аз ашҷор ?
مرغ محبوس را چه از اشجار؟
Чун ки ҳамранг офтоб шавем
چون که همرنگ آفتاب شویم
Шояд он лаҳза гар кунем қарор
شاید آن لحظه گر کنیم قرار
Кошкору ниҳон ӯ моием
کاشکار و نهان او ماییم
Лӣси фии ?илдори ғайраи диёр
لیس فیالدار غیره دیار
Вар нашуд зини баёни туро равшан
ور نشد زین بیان تو را روشن
Ҷом гетӣ намойро ба кафи ор
جام گیتینمای را به کف آر
Кош будӣ ба ҷои дами қадамӣ
کاش بودی به جای دم قدمی
ё зуҳӯрӣ ба ҷои ин изҳор
یا ظهوری به جای این اظهار
ё дар аввал ниҳон шудӣ охир
یا در اول نهان شدی آخر
ё дар анвор тай шудӣ атвор
یا در انوار طی شدی اطوار
То ироқии ҷони расида ба лаб
تا عراقی جان رسیده به لب
Бози рстии зи дасти худ як бор
باز رستی ز دست خود یک بار
Гар ббўдм набӯд пайвастӣ
گر ببودم نبود پیوستی
Кардамӣ он нафас ба ҷони иқрор
کردمی آن نفس به جان اقرار
То бибинӣ дарав ки ҷумла яке аст
تا ببینی درو که جمله یکی است
Хоҳи яксад шумору хоҳи ҳазор
خواه یکصد شمار و خواه هزار
Ҳар парокандае ки ҷамъ шавад
هر پراکندهای که جمع شود
Бар забонаш чунин равад гуфтор
بر زبانش چنین رود گفتار
Агар ироқии забони фурӯи бастӣ
اگر عراقی زبان فرو بستی
Ошкоро нагаштӣ ин асрор
آشکارا نگشتی این اسرار