Роҳ борӣкасту шаби торику мураккаби лангу пер

راه باریک است و شب تاریک و مرکب لنگ و پیر

эй саодат рух намой вае анояти дасти гир

ای سعادت رخ نمای و ای عنایت دست گیر

То қадами зини ваҳшати ободи адами беруни нуҳум

تا قدم زین وحشت آباد عدم بیرون نهم

зи он сарои роҳати обод қадам ҷӯям насир

ز آن سرای راحت‌آباد قدم جویم نصیر

Ҷазбае , то бар кашами ҷонро зи қаъри чоҳи тан

جذبه‌ای، تا بر کشم جان را ز قعر چاه تن

Ҷуръае , то аФгнми худро ба дарёии қъир

جرعه‌ای، تا افگنم خود را به دریایی قعیر

Чанд охир бар лаб дарё нишинам хушки лаб ?

چند آخر بر لب دریا نشینم خشک لب؟

То кӣ аз дуни ҳимматии гирдам ба гирди обгир ?

تا کی از دون همتی گردم به گرد آبگیر؟

То ки мустағриқ шавам дар қаъри баҳри бихўдӣ

تا که مستغرق شوم در قعر بحر بیخودی

Сари басар дарё шавад , не ҷӯй монад неи ғадир

سر بسر دریا شود، نی جوی ماند نی غدیر

То чу бо баҳри ошнои гирдами буруни орми дарӣ

تا چو با بحر آشنا گردم برون آرم دری

Каз фурӯғи акс он гардад ду олами мстнир

کز فروغ عکس آن گردد دو عالم مستنیر

Дар кашам дар риштаи ҷони он гуҳарро сбҳаҳи вор

در کشم در رشتهٔ جان آن گهر را سبحه‌وار

То з сбҳаҳ бишинавам тасбеҳи сбўҳи қадир

تا ز سبحه بشنوم تسبیح سبوح قدیر

Он ба тасбеҳи ҷалолу ҳамди сбўҳии сазо

آن به تسبیح جلال و حمد سبوحی سزا

Ва он ба тақдиси камолу наъти қуддусии ҳзир

و آن به تقدیس کمال و نعت قدوسی حذیر

Ва он сазои офарин , каз ҳамд ӯ зиндааст ҷон

و آن سزای آفرین، کز حمد او زنده است جان

Ва ани бадоеъи офарин , каз шукр ӯ тобади замир

و ان بدایع آفرین، کز شکر او تابد ضمیر

Неи зи тасбеҳи ҷалолаши зикрро чораи дамӣ

نی ز تسبیح جلالش ذکر را چاره دمی

Неи зи тақдиси камолаши шукрро икдми гзир

نی ز تقدیس کمالش شکر را یکدم گزیر

Ёди рӯйиши ошиқонро хуштар аз айши Наим

یاد رویش عاشقان را خوشتر از عیش نعیم

Боди кӯяш бедилонро беҳтар аз буии абир

باد کویش بی‌دلان را بهتر از بوی عبیر

Ҳар ки бояд зу назар зинда бимонад ҷовдон

هر که باید زو نظر زنده بماند جاودان

Ҳар ки аз вай зинда шуд ҳаргиз намирад ҳар ки гир

هر که از وی زنده شد هرگز نمیرد هر که گیر

Дар ҳама ҳастӣ ҳақиқат нест ҳастӣ ғайр ӯ

در همه هستی حقیقت نیست هستی غیر او

Ҳар чаҳ ҳаст аз ҳастӣ ӯ аз қалил ва аз касӣр

هر چه هست از هستی او از قلیل و از کثیر

Ғайр ӯ чун худ набошад кӣ буд ӯро шарик ?

غیر او چون خود نباشد کی بود او را شریک؟

Чун ҳама ӯ бошад охир кӣ тавон будаш назир ?

چون همه او باشد آخر کی توان بودش نظیر؟

Дар ҳавои амр ӯ хуршед чун зарраи давон

در هوای امر او خورشید چون ذره دوان

Дар фазои қадар ӯ олами ҳбоءи мсттир

در فضای قدر او عالم هباء مستطیر

Бо таҷаллии ҷалолаш маҳв гардад коинот

با تجلی جلالش محو گردد کاینات

Бо наҳифи боди сарсари тоб кӣ дорад нафир ?

با نهیب باد صرصر تاب کی دارد نفیر؟

Тоби нур ӯ надорад чашми ақли дурбин

تاب نور او ندارد چشم عقل دوربین

Тоқат хуршед нозад чашми хафоаши зрир

طاقت خورشید نازد چشم خفاش ضریر

Ҷуз ба илм ӯ надонад зот ӯро ҳар алӣам

جز به علم او نداند ذات او را هر علیم

Ҷуз ба нур ӯ набинад рӯй ӯро ҳар басир

جز به نور او نبیند روی او را هر بصیر

Ҷилва дода аз карами худро з ҳар зарраи аён

جلوه داده از کرم خود را ز هر ذره عیان

Гашта нур ӯ ҳиҷоби дидаҳои мстир

گشته نور او حجاب دیده‌های مستیر

Бо ҳама бо ҳам валикини зи ошкороеи ниҳон

با همه با هم ولیکن ز آشکارایی نهان

Бо ҳамаи омехта аз лутф чун бо оби шер

با همه آمیخته از لطف چون با آب شیر

Сад таҷаллӣ карда ҳар дам бе тамошои басар

صد تجلی کرده هر دم بی تماشای بصر

Сад ҳазорон роз гуфта бе тақозои смир

صد هزاران راز گفته بی تقاضای سمیر

Рӯй ӯро дидаи чашми дили з рӯй шоҳидон

روی او را دیده چشم دل ز روی شاهدان

Роз ӯ бишнидаи гӯши сари зи лаҳни Баму зер

راز او بشنیده گوش سر ز لحن بم و زیر

Соҳати қудсаш мубарро аз чаҳ ва чун ва чаро

ساحت قدسش مبرا از چه و چون و چرا

Лутфи сунъ ӯ муназзаҳи зи олати Авну Заҳир

لطف صنع او منزه ز آلت عون و ظهیر

Як сухан гуфта ду олами зони сухан ҷон ёфта

یک سخن گفته دو عالم زآن سخن جان یافته

Як назар карда ба одам гашта дар олами вазир

یک نظر کرده به آدم گشته در عالم وزیر

Гуфта бо олами сухан аз баҳр рӯй Мустафо

گفته با عالم سخن از بهر روی مصطفی

Карда дар олами назари баҳри дили поки нзир

کرده در عالم نظر بهر دل پاک نذیر

Чзбаҳ эй аз нур норш гашта Мӯсоро далел

چذبه‌ای از نور نارش گشته موسی را دلیل

Қатрае аз оби рӯйиши Хизрро карда нзир

قطره‌ای از آب رویش خضر را کرده نضیر

Бар бисоти раҳматаши олам чу одамаки мФтқр

بر بساط رحمتش عالم چو آدمک مفتقر

Бар дар фазлаши сулаймон низ чун салмони фақир

بر در فضلش سلیمان نیز چون سلمان فقیر

Дар дами исои дамидаи шамае аз халқ ӯ

در دم عیسی دمیده شمه‌ای از خلق او

То диҳад муждаи коло ё қавми қади ҷоءи албшир

تا دهد مژده کالا یا قوم قد جاء البشیر

Рӯзи арз ӯ пеши васфи анбиёи устодаи пас

روز عرض او پیش وصف انبیا استاده پس

Инат султони ҳақиқат , инат шоҳаншоҳу мейр

اینت سلطان حقیقت، اینت شاهنشاه و میر

Аз барои пардаи дорон дараш фарроши сунъ

از برای پرده‌داران درش فراش صنع

Бар ҳавои афкандаи шодравон на тӯии асир

بر هوا افکنده شادروان نه توی اثیر

Шақаи шаш гӯшаро аз ҳафт хам дода ду ранг

شقهٔ شش گوشه را از هفت خم داده دو رنگ

Зери пои мураккаб хингаш кашида чун ҳарир

زیر پای مرکب خنگش کشیده چون حریر

Ҳашт бустон карда баҳри дӯстонаши пари Наим

هشت بستان کرده بهر دوستانش پر نعیم

Ҳафт зиндон аз барои душманонаши пари зҳир

هفت زندان از برای دشمنانش پر زحیر

Баҳр хосонаш кашида бар бссоти арши фарш

بهر خاصانش کشیده بر بسصاط عرش فرش

Баҳри хасмонаши ниҳода дар камони чархи тир

بهر خصمانش نهاده در کمان چرخ تیر

Бар лаби ҷӯ , аз барои кӯзае оби равон

بر لب جو، از برای کوزه‌ای آب روان

Бар яке дулоби баста на сабуии мстдир

بر یکی دولاب بسته نه سبوی مستدیر

Дар хури хониши надидаи чошнии ин ҷаҳон

در خور خوانش ندیده چاشنی این جهان

Дар танури матбахаши бастаи дўтои нони фатир

در تنور مطبخش بسته دوتا نان فطیر

Аз сарангушти мубораки моҳро карда ду ним

از سرانگشت مبارک ماه را کرده دو نیم

Худ нахурда олимиро қӯт дода зон хамир

خود نخورده عالمی را قوت داده زان خمیر

Ин ҳама аз баҳр ӯ , ӯ фориғ аз ҳар ду сарой

این همه از بهر او، او فارغ از هر دو سرای

Дар сарои хос ҳар дам бо яке бар як сарир

در سرای خاص هر دم با یکی بر یک سریر

Чун шавам оҷизи зи мадҳи Аҳмади сбўҳи халқ

چون شوم عاجز ز مدح احمد سبوح خلق

Бози гирдам бар дар қуддуси Акбари мстҷир

باز گردم بر در قدوس اکبر مستجیر

эй муқаддаси зоти ту аз васф ҳар нопоку пок

ای مقدس ذات تو از وصف هر ناپاک و پاک

Ваии муназзаҳи васфи ту аз наъти нодону хабир

وی منزه وصف تو از نعت نادان و خبیر

эй зи тасбеҳи ту тозаи чеҳра ҳар хосу ом

ای ز تسبیح تو تازه چهرهٔ هر خاص و عام

Вай ба тақдиси ту зиндаи ҷон ҳар бурноу пер

وی به تقدیس تو زنده جان هر برنا و پیر

зи офтоби меҳри худ ҳамди маро нурӣ бубахш

ز آفتاب مهر خود حمد مرا نوری ببخش

То чу зарра дар фазои ҳамд ту ёбам масир

تا چو ذره در فضای حمد تو یابم مسیر

Вази шуъоъи нури тавҳидат , ту тавҳиди маро

وز شعاع نور توحیدت، تو توحید مرا

Равшанои даҳ ки мондам дар гӯи зулмати асир

روشنایی ده که ماندم در گو ظلمت اسیر

Кӣ буд каз нури ту равшан шавад тираи дилам ?

کی بود کز نور تو روشن شود تیره دلم؟

Кӣ ба рӯз ояд шаби бечораи хори ҳақир ?

کی به روز آید شب بیچارهٔ خوار حقیر؟

Аз ҳавои худ ба фарёдам , ағснӣ ё мғис

از هوای خود به فریادم، اغثنی یا مغیث

Дар паноҳи лутфи афтодам , аҷрнӣ ё мҷир

در پناه لطف افتادم، اجرنی یا مجیر

Гар биёбам аз ту бӯеи злки алФўзи алъзим

گر بیابم از تو بویی ذلک الفوز العظیم

Вари бимирами пеши рӯяти злки алФзли алкбир

ور بمیرم پیش رویت ذلک الفضل الکبیر

Ҷумлаи амидўронро ба коми дили расон

جملهٔ امیدوران را به کام دل رسان

эй умеди ҷон , аноят аз ироқии вомгир

ای امید جان، عنایت از عراقی وامگیر