Дӯш моно шунид фарёдам
دوش مانا شنید فریادم
Кард бемори пурсишии бодам
کرد بیمار پرسشی بادم
Ман ҳам аз рӯй боди паймое
من هم از روی باد پیمایی
Нафасӣ бо насим бикшодам
نفسی با نسیم بگشادم
Бо дилаши рмзкӣ фурӯ гуфтам
با دلش رمزکی فرو گفتم
Ба каф ӯ паёмакӣ додам
به کف او پیامکی دادم
Гуфтам : ар чаҳ ту низ беморӣ
گفتم: ار چه تو نیز بیماری
Хабарии даҳ зи сиҳҳати ободам
خبری ده ز صحت آبادم
Нафасӣ аз дами Масеҳи дамӣ
نفسی از دم مسیح دمی
Ба мановар , ки неки ношодм
به من آور، که نیک ناشادم
Бар серуми санги ҷавр аз чаҳ расад
بر سرم سنگ جور از چه رسد
Бемуҳобо , магари зи аўтодм ?
بیمحابا، مگر ز اوتادم؟
Ҳамчуи ғунча чаро ба банд кунанд
همچو غنچه چرا به بند کنند
Чун ззри ҳамчуи сӯсани озодам ?
چون ززر همچو سوسن آزادم؟
Нармакӣ бод гуфт дар гӯшам :
نرمکی باد گفت در گوشم:
Худ гирифтам ки дар раҳи афтодам
خود گرفتم که در ره افتادم
Бар чаҳор фалаки чгўими рӯм ?
بر چهار فلک چگویم روم؟
Бар сари худ чу пой наниҳодам
بر سر خود چو پای ننهادم
Кӣ чунон ҷой дар шумор оем ?
کی چنان جای در شمار آیم؟
Ман яке гӯшаи гирди оҳодам
من یکی گوشه گرد آحادم
Худ ту ингори лаҳза Эй рафтам
خود تو انگار لحظهای رفتم
Бар дар ӯ ба хизмати устодам
بر در او به خدمت استادم
Ки гузорад маро ба садри биҳишт ?
که گذارد مرا به صدر بهشت؟
Ки кунад дар тариқи иршодам ?
که کند در طریق ارشادم؟
Гуфтам : эй бод , бод кам паймоӣ
گفتم: ای باد، باد کمپیمای
Ки ман аз боди худ ба фарёдам
که من از باد خود به فریادم
Бе такопуии ту дар он ҳазрат
بی تکاپوی تو در آن حضرت
Пайки умедро фиристодам
پیک امید را فرستادم
Ҳимматӣ бастаам ки аз раҳи лутф
همتی بستهام که از ره لطف
Ба иёдат кунад дамии ёдам
به عیادت کند دمی یادم
эй масеҳои нафас , биё , нафасӣ
ای مسیحا نفس، بیا، نفسی
То расад аз дами ту имдодам
تا رسد از دم تو امدادم
Боди анфоси ту шифои даҳ халқ
باد انفاس تو شفا ده خلق
То нафас мезанад банӣ одам
تا نفس میزند بنی آدم