намебиовар соқио , то хештанро кам занем

می بیاور ساقیا، تا خویشتن را کم زنیم

Кори худ чун зулфи хубон дар ҳам ва барҳам занем

کار خود چون زلف خوبان در هم و برهم زنیم

Аз сари мастии ҳама дарёӣ ҳастӣ бар кашем

از سر مستی همه دریای هستی بر کشیم

Фориғ ойем аз худ ва ҳар ду ҷаҳонро кам занем

فارغ آییم از خود و هر دو جهان را کم زنیم

Бугсалем аз ҳам таноби хаймаи ҳафт осмон

بگسلیم از هم طناب خیمهٔ هفت آسمان

Хаймаи ҳиммати варои нилгун торам занем

خیمهٔ همت ورای نیلگون طارم زنیم

Лоиқи майдони мо чун нест на гӯии фалак

لایق میدان ما چون نیست نه گوی فلک

Шояд ар чавгони зулфи ёри хам дар хам занем

شاید ار چوگان زلف یار خم در خم زنیم

Ҷоми Кайхусрав ба каф дорем пас шояд ки мо

جام کیخسرو به کف داریم پس شاید که ما

Дам ба дам дар базми васли ёри ҷом ҷам занем

دم به دم در بزم وصل یار جام جم زنیم

Чун даройад аз дар ӯ , дар поиш андозем сар

چون درآید از در او، در پایش اندازیم سر

Даст дар зулфи дарозаши гоҳ гоҳе ҳам занем

دست در زلف درازش گاه‌گاهی هم زنیم

Хок рӯйем аз сари кӯяш ба ҷоруби вафо

خاک روییم از سر کویش به جاروب وفا

Вар бимонад грдкӣ , аз дида ӯро нам занем

ور بماند گردکی، از دیده او را نم زنیم

Пой чун рӯҳи алқудс бар дида сӯрат наҳем

پای چون روح‌القدس بر دیدهٔ صورت نهیم

Оташӣ аз сӯзи дил дар сангар одам занем

آتشی از سوز دل در سنگر آدم زنیم

Хирман ҳастӣ ба бод бениёзӣ дар диҳем

خرمن هستی به باد بی‌نیازی در دهیم

Даст дар фитроки соҳиби ҳиммат аъзам занем

دست در فتراک صاحب همت اعظم زنیم

Шайхи раббонии бҳоء алҳақ волидайни онкии мо

شیخ ربانی بهاء الحق والدین آنکه ما

Бӯса бар хок дараш чун қудсён ҳар дам занем

بوسه بر خاک درش چون قدسیان هر دم زنیم