ё раб , ин буии хуши з гулистон ояд ?

یا رب، این بوی خوش ز گلستان آید؟

ё зи боғи Ираму равза ризвон ояд

یا ز باغ ارم و روضهٔ رضوان آید

ё сабои буии сари зулф нигорӣ оварад

یا صبا بوی سر زلف نگاری آورد

ё худ ин буии зи хоки хуш кмҷон ояд

یا خود این بوی ز خاک خوش کمجان آید

ё шимол аз дами исои нафасӣ бӯе ёфт

یا شمال از دم عیسی نفسی بویی یافت

Каз насими хуш ӯ дар тани ман ҷон ояд

کز نسیم خوش او در تن من جان آید

Шамси дайн , онкии бадви дидаи ман равшан шуд

شمس دین، آنکه بدو دیدهٔ من روشن شد

Нур ӯ дар ҳамаи офоқ дурахшон ояд

نور او در همه آفاق درخشان آید

Ба ҷамолаш сазад ар чашми ҷаҳон равшан шуд

به جمالش سزد ار چشم جهان روشن شد

Ки ҳама рӯй ма аз меҳр фурӯзон ояд

که همه روی مه از مهر فروزان آید

Лутф фармуд ва фиристод яке дарҷи гуҳар

لطف فرمود و فرستاد یکی درج گهر

Ки аз он ҳар гуҳарии мояи сад кон ояд

که از آن هر گهری مایهٔ صد کان آید

То маро дар назар ояд хати ҷонпарвар ӯ

تا مرا در نظر آید خط جان پرور او

эй басои об ки дар дида гирён ояд

ای بسا آب که در دیدهٔ گریان آید

Шояд ар оби ҳаёт аз суханаш май бчкд

شاید ار آب حیات از سخنش می‌بچکد

Зонка обишхур ӯ чашма ҳайвон ояд

زانکه آبشخور او چشمهٔ حیوان آید

Ҷони ман дар шукри обу шукри андар хат шуд

جان من در شکر آب و شکر اندر خط شد

Ки хаташ чун хати ёрам шкроФшон ояд

که خطش چون خط یارم شکرافشان آید

Шукр кардам ки пас аз муддати сӣ ва шаш сол

شکر کردم که پس از مدت سی و شش سال

Ёдаш аз бандагӣ бесар ва сомон ояд

یادش از بندگی بی سر و سامان آید

эй бародар , чаҳ даҳуми шарҳ ? ки давр аз ту маро

ای برادر، چه دهم شرح؟ که دور از تو مرا

Бар дили танг чаҳ ғамҳои фаровон ояд ?

بر دل تنگ چه غمهای فراوان آید؟

Чанд саргаштаи давидам чу фалак то охир

چند سرگشته دویدم چو فلک تا آخر

Ҳосилами сӯзи дилу дида гирён ояд

حاصلم سوز دل و دیدهٔ گریان آید

Ончии бинӣ ки надорам зи ҷаҳон бар ҷигари об

آنچه بینی که ندارم ز جهان بر جگر آب

Чашми ман байн ки чигуна ҷгроФшон ояд ?

چشم من بین که چگونه جگرافشان آید؟

Ин ҳама ҳаст ва ним аз карами ҳақи навмед

این همه هست و نیم از کرم حق نومید

Гарчи ҷонам ба лаб аз меҳнат ҳиҷрон ояд

گرچه جانم به لب از محنت هجران آید

Охири ин бахти ман аз хоби даройади саҳарӣ

آخر این بخت من از خواب درآید سحری

Рӯзи охири назарӣ бар рух ҷонон ояд

روز آخر نظری بر رخ جانان آید

Чанд гирдам чу фалаки гирди ҷаҳони саргардон ?

چند گردم چو فلک گرد جهان سرگردان؟

Охири ин гардиши ман низ ба поён ояд

آخر این گردش من نیز به پایان آید

Ёфтам суҳбати аўтод агар рӯзӣ чанд

یافتم صحبت اوتاد اگر روزی چند

Ин ҳамаи санги мҳн бар сари ман зон ояд

این همه سنگ محن بر سر من زان آید

То буд дар хами чавгони ҳавои гӯии дилам

تا بود در خم چوگان هوا گوی دلم

Ки марои гӯии ғараз дар хам чавгон ояд

که مرا گوی غرض در خم چوگان آید

Юсуфи гумшуда чун боз наёбам ба ҷаҳон

یوسف گمشده چون باز نیابم به جهان

Лоҷарами синаи ман кулба аҳзон ояд

لاجرم سینهٔ من کلبهٔ احزان آید

Булбули осои ҳамаи шаб то ба саҳари наъраи занам

بلبل‌آسا همه شب تا به سحر نعره زنم

Бӯ ки бӯе ба машомами з гулистон ояд

بو که بویی به مشامم ز گلستان آید

Гар нахоҳад ки ҳаме бо ватан ояд лекин

گر نخواهد که همی با وطن آید لیکن

То худ аз даргаи тақдир чаҳ фармон ояд ?

تا خود از درگه تقدیر چه فرمان آید؟

Ба Ироқ ар нарасад бози ироқӣ чаҳ аҷаб ?

به عراق ار نرسد باز عراقی چه عجب؟

Ки на ҳар хору хасии лоиқ бустон ояд

که نه هر خار و خسی لایق بستان آید