Ба як гиреҳ ки ду чашмат бар абрувони андохт

به یک گره که دو چشمت بر ابروان انداخت

Ҳазор фитнау ошӯб дар ҷаҳони андохт

هزار فتنه و آشوب در جهان انداخت

Фиреби зулфи ту бо ошиқон чаҳ шӯъбадаи сохт ?

فریب زلف تو با عاشقان چه شعبده ساخت؟

Ки ҳар ки ҷон ва дилӣ дошт дар миёни андохт

که هر که جان و دلی داشت در میان انداخت

Дилам , ки дар сари зулф ту шуд , тавон гуҳи гуҳ

دلم، که در سر زلف تو شد، توان گه گه

зи офтоби рахти соя эй бар он андохт

ز آفتاب رخت سایه‌ای بر آن انداخت

Рухи ту дар хури чашм манаст , лек чаҳ суд

رخ تو در خور چشم من است، لیک چه سود

Ки парда аз рухи ту барнамеи тавон андохт

که پرده از رخ تو برنمی‌توان انداخت

Ҳаловати лаби ту , дӯш , ёд ме кардам

حلاوت لب تو، دوش، یاد می‌کردم

Басои шукр ки дар он лаҳза дар даҳони андохт

بسا شکر که در آن لحظه در دهان انداخت

Ман аз висоли ту дил баргирифта будам , лек

من از وصال تو دل برگرفته بودم، لیک

Забони лутфи туами боз дар гумони андохт

زبان لطف توام باز در گمان انداخت

Қабули ту дгаронро ба садри васли нишонд

قبول تو دگران را به صدر وصل نشاند

Дили шикастаи моро бар остони андохт

دل شکستهٔ ما را بر آستان انداخت

Чаҳ қадар дорад , ҷоно , дилӣ ? тавон ҳрдм

چه قدر دارد، جانا، دلی؟ توان هردم

Бар остон дарат садҳазори ҷони андохт

بر آستان درت صدهزار جان انداخت

Ироқӣ аз дилу ҷони он замон умед бурид

عراقی از دل و جان آن زمان امید برید

Ки чашми ҷодӯии ту чин дар абрувони андохт

که چشم جادوی تو چین در ابروان انداخت