Чу чашми масти ту оғози кибр ва ноз кунад

چو چشم مست تو آغاز کبر و ناز کند

Басо ки бар дилам аз ғамза трктоз кунад

بسا که بر دلم از غمزه ترکتاز کند

Марои макаш , ки ниёзи миннат бакор ояд

مرا مکش، که نیاز منت به کار آید

Чу ман нмонми ҳасани ту бо ки ноз кунад ?

چو من نمانم حسن تو با که ناز کند؟

Маро ба дасти сари зулфи хеши бози мада

مرا به دست سر زلف خویش باز مده

Агар чаҳ ҳамчуи худами зуд сарфароз кунад

اگر چه همچو خودم زود سرفراز کند

Манам чу мардуми чашмат , ба ман нигоҳӣ кун

منم چو مردم چشمت، به من نگاهی کن

Ки аҳли дида ба мардуми нигоҳ боз кунад

که اهل دیده به مردم نگاه باز کند

Чигуна дӯст надорад Аёзро Маҳмӯд ?

چگونه دوست ندارد ایاز را محمود؟

Ки ӯ нигоҳ ба чашми хуш Аёз кунад

که او نگاه به چشم خوش ایاز کند

зи ҷавр ту бигурезам , барам ба ишқи паноҳ

ز جور تو بگریزم، برم به عشق پناه

Ки аз ғами ту марои ишқ бениёз кунад

که از غم تو مرا عشق بی‌نیاز کند

Ниёзу нози ман ва ту фурӯди барад ба дамӣ

نیاز و ناز من و تو فرو برد به دمی

Наҳанги ишқи ҳақиқати даҳан чу боз кунад

نهنگ عشق حقیقت دهن چو باز کند

Азин ҳадис , агарчӣ зи парда берун аст

ازین حدیث، اگرچه ز پرده بیرون است

Замонаи пардаи ушшоқи бас ки соз кунад

زمانه پردهٔ عشاق بس که ساز کند

Ба оби дидаи ироқии вузӯ ҳаме созад

به آب دیده عراقی وضو همی سازد

Чу қомат ту бидид онгаҳе намоз кунад

چو قامت تو بدید آنگهی نماز کند