эй хушо дил кандар ӯ аз ишқи ту ҷонӣ буд

ای خوشا دل کاندر او از عشق تو جانی بود

Шодмони ҷонӣ ки ӯро чун ту ҷононе буд

شادمان جانی که او را چون تو جانانی بود

Хуррами он хона ки бошад чун ту меҳмонӣ дар ӯ

خرم آن خانه که باشد چون تو مهمانی در او

Мқбли он кишвар ки ӯро чун ту султонӣ буд

مقبل آن کشور که او را چون تو سلطانی بود

Зинда чун бошад дилӣ каз ишқи ту бӯе наёфт ?

زنده چون باشد دلی کز عشق تو بویی نیافت؟

Кӣ бимиради ошиқии кӯро чу ту ҷонӣ буд ?

کی بمیرد عاشقی کو را چو تو جانی بود؟

Ҳар ки рӯят диду дилро дар сар зулфат набаст

هر که رویت دید و دل را در سر زلفت نبست

Дар ҳақиқат одамӣ набӯд ки ҳайвонӣ буд

در حقیقت آدمی نبود که حیوانی بود

Дар ҳамаи умр ар барорам бе ғами ту як нафас

در همه عمر ار برآرم بی غم تو یک نفس

Зон нафас бар ҷони ман ҳар лаҳзаи товоне буд

زان نفس بر جان من هر لحظه تاوانی بود

Офтоб рӯй тугар бар ҷаҳони тобади дамӣ

آفتاب روی تو گر بر جهان تابد دمی

Дар ҷаҳон ҳар заррае хуршеди тобоне буд

در جهان هر ذره‌ای خورشید تابانی بود

Дар ҳама олам надидам ҷузи ҷамол рӯй ту

در همه عالم ندیدم جز جمال روی تو

Гар касе даъвӣ кунад кӯ дид , бӯҳтоне буд

گر کسی دعوی کند کو دید، بهتانی بود

Ганҷи ҳасанӣ ва напиндорам ки ганҷӣ дар ҷаҳон

گنج حسنی و نپندارم که گنجی در جهان

Ва ончунон ганҷии аҷаб дар кунҷи вайронӣ буд

و آنچنان گنجی عجب در کنج ویرانی بود

Оташи рухсори хубат гар бисӯзанд маро

آتش رخسار خوبت گر بسوزاند مرا

Андари он оташи маро ҳар сӯи гулистонӣ буд

اندر آن آتش مرا هر سو گلستانی بود

Рӯзии охир аз висоли ту ба коми дили расм

روزی آخر از وصال تو به کام دل رسم

Ин шаби ҳиҷри турогар ҳеҷ поёнӣ буд

این شب هجر تو را گر هیچ پایانی بود

Ошиқонро ҷузи сари зулфи ту даст овез нест

عاشقان را جز سر زلف تو دست‌آویز نیست

Чаҳ халоси онро ки дасти овези събонӣ буд ?

چه خلاص آن را که دست‌آویز ثعبانی بود؟

Чун ироқӣ дар ғазали ёди лаб ту ме кунад

چون عراقی در غزل یاد لب تو می‌کند

Ҳар нафас каз ҷони براردи шукри афшонӣ буд

هر نفس کز جان برآرد شکر افشانی بود