Нгоринӣ ки бо мо ме напояд

نگارینی که با ما می‌نپاید

Ба мо длхстгон кӣ рухи намояд ?

به ما دلخستگان کی رخ نماید؟

Биё , эй бахт , то бар худ бмўиим

بیا، ای بخت، تا بر خود بموییم

Ки аз мо ёри оромии намояд

که از ما یار آرامی نماید

Агар ҷонам ба лаб ояд аҷаб нест

اگر جانم به لب آید عجب نیست

Ба ҳилаи ним ҷонӣ чанд поед ?

به حیله نیم جانی چند پاید؟

Ба нақди ин лаҳза ҷонӣ мекун эй дил

به نقد این لحظه جانی میکن ای دل

Шаб ҳиҷраст , то фардо чаҳ зояд ?

شب هجر است، تا فردا چه زاید؟

Магар равшан шавад субҳи умедам

مگر روشن شود صبح امیدم

Магари хуршед аз равзан барояд

مگر خورشید از روزن برآید

Диламро аз ғами ҷон во раҳанд

دلم را از غم جان وا رهاند

Мар аз ман замонӣ дар рибоед

مر از من زمانی در رباید

Ироқӣ , бар дараш умед дар банд

عراقی، بر درش امید در بند

Ки донад , бӯ ки ногуҳи вогшоид

که داند، بو که ناگه واگشاید