Бар дарат афтодаам хору ҳақир

بر درت افتاده‌ام خوار و حقیر

Аз карам , афтодаеро дасти гир

از کرم، افتاده‌ای را دست گیر

Дардмандам , бар ман мискини нигар

دردمندم، بر من مسکین نگر

То шавад дарди дилами дармон пазир

تا شود درد دلم درمان پذیر

Аз ту нгризди дили ман як замон

از تو نگریزد دل من یک زمان

Колбудро кӣ буд аз ҷони гзир ?

کالبد را کی بود از جان گزیر؟

Дояи лутфати маро дар бар гирифт

دایهٔ لطفت مرا در بر گرفت

Дод ҷои модарами сад гӯнаи шер

داد جای مادرم صد گونه شیر

Чун наёбам буии меҳрати як нафас

چون نیابم بوی مهرت یک نفس

Аз дил ва ҷонам барояд сад нафир

از دل و جانم برآید صد نفیر

Дил , ки бо васлати чунон ху карда буд

دل، که با وصلت چنان خو کرده بود

Дар кафи ҳиҷрат кунун мондааст асир

در کف هجرت کنون مانده است اسیر

Бози ҳиҷрати қасд ҷонам ме кунад

باز هجرت قصد جانم می‌کند

Куштаеро бори дигари куштаи гир

کشته‌ای را بار دیگر کشته گیر