Соқии қадаҳии шароб дар даст

ساقی قدحی شراب در دست

Омад зи шароби хонаи сармаст

آمد ز شراب خانه سرمست

Он тавбаи нодурусти мо ро

آن توبهٔ نادرست ما را

Ҳамчун сари зулф хеш бишикаст

همچون سر زلف خویش بشکست

Аз маҷлисён хурӯш бархест

از مجلسیان خروش برخاست

Кони фитна рӯзгор бинишаст

کان فتنهٔ روزگار بنشست

Моием кунун ва ним ҷонӣ

ماییم کنون و نیم جانی

Ва он низ ниҳода бар кафи даст

و آن نیز نهاده بر کف دست

Он дил , ки азу хабар надорем

آن دل، که ازو خبر نداریم

Ҳам дар сар зулф ӯст гар ҳаст

هم در سر زلف اوست گر هست

Девона рӯй ӯст доим

دیوانهٔ روی اوست دایم

Ошуфта мӯӣ ӯст пайваст

آشفتهٔ موی اوست پیوست

Дар сояи зулф ӯ биёсуд

در سایهٔ زلف او بیاسود

Вази неку бад замона вораст

وز نیک و بد زمانه وارست

Чун дид шуъоъ рӯй хубаш

چون دید شعاع روی خوبش

Дар ҳоли зи соя рахт барбаст

در حال ز سایه رخت بربست

Дар сояи мҷуи дили ироқӣ

در سایه مجو دل عراقی

Кони зарра ба офтоби пайваст

کان ذره به آفتاب پیوست