Тамошо мекунад ҳар дами дилам дар боғи рухсораш

تماشا می‌کند هر دم، دلم در باغ رخسارش

Ба коми дили ҳамеи нӯшад май лаъли шукри бориш

به کام دل همی نوشد، میِ لعلِ شکربارش

Дилӣ дорам , мусулмонон , чу зулфи ёри савдое

دلی دارم، مسلمانان! چو زلف یار، سودایی

Ҳама дар банд он бошад ки гардад гирди рухсораш

همه در بند آن باشد که گردد گِردِ رخسارش

Чаҳ хуш бошад дили он лаҳза ! ки дар боғи ҷамол ӯ

چه خوش باشد دل آن لحظ که در باغ جمال او

Гуҳӣ гул чӣанд аз рӯйиш , гуҳии шукри зи гуфтораш

گهی گل چیند از رویش، گهی شِکر ز گفتارش

Гуҳӣ дар пой ӯ ғалтон чу зулф беқарор ӯ

گهی در پای او غلتان چو زلف بی‌قرار او

Гуҳ аз холи лабаши сармаст ҳамчун чашми хунхораш

گه‌از خال لبش سرمست همچون چشم خونخوارش

Аз он хуштар тамошое тавонад буд дар олам

از آن خوش‌تر تماشایی تواند بود در عالم

Ки бинад дидаи ошиқ ба хилват рӯй дилдораш ?

که بیند دیدهٔ عاشق به خلوت روی دلدارش؟

Чунон сармаст шуд ҷонами зи ҷоми ишқи ҷононм

چنان سرمست شد جانم، ز جام عشق جانانم

Ки то рӯзи қиёмат ҳам нахоҳӣ ёфт ҳушёраш

که تا روز قیامت هم نخواهی یافت هشیارش

Баҳору боғу гулзори ироқӣ рӯй ҷонон аст

بهار و باغ و گلزارِ عراقی روی جانان است

зи сад хулди барин хуштар баҳору боғу гулзораш

ز صد خلد برین خوش‌تر بهار و باغ و گلزارش