Нарасад ба ҳар забонии сухани даҳони тангаш

نرسد به هر زبانی سخن دهان تنگش

На ба ҳар касе намояди рухи хуби лолаи рангаш

نه به هر کسی نماید رخ خوب لاله رنگش

Лаби лаъл ӯ нбўсд , ба мурод , ҷузи лаб ӯ

لب لعل او نبوسد، به مراد، جز لب او

Рухи хуб ӯ набинад ба ҷуз аз ду чашми шнгш

رخ خوب او نبیند به جز از دو چشم شنگش

Лаб ман раседӣ охири зи лабаш ба коми рӯзӣ

لب من رسیدی آخر ز لبش به کام روزی

Шудӣ ар падед вақте асар аз даҳони тангаш

شدی ار پدید وقتی اثر از دهان تنگش

Ба ман ар хаданги ғамзаи Фгнд чаҳ бок ? лекин

به من ار خدنگ غمزه فگند چه باک؟ لیکن

Сипараш танаст , тарсам ки бадв расад хадангаш

سپرش تن است، ترسم که بدو رسد خدنگش

Чу маро намонад рангии ҳамаи ранг ӯ гирифтам

چو مرا نماند رنگی همه رنگ او گرفتم

Ки ҷаҳон мусаххарам шуд чу баромадам ба рангаш

که جهان مسخرم شد چو برآمدم به رنگش

Манам офтоб аз дил , ки зи санги лаъли созам

منم آفتاب از دل، که ز سنگ لعل سازم

Манам обгинаи охир , ки кунад хароби сангаш

منم آبگینه آخر، که کند خراب سنگش

зи миёни мо ироқӣ чу бурун фитод , ҳоле

ز میان ما عراقی چو برون فتاد، حالی

Пас азин намонда моро сроштӣу ҷангаш

پس ازین نمانده ما را سرآشتی و جنگش