Гар офтоби рахти сояи афканд бар хок

گر آفتاب رخت سایه افکند بر خاک

Заминёни ҳамаи домани кашанд бар афлок

زمینیان همه دامن کشند بر افلاک

Ба ман нигар , ки ба ман зоҳираст ҳасани рахт

به من نگر، که به من ظاهر است حسن رخت

Шуъоъ хур нанамояд , агар набошад хок

شعاع خور ننماید، اگر نباشد خاک

Дили ман оина туаст , пок май дораш

دل من آینهٔ توست، پاک می‌دارش

Ки рӯй поки намояд , буд чу оинаи пок

که روی پاک نماید، بود چو آینه پاک

Лабати ту бар лаби ман на , бабор ва бӯса бидиҳ

لبت تو بر لب من نه، ببار و بوسه بده

Чу ҷони ман ба лаб омад чаҳ мекунам тирёк ?

چو جان من به لب آمد چه می‌کنم تریاک؟

Ба тири ғамзаи маро май занӣ ва май тарсам

به تیر غمزه مرا می‌زنی و می‌ترسم

Ки бар ту ояд тирӣ ки май занӣ бе бок

که بر تو آید تیری که می زنی بی‌باک

Барои сӯрати худ сӯии ман нигоҳ кунӣ

برای صورت خود سوی من نگاه کنی

Барои онкӣ ба ман ҳасан худ кунӣ идрок

برای آنکه به من حسن خود کنی ادراک

Маро ба зевар ҳастӣ худ бёроиӣ

مرا به زیور هستی خود بیارایی

Ва гарна сӯии адам назар кунӣ ? ҳошок

و گرنه سوی عدم نظر کنی؟حاشاک

Агар набӯдӣ бар ман либос ҳастӣ ту

اگر نبودی بر من لباس هستی تو

з бениёзӣ ту кардамӣ гиребони чок

ز بی‌نیازی تو کردمی گریبان چاک

Мадаи зи даст ба як борагии ироқӣ ро

مده ز دست به یک بارگی عراقی را

Каф ту нест муҳӣтӣ ки рад кунад хошок

کف تو نیست محیطی که رد کند خاشاک