Ду асбаи пайки назар май давонам аз чапу рост

دو اسبه پیک نظر می‌دوانم از چپ و راست

Ба ҷусту ҷӯии нигорӣ , ки нури дидаи мост

به جست و جوی نگاری، که نور دیدهٔ ماست

Маро , ки ҷузи рух ӯ дар назар наме ояд

مرا، که جز رخ او در نظر نمی‌آید

Ду дида аз ҳавас рӯй ӯ пар об чарост ?

دو دیده از هوس روی او پر آب چراست؟

Чу ғарқи оби ҳаётам чаҳ об меҷӯям ?

چو غرق آب حیاتم چه آب می‌جویم؟

Чу бо манастнигорам чаҳ май дувуми чапу рост ?

چو با من است نگارم چه می‌دوم چپ و راست؟

Нигоҳ кардам ва дар худ ҳамаи туро дидам

نگاه کردم و در خود همه تو را دیدم

Назар чунин накунад он ки ӯ ба худ биност

نظر چنین نکند آن که او به خود بیناست

Ба нури талъат ту ёфтам вуҷӯди ту ро

به نور طلعت تو یافتم وجود تو را

Ба офтоб тавон дид коФтоб куҷост ?

به آفتاب توان دید کآفتاب کجاست؟

з рӯй равшан ҳар зарра шуд марои равшан

ز روی روشن هر ذره شد مرا روشن

Ки офтоби рахт дар ҳама ҷаҳон пайдост

که آفتاب رخت در همه جهان پیداست

Ба қомати хуши хубон нигоҳ ме кардам

به قامت خوش خوبان نگاه می‌کردم

Либоси ҳасан ту дидам ба қади ҳаряки рост

لباس حسن تو دیدم به قد هریک راست

Шамоил ту бидидам зи қомати шамшод

شمایل تو بدیدم ز قامت شمشاد

Азин сипас кашиши ман ҳама сӯй болост

ازین سپس کشش من همه سوی بالاست

Шигифт нест ки дар банд зулф туаст дилам

شگفت نیست که در بند زلف توست دلم

Ки ҳркҷо ки дилӣ ҳаст андар он савдост

که هرکجا که دلی هست اندر آن سوداست

Ба ғамзагар нрбўдии дили ҳамаи олам

به غمزه گر نربودی دل همه عالم

зи ишқи ту дили ҷумлаи ҷаҳон чаро шайдост ?

ز عشق تو دل جمله جهان چرا شیداست؟

Вагар ҷамоли ту бо ошиқон киришма накард

وگر جمال تو با عاشقان کرشمه نکرد

зи баҳр чаҳ шару ошӯб аз ҷаҳон бархест ?

ز بهر چه شر و آشوب از جهان برخاست؟

Вар аз ҷаҳони сухани сари ту бурун афтод

ور از جهان سخن سر تو برون افتاد

Сазад , ки рози нигаҳи доштан на кори садост

سزد، که راز نگه داشتن نه کار صداست

Надид чашми ироқии туро , чунон ки туе

ندید چشم عراقی تو را، چنان که تویی

Аз он ки дар назараши ҷумлаи коиноти ҳбост

از آن که در نظرش جمله کاینات هباست