Соқӣ , чу наме диҳии шаробам

ساقی، چو نمی‌دهی شرابم

Хуноба бидиҳ биҷои обам

خونابه بده بجای آبم

Хӯн шуд ҷигарам , шароб дар даҳ

خون شد جگرم، شراب در ده

То кӣ диҳӣ аз ҷигари кабобам ?

تا کی دهی از جگر کبابم؟

Дардии ғамами мада , ки ман худ

دردی غمم مده، که من خود

Аз дарди фироқи ту харобам

از درد فراق تو خرابم

Аз тобиш медилам барафрӯз

از تابش می دلم برافروز

То рӯй дил аз ҷаҳон битобам

تا روی دل از جهان بتابم

Дар кӣсаи ман чу нест нақдӣ

در کیسهٔ من چو نیست نقدی

Донам надиҳӣ шароби ноБам

دانم ندهی شراب نابم

Чун хок дар туам , карам кун

چون خاک در توام ، کرم کن

Ёди ор ба ҷуръае шаробам

یاد آر به جرعه‌ای شرابم

Май даҳ , ки з ҳастӣ ироқӣ

می ده، که ز هستی عراقی

Як бораи магар халос ёбам

یک باره مگر خلاص یابم