Чаҳ хуш будӣ , дариғо , рӯзгорам ?

چه خوش بودی، دریغا، روزگارم؟

Агар бо ман хўшстии ғмгсорм

اگر با من خوشستی غمگسارم

Ба оби дидаи даст аз худ башуем

به آب دیده دست از خود بشویم

Кунун каз даст берун шуд нигорам

کنون کز دست بیرون شد نگارم

Нигоро , бар ту нагузинам касе ро

نگارا، بر تو نگزینم کسی را

Туе аз ҷумлаи хубони ихтиёрам

تویی از جمله خوبان اختیارم

Марои ҷонӣ , ки медорам туро дӯст

مرا جانی، که می‌دارم تو را دوست

Аҷаб набӯд ки ҷонро дӯст дорам

عجب نبود که جان را دوست دارم

Маро то кор бо зулф ту бошад

مرا تا کار با زلف تو باشد

Парешонтар з зулф туаст корам

پریشان‌تر ز زلف توست کارم

Марои кромгаҳи зулф ту бошад

مرا کرامگه زلف تو باشد

Бибин чун бошад орому қарорам ?

ببین چون باشد آرام و قرارم؟

Ба буии онкии домони ту гирам

به بوی آنکه دامان تو گیرم

Нишаста бар сари раҳ чун ғуборам

نشسته بر سر ره چون غبارم

Дар овезам ба домони ту як шаб

در آویزم به دامان تو یک شب

Магари рӯзии сар аз ҷайбат барорам

مگر روزی سر از جیبت برآرم

Ироқӣ , доман ӯ гир ва хуш бош

عراقی، دامن او گیر و خوش باش

Ки ман бо ту дарин андешаи ёрам

که من با تو درین اندیشه یارم