Чаҳ хуш будӣ , дариғо , рӯзгорам ?

چه خوش بودی، دریغا، روزگارم؟

Агар дар ман нигаҳ кардӣ нигорам

اگر در من نگه کردی نگارم

Бидидигар фироқаш чунам охир

بدیدی گر فراقش چونم آخر

Бпрсидии дамии ҳоли фигорам

بپرسیدی دمی حال فگارم

Накард он дӯст аз ман ёди рӯзӣ

نکرد آن دوست از من یاد روزی

Ба ком душманон шуд рӯзгорам

به کام دشمنان شد روزگارم

Чаро хоҳад ба коми дшмнонм

چرا خواهد به کام دشمنانم

Чу медонад ки ӯро дӯст дорам ?

چو می‌داند که او را دوست دارم؟

Азизӣ будам аввал бар дар ӯ

عزیزی بودم اول بر در او

Азизон , бингаред : охир чаҳ хорам ?

عزیزان، بنگرید: آخر چه خوارم؟

Фурӯ шуд рӯзи ман бе меҳри рӯйиш

فرو شد روز من بی‌مهر رویش

Чу шаби тира шудааст ин рӯзгорам

چو شب تیره شده است این روزگارم

На дилдорӣ ки бошад мӯниси дил

نه دلداری که باشد مونس دل

На ғмхўорӣ ки бошад ғмгсорм

نه غمخواری که باشد غمگسارم

намедонам ки домон ки гирам ?

نمی‌دانم که دامان که گیرم؟

Ки то аз ҷайби меҳнат сар барорам

که تا از جیب محنت سر برآرم

Ироқӣ , домани ғами гир ва хуш бош

عراقی، دامن غم گیر و خوش باش

Ки ҳам бо ту дарин тимори ёрам

که هم با تو درین تیمار یارم