Бар дар ёри ман саҳари масту хароб май рӯм

بر در یار من سحر مست و خراب می‌روم

Ҷом тараб кашидаам , зон ба шитоб май рӯм

جام طرب کشیده‌ام، زآن به شتاب می‌روم

Соғарӣ аз май лабаши дӯш савол карда ам

ساغری از می لبش دوش سؤال کرده‌ام

Вақти саҳар ба кӯй ӯ баҳри ҷавоб май рӯм

وقت سحر به کوی او بهر جواب می‌روم

Аз май ноби ҷазаъ ӯ гарчи хароб гашта ам

از می ناب جَزَعَش گرچه خراب گشته‌ام

То диҳад аз киришмаам бози шароб , май рӯм

تا دهد از کرشمه‌ام باز شراب، می‌روم

Бар сар хон дард ӯ дард басӣ кашида ам

بر سر خوان درد او درد بسی کشیده‌ام

То кашам аз ду лаъл ӯ бодаи ноб май рӯм

تا کشم از دو لعل او بادهٔ ناب می‌روم

Ҷазбаи ҳасан дилкашаш мекашадам ба сӯии худ

جذبهٔ حسن دلکشش می‌کشدم به سوی خود

Аз паии он кашиш дигар , ҳамчуи збоб май рӯм

از پی آن کشش دگر، همچو ذباب می‌روم

Бурқаъи тани зи шавқ ӯ пеши Рахши гшодмӣ

برقع تن ز شوق او پیش رخش گشادمی

Лек зи шарм рӯй ӯ бастаи ниқоб май рӯм

لیک ز شرم روی او بسته نقاب می‌روم

Дар сар бода мекунам ҳастӣ хеш ҳар замон

در سر باده می‌کنم هستی خویش هر زمان

Хоки раҳам , равостгар бар сари об май рӯм

خاک رهم، رواست گر بر سر آب می‌روم

Шаҳнаи ишқ ҳар шабӣ бар кунадам зи хоби хуш

شحنهٔ عشق هر شبی بر کندم ز خواب خوش

Дар ҳаваси хаёл ӯ боз ба хоб май рӯм

در هوس خیال او باز به خواب می‌روم

Шояд агар ҳавоӣ ӯ мекашадам , ки дар раҳаш

شاید اگر هوای او می‌کشدم، که در رهش

Бар сари оби чашми худ ҳамчуи ҳубоб май рӯм

بر سر آب چشم خود همچو حباب می‌روم

Бихўд агар зи савмиъа бар дар майкадаи рӯм

بیخود اگر ز صومعه بر در میکده روم

Гар ту хатои гумони барии роҳи савоб май рӯм

گر تو خطا گمان بری راه صواب می‌روم

Нест марои зи худ хабар , беш азин ки : дар ҷаҳон

نیست مرا ز خود خبر، بیش ازین که: در جهان

Масту хароби омадам , масту хароб май рӯм

مست و خراب آمدم، مست و خراب می‌روم