Ман он қлошу ринд бе навоем

من آن قلاش و رند بی‌نوایم

Ки дар риндии Муғонро пешвоем

که در رندی مغان را پیشوایم

Гадои дарди нӯш май пурситам

گدای درد نوش می پرستم

Ҳарифи покбоз кам дағоем

حریف پاکباز کم دغایم

зи банди зуҳду қробии брстм

ز بند زهد و قرابی برستم

На марди зарқу солус ва риёем

نه مرد زرق و سالوس و ریایم

Радоу тилсони иксўи ниҳодам

ردا و طیلسان یکسو نهادم

Ҳама зуннор шуд банд қабоем

همه زنار شد بند قبایم

Магари хоками з майхона сириштанд

مگر خاکم ز میخانه سرشتند

Ки ҳар дами сӯй майхона гароем ?

که هر دم سوی میخانه گرایم؟

Куҷое , соқио , ҷомӣ ба ман даҳ

کجایی، ساقیا، جامی به من ده

Ки як дам бо ҳарифони хуши броим

که یک دم با حریفان خوش برآیم

Марои бурҳони зхўд , каз ҷон ба ҷонам

مرا برهان زخود، کز جان به جانم

Дарин ваҳшати саро то чанд поем ?

درین وحشت سرا تا چند پایم؟

Замонии шодмон ва хуш набудам

زمانی شادمان و خوش نبودم

Аз онам кандарин ваҳшат сароем

از آنم کاندرین وحشت سرایم

Маро аз даргаи покони бронднд

مرا از درگه پاکان براندند

Ба сад хорӣ , ки ринд носазоем

به صد خواری، که رند ناسزایم

Бурун кардандам аз каъба ба хорӣ

برون کردندم از کعبه به خواری

Дарун бткдаҳ карданд ҷоем

درون بتکده کردند جایم

Дарин раҳ хостам зад дасту пое

درین ره خواستم زد دست و پایی

Буриданд , эй дариғо , даст ва поем

بریدند، ای دریغا، دست و پایم

Бимонадам дар биёбони таҳайюр

بماندم در بیابان تحیر

На раҳи пайдо кунун , на раҳнамоем

نه ره پیدا کنون، نه رهنمایم

Умед аз ҳар ки ҳаст акнӯн буридам

امید از هر که هست اکنون بریدم

Фитода бар дар лутф худоем

فتاده بر در لطف خدایم

Аз онаст ин ҳамаи бедод бар ман

از آن است این همه بیداد بر من

Ки пайвастаи зи ёр худ ҷудоем

که پیوسته ز یار خود جدایم

зи бедоди замонавораам ман

ز بیداد زمانه وارهم من

Ироқӣ гар кунад аз каф рҳоем

عراقی گر کند از کف رهایم