Мо чу қадари васлат , эй ҷону ҷаҳон , нашнохтем

ما چو قدر وصلت، ای جان و جهان، نشناختیم

Лоҷарам дар бутаи ҳиҷрони ту бгдохтим

لاجرم در بوتهٔ هجران تو بگداختیم

Мо ки аз сӯзи дилу дард ҷудоӣ сӯхтем

ما که از سوز دل و درد جدایی سوختیم

Сӯзи дилро марҳам аз мижгон дида сохтем

سوز دل را مرهم از مژگان دیده ساختیم

Бскаҳи мо хӯн ҷигар хӯрдем аз дасти ғамат

بسکه ما خون جگر خوردیم از دست غمت

Ҷони мо хӯни гашту дил дар мавҷ хӯн андохтем

جان ما خون گشت و دل در موج خون انداختیم

Дар самоъи дардмандони ҳозири о , ёро , дамӣ

در سماع دردمندان حاضر آ، یارا، دمی

Бишинав инсозӣ ки мо аз хӯни дили бнўохтим

بشنو این سازی که ما از خون دل بنواختیم

Умрии андари ҷусту ҷӯяти даст ва пое ме задем

عمری اندر جست ‌و جویت دست و پایی می‌زدیم

Умри мо , афсӯс , бигузашт ва туро нашнохтем

عمر ما، افسوس، بگذشت و تو را نشناختیم

Зон чунин монадем андари шшдри ҳиҷрат , ки мо

زان چنین ماندیم اندر ششدر هجرت، که ما

Бар бисоти ростӣ назд вафо каж бохтем

بر بساط راستی نرد وفا کژ باختیم

Чун ироқӣ бо ғамати дидеми хуш , мо ҳамчу ӯ

چون عراقی با غمت دیدیم خوش، ما همچو او

Аз тараби фориғи шудем ва бо ғамат пардохтем

از طرب فارغ شدیم و با غمت پرداختیم