Моҳрухон , ки дод ишқ , оризи лолаи рангашон

ماهرخان، که داد عشق، عارض لاله رنگشان

Ҳон ! ба ҳазар шавед аз ғамзаи шӯху шнгшон

هان! به حذر شوید از غمزهٔ شوخ و شنگشان

Нолаи зори ошиқон , ашк чу хӯн бе дилон

نالهٔ زار عاشقان، اشک چو خون بی‌دلان

Ҳеҷ асар намекунад дар дили ҳамчуи сангашон

هیچ اثر نمی‌کند در دل همچو سنگشان

Бо дили риши ошиқон , ваа ! ки чҳо намекунанд ?

با دل ریش عاشقان، وه! که چه‌ها نمی‌کنند

Абрӯ чун камонишон , ғамза чун хадангашон

ابرو چون کمانشان، غمزهٔ چون خدنگشان

Аз лабу зулфу холу хати дона ва дом карда анд

از لب و زلف و خال و خط، دانه و دام کرده‌اند

То ки барин сифат буд , дил ки баради зи чангашон ?

تا که برین صفت بود، دل که برد ز چنگشان؟

Мо чу шукри гудохта , зи оби ғам ва аҷабтар онк :

ما چو شکر گداخته، ز آب غم و عجب‌تر آنک

Дар дили мост чу шукри ғусса чун шрнгшон

در دل ماست چون شکر غصهٔ چون شرنگشان

Беш мапурс ҳоли ман , зонкаҳ ба шарҳ ме диҳад

بیش مپرس حال من، زآن‌که به شرح می‌دهد

Аз дилу дасти мо нишони чашму даҳони тангашон

از دل و دست ما نشان، چشم و دهان تنگشان

Ғам махӯр , эй дил , ар буд як ду дамӣ чу даври гул

غم مخور، ای دل، ار بود یک دو دمی چو دور گل

Давлат бесаботашон , хӯбӣ бе дирангашон

دولت بی‌ثباتشان، خوبی بی‌درنگشان

Абри сифати марези ашк , аз паии ҳиҷру васлашон

ابرصفت مریز اشک، از پی هجر و وصلشان

Зон ки чу барқ бугзарад муддати сулҳу ҷангашон

زان که چو برق بگذرد مدت صلح و جنگشان

Ҷони ироқӣ аз ҷаҳони гашти малулу баси ҳазин

جان عراقی از جهان گشت ملول و بس حزین

Коҳуӣ ӯ рамед аз он одат чун палангашон

کاهوی او رمید از آن عادت چون پلنگشان