Надидаам рухи хуби ту , рўзкӣ чанд аст

ندیده‌ام رخ خوب تو، روزکی چند است

Биё , ки дида ба дидорат орзӯманд аст

بیا، که دیده به دیدارت آرزومند است

Ба як назора ба рӯй ту дида хушнӯд аст

به یک نظاره به روی تو دیده خشنود است

Ба як киришмаи дил аз ғамза ту хурсанд аст

به یک کرشمه دل از غمزهٔ تو خرسند است

Фтўри ғамзаи ту хӯн ман бихоҳад рехт

فتور غمزهٔ تو خون من بخواهد ریخت

Бад-ӣни сифат ки дар абрӯи гиреҳ дроФкнд аст

بدین صفت که در ابرو گره درافکند است

Яке гиреҳ бигушоӣ аз ду зулф ва рух бинмоӣ

یکی گره بگشای از دو زلف و رخ بنمای

Ки садҳазор чу ман длшдаҳ дар он банд аст

که صدهزار چو من دلشده در آن بند است

Мабар зи ман , ки раги ҷони ман бурӣда шавад

مبر ز من، که رگ جان من بریده شود

Биё , ки бо ту марои садҳазор пайванд аст

بیا، که با تو مرا صدهزار پیوند است

Маро чу аз лаби ширини ту насибӣ нест

مرا چو از لب شیرین تو نصیبی نیست

Аз он чаҳ суд ки лаъли ту сар ба срқндаст ?

از آن چه سود که لعل تو سر به سرقند است؟

Касе ки ҳамчуи ироқии асири ишқ ту нест

کسی که همچو عراقی اسیر عشق تو نیست

Шаби фироқ чаҳ донад ки то саҳар чандаст ?

شب فراق چه داند که تا سحر چند است؟