Нигоро , гарчи аз мо бршкстӣ

نگارا، گرچه از ما برشکستی

зи ҷонат бандаам , ҳар ҷо ки ҳастӣ

ز جانت بنده‌ام، هر جا که هستی

Рабӯдии дили зи ман , чун рух намӯдӣ

ربودی دل ز من، چون رخ نمودی

Шикастии пушти ман , чун бршкстӣ

شکستی پشت من، چون برشکستی

Чаро пайвастӣ , эй ҷон , бо дили ман ?

چرا پیوستی، ای جان، با دل من؟

Чу охири даст , аз ман ме гусастӣ

چو آخر دست، از من می‌گسستی

зи нӯши лаб чу марҳам май надодӣ

ز نوش لب چو مرهم می‌ندادی

зи неши лаб чаро ҷонами бхстӣ ?

ز نیش لب چرا جانم بخستی؟

зи баҳри куштанами сад ҳила кардӣ

ز بهر کشتنم صد حیله کردی

Чу хӯнами рехтӣ фориғ нишастӣ

چو خونم ریختی فارغ نشستی

Агарчӣ ёфтӣ аз куштанами ранҷ

اگرچه یافتی از کشتنم رنج

зи меҳнатҳои ман , борӣ , брстӣ

ز محنت‌های من، باری، برستی

Марои киштӣ , ба танзи онгоҳи гӯйӣ :

مرا کشتی، به طنز آنگاه گویی:

Ироқӣ , аз кафи ман неки ҷустӣ !

عراقی، از کف من نیک جستی!