эй дил , биншин чу сўкўорӣ

ای دل، بنشین چو سوکواری

Кон рафт ки ояд аз ту корӣ

کان رفت که آید از تو کاری

Ваии дидаи бабори ашки хунин

وی دیده ببار اشک خونین

Бекор чаҳ мондае ту , борӣ ?

بی کار چه مانده‌ای تو، باری؟

Ваии ҷон , башитоб бар дар дӯст

وی جان، بشتاب بر در دوست

Чун нест ҷуз ӯат ҳеҷ ёрӣ

چون نیست جز اوت هیچ یاری

Гӯ : омадаам ба даргаи ту

گو: آمده‌ام به درگه تو

То дарнигарӣ ба дӯстдорӣ

تا در نگری به دوستداری

Гар бипазирам : инат давлат

گر بپذیرم: اینت دولت

Вар рад кунӣ , инат хоксорӣ

ور رد کنی، اینت خاکساری

Навмед чигуна боз гардад

نومید چگونه باز گردد

Аз даргаи ту умедворӣ ?

از درگه تو امیدواری؟

Ёди ори зи ман , ки будам охир

یاد آر ز من، که بودم آخر

Дар бандагии ту рӯзгорӣ

در بندگی تو روزگاری

Чун аз ту ҷудо фикандам айём

چون از تو جدا فکندم ایام

Ноком шудам ба ҳар диёрӣ

ناکام شدم به هر دیاری

Бе рӯй ту ҳар гулӣ ки дидам

بی‌روی تو هر گلی که دیدم

Дар дида ман халид хорӣ

در دیدهٔ من خلید خاری

Бебуи хушат наёядам хуш

بی‌بوی خوشت نیایدم خوش

Буии хуши ҳеҷ навбаҳорӣ

بوی خوش هیچ نوبهاری

Бедӯст , киро хуш ояд охир

بی دوست، که را خوش آید آخر

Буии гулу ранги лолаи зорӣ ?

بوی گل و رنگ لاله زاری؟

Ва акнӯн ки зи ҷумлаи ноумедам

و اکنون که ز جمله ناامیدم

Бе рӯй ту нестам қарорӣ

بی روی تو نیستم قراری

Дарёб , ки мондаам ба раҳ дар

دریاب، که مانده‌ام به ره در

Дар гардани ман фитодаи борӣ

در گردن من فتاده باری

Башитоб , ки бар дарат гадоӣ аст

بشتاب، که بر درت گدایی است

Моно ки ироқӣаст , оре

مانا که عراقی است، آری