эй рабӯдаи дилам ба раъное

ای ربوده دلم به رعنایی

Ин чаҳ лутфаст ва он чаҳ зебоӣ ?

این چه لطف است و آن چه زیبایی؟

Бим онаст каз ғами ишқат

بیم آن است کز غم عشقت

Сар бар оради дилам ба шайдое

سر بر آرد دلم به شیدایی

Аз хиҷолат хаҷал шавад хуршед

از خجالت خجل شود خورشید

Гар ту бурқаъи з рӯй бигушое

گر تو برقع ز روی بگشایی

Зери бурқаъ чу офтоби мунир

زیر برقع چو آفتاب منیر

Андари абри латифи пайдое

اندر ابر لطیف پیدایی

Дар ҷамолат латофатӣаст ки он

در جمالت لطافتی است که آن

Дар наёбади камоли бенаӣ

در نیابد کمال بینایی

Мунқатиъ мешавад забони маро

منقطع می‌شود زبان مرا

Пеши васфи рухи ту гуёе

پیش وصف رخ تو گویایی

Он малоҳат ки ҳасан рӯй тўрост

آن ملاحت که حسن روی توراست

Кас набинад , магар ки бинмое

کس نبیند، مگر که بنمایی

Нест бе рӯй ту ироқӣ ро

نیست بی‌روی تو عراقی را

Беш азин тоқати шикебе

بیش ازین طاقت شکیبایی