Дар кӯии ту лўлиӣ , гадоӣ

در کوی تو لولیی، گدایی

Омад ба умеди марҳабое

آمد به امید مرحبایی

Бар хок дарат гадои мискин

بر خاک درت گدای مسکین

Бо онкӣ нарафта буд ҷое

با آنکه نرفته بود جایی

Аз давлати лутфи ту , ки ом аст

از دولت لطف تو، که عام است

Маҳрӯм чарост бенавое ?

محروم چراست بی‌نوایی؟

Пеш ки равад ? куҷои гурезад ?

پیش که رود؟ کجا گریزد؟

Аз дасти ғамати шикастаи пое

از دست غمت شکسته پایی

Магузор ки бенасиб монад

مگذار که بی نصیب ماند

Аз даргаи Подшаҳи гадоӣ

از درگه پادشه گدایی

Чашмами зи рухи ту чашм дорад

چشمم ز رخ تو چشم دارد

Ҳар дам ба муборакии лақое

هر دم به مبارکی لقایی

Ҷонами зи лаб ту мекунад вом

جانم ز لب تو می‌کند وام

Ҳар лаҳза ба тозагии Бақоӣ

هر لحظه به تازگی بقایی

Ҷустами ҳамаи ҷойро , надидам

جستم همه جای را، ندیدم

Ҷуз дар дили танги ҷоигоиӣ

جز در دل تنگ جایگایی

Бе рӯй ту ҳар рухӣ ки дидам

بی روی تو هر رخی که دیدم

Нанамуд марои ҷузи ибтидоӣ

ننمود مرا جز ابتدایی

Дил дар сари зулф ҳар ки бастам

دل در سر زلف هر که بستم

Додам дили худ ба аждаҳое

دادم دل خود به اژدهایی

Дар баҳри фироқи ғарқи гаштам

در بحر فراق غرق گشتم

Дастам нагирифт ошноӣ

دستم نگرفت آشنایی

Дар бодия бало бимонадам

در بادیهٔ بلا بماندم

Роҳам нанамуд раҳнамое

راهم ننمود رهنمایی

Дар оина ҷаҳон надидам

در آینهٔ جهان ندیدم

Ҷузи акси рахти ҷаҳони намое

جز عکس رخت جهان نمایی

Худ ҳар чаҳ ба ҷузи ту дар ҷаҳон аст

خود هر چه به جز تو در جهان است

Ҳаст он чу сароб ё садое

هست آن چو سراب یا صدایی

Фӣ алҷмлаҳ надид дидаи ман

فی‌الجمله ندید دیدهٔ من

Аз тирагии ҷаҳони сафойӣ

از تیرگی جهان صفایی

Акнӯн ба дар ту омадами боз

اکنون به در تو آمدم باز

Ёбам магар аз дарат атое ?

یابم مگر از درت عطایی؟

Дар чашм ниҳодаам ки ёбам

در چشم نهاده‌ام که یابم

Аз хок дар ту тўтёиӣ

از خاک در تو توتیایی

Дар гулшани ишқи ту ироқӣ

در گلشن عشق تو عراقی

Мурғӣаст ки несташ навое

مرغی است که نیستش نوایی