Зиҳӣ ! ҷамоли ту рашк батон яғмое

زهی! جمال تو رشک بتان یغمایی

Висоли ту ҳаваси ошиқони шайдое

وصال تو هوس عاشقان شیدایی

Арӯси ҳасани туро ҳеҷ дар наме ёбад

عروس حسن تو را هیچ در نمی‌یابد

Ба гоҳи ҷилвагарӣ дидаи тамошое

به گاه جلوه‌گری دیدهٔ تماشایی

Бад-ӣни сифат ки туе бар ҷамоли худ ошиқ

بدین صفت که تویی بر جمال خود عاشق

Ба ғайри худ , на ҳамоно , ки рӯй бинмое

به غیر خود، نه همانا، که روی بنمایی

Ҳиҷоб рӯй ту ҳам рӯй туаст дар ҳамаи ҳол

حجاب روی تو هم روی توست در همه حال

Наоне аз ҳамаи олам , зи бскаҳи пайдое

نهانی از همه عالم، ز بس که پیدایی

Баҳр чаҳ менагарм сӯрати ту май байнам

به هر چه می‌نگرم صورت تو می‌بینم

Азин миёни ҳама дар чашми ман ту май ое

ازین میان همه در چشم من تو می‌آیی

Ҳамаи ҷаҳон ба ту май байнам ва аҷаб набӯд

همه جهان به تو می‌بینم و عجب نبود

Азон сабаб ки туе дар ду дидаи бенаӣ

ازان سبب که تویی در دو دیده بینایی

зи рашк то нашносад туро касе , ҳар дам

ز رشک تا نشناسد تو را کسی، هر دم

Ҷамоли худ ба либос дигар бёроиӣ

جمال خود به لباس دگر بیارایی

Туро чигуна тавон ёфт ? дар ту худ ки расад ?

تو را چگونه توان یافت؟ در تو خود که رسد؟

Ки ҳар нафас ба дигар манзил ва дигар ҷое

که هر نفس به دگر منزل و دگر جایی

Ироқӣ аз паии ту дарба дар ҳаме гардад

عراقی از پی تو دربه‌در همی گردد

Ту худ муқӣми миёни дилаши ҳувайдое

تو خود مقیم میان دلش هویدایی