Ҳамеи гирдам ба гирд ҳар сарое
همی گردم به گرد هر سرایی
намеёбам нишони дӯст ҷое
نمییابم نشان دوست جایی
Вагар ёбам дамии буии висолаш
وگر یابم دمی بوی وصالش
Наёбам низ он дамро Бақоӣ
نیابم نیز آن دم را بقایی
Вагар як дам ба васлаш хуш барорам
وگر یک دم به وصلش خوش برآرم
Гуморд дар нафас бар ман балое
گمارد در نفس بر من بلایی
Вагар аз ишқи ҷонам бар лаб ояд
وگر از عشق جانم بر لب آید
Нагӯяд : чун шуд охири мубталое ?
نگوید: چون شد آخر مبتلایی؟
Чунон танги омадам аз ғам ки дар вай
چنان تنگ آمدم از غم که در وی
Наёбӣ хўшдлиро ҷоигоиӣ
نیابی خوشدلی را جایگایی
Аҷаби зини меҳнату ранҷи фаровон
عجب زین محنت و رنج فراوان
Ки чун мебошад андари тангное ?
که چون میباشد اندر تنگنایی؟
Азин дарёӣ бе поёни хӯни хор
ازین دریای بیپایان خون خوار
Бурун шуд кӣ тавон беошноӣ ?
برون شد کی توان بیآشنایی؟
Машомам то азуи бӯеи наёбад
مشامم تا ازو بویی نیابد
Наёбади ҷони беморами шифоӣ
نیابد جان بیمارم شفایی
Маро ёрӣаст ,гар хӯнами бирезад
مرا یاری است، گر خونم بریزد
Наёрам хост аз ваии хӯни баҳоӣ
نیارم خواست از وی خون بهایی
Ғамаш гуяд маро : ҷон дар миён на
غمش گوید مرا: جان در میان نه
Азин хуштар шунидӣ моҷарое ?
ازین خوشتر شنیدی ماجرایی؟