Ҳар шаби дили пари хӯнам бар хок дарат уфтад

هر شب دل پر خونم بر خاک درت افتد

Бошад ки чу рӯз ояд биравӣ гузарат уфтад

باشد که چو روز آید بروی گذرت افتد

Зебад ки зи даргоҳат навмед нагардад боз

زیبد که ز درگاهت نومید نگردد باز

Он кас ки ба умедӣ бар хок дарат уфтад

آن کس که به امیدی بر خاک درت افتد

Оем ба дарат уфтам , то ҷавр кунӣ камтар

آیم به درت افتم، تا جور کنی کمتر

Аз бахт бидам гӯйии худ бештарат уфтад

از بخت بدم گویی خود بیشترت افتد

Ман хок шавам , ҷоно , дар раҳгузарати уфтам

من خاک شوم، جانا، در رهگذرت افتم

Охир ба ғалати рӯзӣ бар ман гузарат уфтад

آخر به غلط روزی بر من گذرت افتد

Гуфтам ки : бидиҳ додам , бедод фузун кардӣ

گفتم که: بده دادم، بیداد فزون کردی

Бад рафт , надонистам , гуфтам : магарат уфтад

بد رفت، ندانستم، گفتم: مگرت افتد

Дар умр агар як дами хоҳӣ ки диҳӣ додам

در عمر اگر یک دم خواهی که دهی دادم

Ногоҳ чу вобинӣ рое дигарат уфтад

ناگاه چو وابینی رایی دگرت افتد

Кам на?ил , ироқӣ , зонк ин қиссаи дарди ту

کم نال، عراقی، زانک این قصهٔ درد تو

Гар шарҳи диҳии умрӣ , ҳам мухтасарат уфтад

گر شرح دهی عمری، هم مختصرت افتد