Хуррами тани он кас ки дил риш надорад

خرم تن آن کس که دل ریش ندارد

Ва андешаи ёри ситам андеш надорад

و اندیشهٔ یار ستم‌اندیش ندارد

Гӯйанд рақибон ки надорад сари ту ёр

گویند رقیبان که ندارد سر تو یار

Султон чаҳ аҷабгар сар дарвеш надорад ?

سلطان چه عجب گر سر درویش ندارد؟

ӯро чаҳ хабар аз ман ва аз ҳоли дили ман

او را چه خبر از من و از حال دل من

Кӯи дидаи пари хӯну дил риш надорад

کو دیدهٔ پر خون و دل ریش ندارد

Ин турфа ки ӯ ман шуд ва ман ӯу зи ман ёр

این طرفه که او من شد و من او و ز من یار

Бегона чунон шуд ки сар хеш надорад

بیگانه چنان شد که سر خویش ندارد

Ҳон , эй дили хунхор , сари меҳнати худ гир

هان، ای دل خونخوار، سر محنت خود گیر

Кони ёри сари суҳбати мо беш надорад

کان یار سر صحبت ما بیش ندارد

Маъшӯқ чу шамшер ҷафо баркашад , аз хашм

معشوق چو شمشیر جفا برکشد، از خشم

Ошиқ чаҳ кунадгар сари худ пеш надорад ?

عاشق چه کند گر سر خود پیش ندارد؟

Бечораи дили риши ироқӣ ки ҳамеша

بیچاره دل ریش عراقی که همیشه

Аз нӯши лабон , баҳра ба ҷуз неш надорад

از نوش لبان، بهره به جز نیش ندارد