Дил , давлат хуррамӣ надорад

دل، دولت خرمی ندارد

Ҷон , роҳат беғамӣ надорад

جان، راحت بی‌غمی ندارد

Дардо ! ки даруни одамии зод

دردا! که درون آدمی زاد

Осоиш ва хуррамӣ надорад

آسایش و خرمی ندارد

Аз роҳатҳои ин ҷаҳонӣ

از راحت‌های این جهانی

Ҷузи ғами дил одамӣ надорад

جز غم دل آدمی ندارد

эй марг , биё ва мардумӣ кун

ای مرگ، بیا و مردمی کن

Ин ғами сар мардумӣ надорад

این غم سر مردمی ندارد

Ваии ғам , биншин , ки шодмонӣ

وی غم، بنشین، که شادمانی

Бо мо сар ҳамдамӣ надорад

با ما سر همدمی ندارد

Ваии ҷон , зи сарои тани буруни шӯ

وی جان، ز سرای تن برون شو

Кини ҷои ту муҳкамӣ надорад

کاین جای تو محکمی ندارد

Манишин ҳамаи вақт бо ироқӣ

منشین همه وقت با عراقی

Коҳилят муҳаррамӣ надорад

کاهلیت محرمی ندارد