эй зи фурӯғи рахти тофтаи сад офтоб

ای ز فروغ رخت تافته صد آفتاب

Тофтаам аз ғамат , рӯй зи ман бар мтоб

تافته‌ام از غمت، روی ز من بر متاب

Зинда ба буии туам , буии зи ман вомгир

زنده به بوی توام، بوی ز من وامگیر

Ташна рӯй туам , бози мадор аз ман об

تشنهٔ روی توام، باز مدار از من آب

Аз рухи сероби худ бар ҷигарами оби зан

از رخ سیراب خود بر جگرم آب زن

Каз тапиш тишнагӣ шуд ҷигари ман сароб

کز تپش تشنگی شد جگر من سراب

Тофтаи андари дилами партави меҳри рахт

تافته اندر دلم پرتو مهر رخت

намекунам аз оби чашми хонаи дилро хароб

می‌کنم از آب چشم خانهٔ دل را خراب

Рӯз ар ояд ба шаб бе рухи ту чаҳ аҷаб ?

روز ار آید به شب بی رخ تو چه عجب؟

Рӯз чигуна буд чун набӯд офтоб ?

روز چگونه بود چون نبود آفتاب؟

Чун ба сари кӯй ту нест танамро мақом

چون به سر کوی تو نیست تنم را مقام

Чун ба бар лутф ту нест диламро моб

چون به بر لطف تو نیست دلم را مآب

Фахри ироқӣ ба туаст , ор чаҳ дории азу ?

فخر عراقی به توست، عار چه داری ازو؟

Неку бад ва ҳарчӣ ҳаст , ҳаст бтўши интисоб

نیک و بد و هرچه هست، هست بتوش انتساب