Биёи биё , ки насим баҳор ме гузарад

بیا بیا، که نسیم بهار می‌گذرد

Биё , ки гули зи рахт шармсор ме гузарад

بیا، که گل ز رخت شرمسار می‌گذرد

Биё , ки вақт баҳорасту мавсими шодӣ

بیا، که وقت بهار است و موسم شادی

Мадори мунтазирам , вақт кор ме гузарад

مدار منتظرم، وقت کار می‌گذرد

зи роҳи лутф ба саҳрои хироми як нафасӣ

ز راه لطف به صحرا خرام یک نفسی

Ки айш тоза кунам , чун баҳор ме гузарад

که عیش تازه کنم، چون بهار می‌گذرد

Насими лутфи ту аз кӯй май барад ҳар дам

نسیم لطف تو از کوی می‌برد هر دم

Ғамӣ ки бар дили ин ҷон фигор ме гузарад

غمی که بر دل این جان فگار می‌گذرد

зи ҷоми васли ту нохӯрдаи ҷуръае дили ман

ز جام وصل تو ناخورده جرعه‌ای دل من

зи базми айши ту дар сар хумор ме гузарад

ز بزم عیش تو در سر خمار می‌گذرد

Саҳаргаҳӣ ки ба кӯии дилам гузар кардӣ

سحرگهی که به کوی دلم گذر کردی

Ба дида гуфт дилам : кон шикор ме гузарад

به دیده گفت دلم: کان شکار می‌گذرد

Чу дида кард назари садҳазор ошиқ дид

چو دیده کرد نظر صدهزار عاشق دید

Ки наъра мезад ҳар як ки : ёр ме гузарад

که نعره می‌زد هر یک که: یار می‌گذرد

Ба гӯши ҷон ироқӣ расед он зорӣ

به گوش جان عراقی رسید آن زاری

Аз он зи кӯии ту зор ва назор ме гузарад

از آن ز کوی تو زار و نزار می‌گذرد