эй дил , чу дар хона хумор кушоданд

ای دل، چو در خانهٔ خمار گشادند

Май нӯш , ки аз май гиреҳ кор кушоданд

می‌نوش، که از می گره کار گشادند

Дар худ мангар , наргиси махмур батон байн

در خود منگر، نرگس مخمور بتان بین

Дар каъбаи Марв , чун дар хумор кушоданд

در کعبه مرو، چون در خمار گشادند

Аз худ бдро , дар рухи хубон назарӣ кун

از خود بدرآ، در رخ خوبان نظری کن

Дар хони манишин чун дар гулзор кушоданд

در خان منشین چون در گلزار گشادند

Бингар ки : ду сад меҳр ба як зарра намуданд

بنگر که: دو صد مهر به یک ذره نمودند

Аз як сари мӯе ки з рухсор кушоданд

از یک سر مویی که ز رخسار گشادند

То боз кушоданд сари зулфи зи рухсор

تا باز گشادند سر زلف ز رخسار

Аз рӯй ҷаҳони зулфи шаб тор кушоданд

از روی جهان زلف شب تار گشادند

То меҳри гиёҳии зи гул тира барояд

تا مهر گیاهی ز گل تیره برآید

Бар рӯй замини чашма анвор кушоданд

بر روی زمین چشمهٔ انوار گشادند

То лолаи рухӣ дар чаман ояд ба тамошо

تا لاله رخی در چمن آید به تماشا

Аз чеҳраи гули парда зангор кушоданд

از چهرهٔ گل پردهٔ زنگار گشادند

Аз партави мли парда хуршед дариданд

از پرتو مل پردهٔ خورشید دریدند

Вази хандаи гули мбсм ашҷор кушоданд

وز خندهٔ گل مبسم اشجار گشادند

То кард насими саҳари офоқи муаттар

تا کرد نسیم سحر آفاق معطر

Дар ҳар чамании табла аттор кушоданд

در هر چمنی طبلهٔ عطار گشادند

Моно ки сабо кард парешони сари зулфин

مانا که صبا کرد پریشان سر زلفین

Каз буии хушаши нофа тотор кушоданд

کز بوی خوشش نافهٔ تاتار گشادند

Дар гӯш дилам гуфт сабои дӯш : ироқӣ

در گوش دلم گفت صبا دوش: عراقی

Дар банд дар худ , ки дар ёр кушоданд

در بند در خود، که در یار گشادند

Чашми сар ағёр бибастанд зи ғайрат

چشم سر اغیار ببستند ز غیرت

Онгоҳ дар махзан асрор кушоданд

آنگاه در مخزن اسرار گشادند