Соқӣ , биор май , ки фурӯ рафт офтоб

ساقی، بیار می، که فرو رفت آفتاب

Бинмуд тираи шаби рухи хуршеди маи ниқоб

بنمود تیره‌شب رخ خورشید مه نقاب

Мангар бидон ки рӯзи фурушад , ту ме биор

منگر بدان که روز فروشد، تو می بیار

Каз осмон ҷом барояд сад офтоб

کز آسمان جام برآید صد آفتاب

Бунёди умр агар чаҳ харобаст , бок нест

بنیاد عمر اگر چه خراب است، باک نیست

Хуштар буд баҳори хроботёни хароб

خوشتر بود بهار خراباتیان خراب

Ёрон шуданд масту марои бахт хуфта монад

یاران شدند مست و مرا بخت خفته ماند

Бедор кун ба буи май ин хуфтаро зи хоб

بیدار کن به بوی می این خفته را ز خواب

Бигушо сари қнинаҳ , ки дар банд монда ам

بگشا سر قنینه، که در بند مانده‌ام

Вази банди ман марои нрҳонди магари шароб

وز بند من مرا نرهاند مگر شراب

Хоҳам ба хоб дар шавам аз мастии ончунон

خواهم به خواب در شوم از مستی آنچنان

Коўози сувари брнкнди ҳам марои зи хоб

کآواز صور برنکند هم مرا ز خواب

Мастам кун ончунон ки сар аз пой гум кунам

مستم کن آنچنان که سر از پای گم کنم

Вази шӯру арбадаи ҳама олам кунам хароб

وز شور و عربده همه عالم کنم خراب

То ӯ буд ҳама , на ҷаҳон монад ва на ман

تا او بود همه، نه جهان ماند و نه من

Худ башнавад зи худ « лмни алмалик »ро ҷавоб

خود بشنود ز خود «لمن الملک» را جواب

Мастам кун ончунон ки надонам ки ман манам

مستم کن آنچنان که ندانم که من منم

Худро дамии магар ба хароботи аФгнм

خود را دمی مگر به خرابات افگنم

Фориғ шавам зи шӯъбадаи бозии рӯзгор

فارغ شوم ز شعبده بازی روزگار

Зини ҳуққаи ду ранги ҷаҳони муҳраи брчнм

زین حقهٔ دو رنگ جهان مهره برچنم

Қлоши вор бар сари олами нуҳуми қадам

قلاش وار بر سر عالم نهم قدم

Ъёрўор аз худии худ бар ашкнм

عیاروار از خودی خود بر اشکنم

Дар тангноӣ зулмат ҳастӣ чаҳ мондаам ?

در تنگنای ظلمت هستی چه مانده‌ام؟

То кӣ чу карами пелаи ҳамеи гирди худ танам ?

تا کی چو کرم پیله همی گرد خود تنم؟

Пайваста шуд , чу шабнам , будам ба офтоб

پیوسته شد، چو شبنم، بودم به آفتاب

Шояд ки ин замона « анои алшмс » дар занам

شاید که این زمانه «انا الشمس» در زنم

Оре чу офтоб биафтад дар оина

آری چو آفتاب بیفتد در آینه

Гуяд ҳар оина ки : ҳамаи меҳри равшанам

گوید هر آینه که: همه مهر روشنم

Сӯии самоъи қудси гушойами дарича Эй

سوی سماع قدس گشایم دریچه‌ای

То офтоби ғайби даройади зи равзанам

تا آفتاب غیب درآید ز روزنم

Чун пеш офтоб шавам ҳамчуи зарраи боз

چون پیش آفتاب شوم همچو ذره باز

Маъзӯр бошам ар з « анои алшмс » дами занам

معذور باشم ار ز «انا الشمس» دم زنم

Чун шамъ шуд вуҷӯди ман аз шамъи тафриқа

چون شمع شد وجود من از شمع تفرقه

Мутлақ буд вуҷӯди ман , ар чаҳ муайянам

مطلق بود وجود من، ار چه معینم

Чун акси офтоб дар ойӣнаи аўФтд

چون عکس آفتاب در آیینه اوفتد

Он дам азу бипурс нагӯяд ки оҳанам

آن دم ازو بپرس نگوید که آهنم

То зи ошёни кун чу симурғ бар пурм

تا ز آشیان کون چو سیمرغ بر پرم

Парвози гирам аз худ ва аз ҷумла бигузарам

پرواز گیرم از خود و از جمله بگذرم

Бигзорам ин қафас , ки пару боли ман шикаст

بگذارم این قفس، که پر و بال من شکست

Зон сӯии коиноти яке боли густарам

زان سوی کاینات یکی بال گسترم

Дар бӯстон бе хабарии ҷилва Эй кунам

در بوستان بی‌خبری جلوه‌ای کنم

Вази ошёни ҳафт дарии ҷони бурун барам

وز آشیان هفت دری جان برون برم

Шаҳбоз аршем , ки ба парвоз ман сазад

شهباز عرشیم، که به پرواز من سزد

Сидраи мақому конгресси арши манзарам

سدره مقام و کنگرهٔ عرش منظرم

Чаҳ арш ва чаҳ срӣ ? ки ҳамаи заррае буд

چه عرش و چه ثری؟ که همه ذره‌ای بود

Дар пеши офтоби замири мунавварам

در پیش آفتاب ضمیر منورم

Наз зарраи гирдами огаҳ , наз худ , на зи офтоб

نز ذره گردم آگه، نز خود، نه ز آفتاب

Дар баҳри жарфи бихўдӣ ар ғӯта Эй хӯрам

در بحر ژرف بیخودی ار غوطه‌ای خورم

« субҳонӣ » он нафаси зи ман ар бишинавӣ бдонк

«سبحانی» آن نفس ز من ار بشنوی بدانک

Он ӯ буд , на ман , ба сӯй ҳеҷ нанигарам

آن او بود، نه من، به سوی هیچ ننگرم

Онон ки гӯии ишқи зи майдон рабӯда анд

آنان که گوی عشق ز میدان ربوده‌اند

Бингар ки : вақти кор чаҳ ҷавлон намӯдаанд ?

بنگر که: وقت کار چه جولان نموده‌اند؟

Худро , чу гӯй , дар хам чавгон фиканда анд

خود را، چو گوی، در خم چوگان فکنده‌اند

Гӯии маро аз хами чавгон рабӯда анд

گوی مرا از خم چوگان ربوده‌اند

Кишти умедро зи ду чашм об дода анд

کشت امید را ز دو چشم آب داده‌اند

Бингар буриш чигуна фаровон дуруда анд

بنگر برش چگونه فراوان دروده‌اند

То сар ниҳодаанд чу по дар раҳи талаб

تا سر نهاده‌اند چو پا در ره طلب

Баси марҳабо ки аз лаби ҷонон шунӯда анд

بس مرحبا که از لب جانان شنوده‌اند

Ҳар лаҳза дидаанд аёни акс рӯй дӯст

هر لحظه دیده‌اند عیان عکس روی دوست

Ойӣнаи дил аз қабл он задуда анд

آیینهٔ دل از قبل آن زدوده‌اند

Дар вусъ одамӣ набӯд ончӣ карда анд

در وسع آدمی نبود آنچه کرده‌اند

ӣнони магари зи тинати инсон набӯдаанд ?

اینان مگر ز طینت انسان نبوده‌اند؟

Он дам ки гуфтаанд « аноолҳқ » зи бихўдӣ

آن دم که گفته‌اند «اناالحق» ز بیخودی

Андам бидон ки эшон , эшон набӯда анд

آندم بدان که ایشان، ایشان نبوده‌اند

Он дам ки ҷоми бода нигунсор карда анд

آن دم که جام باده نگونسار کرده‌اند

Бар хоки тираи ҷуръае эсор карда анд

بر خاک تیره جرعه‌ای ایثار کرده‌اند

Аз рангу буии ҷуръаи яке мушти хок ро

از رنگ و بوی جرعه یکی مشت خاک را

Хуштар ҳазор бори з гулзор карда анд

خوشتر هزار بار ز گلزار کرده‌اند

Ин лутфи байн ки : бе ғарази ин хоки тира ро

این لطف بین که: بی‌غرض این خاک تیره را

Аз дарде сиришта анвор карда анд

از دردیی سرشتهٔ انوار کرده‌اند

Ин булъаҷаби румузи нигар каз ҳамаи ҷаҳон

این بوالعجب رموز نگر کز همه جهان

Обу гулии хазона асрор карда анд

آب و گلی خزانهٔ اسرار کرده‌اند

Дар субҳи дам барои сабӯҳ аз насим май

در صبح دم برای صبوح از نسیم می

Мастонаи хуфтаро ҳама бедор карда анд

مستانه خفته را همه بیدار کرده‌اند

Чандини ҳазор ошиқи шайдои зи як назар

چندین هزار عاشق شیدا ز یک نظر

Назорагии хеш ба дидор карда анд

نظارگی خویش به دیدار کرده‌اند

Нақшӣ ки кардаанд дарин коргоҳи сунъ

نقشی که کرده‌اند درین کارگاه صنع

Дар зимни он ҷамоли худ изҳор карда анд

در ضمن آن جمال خود اظهار کرده‌اند

Чандини ҳазор қатраи дарёӣ бе карон

چندین هزار قطرهٔ دریای بی‌کران

Ифшоанд абри файз бар атроф кун факон

افشاند ابر فیض بر اطراف کن فکان

Ногуҳ дар он миёнаи яке мавҷ зад муҳӣт

ناگه در آن میانه یکی موج زد محیط

Ҳам қатраи гашти ғарқа ва ҳам кун ва ҳам макон

هم قطره گشت غرقه و هم کون و هم مکان

Дар соҳат қадам набӯд кунро асар

در ساحت قدم نبود کون را اثر

Дар баҳри қатраро натавон ёфтан нишон

در بحر قطره را نتوان یافتن نشان

Онҷо на исм бошад ва на расм ва на хабар

آنجا نه اسم باشد و نه رسم و نه خبر

Тавҳид бемушорикат онҷо шавад аён

توحید بی‌مشارکت آنجا شود عیان

Бинмуд чун ҷамоли ҷалолаши азал , бдонк

بنمود چون جمال جلالش ازل، بدانک

ӯ бошад ва ҳам ӯ буд ва ҳеҷ ин ва он

او باشد و هم او بود و هیچ این و آن

Ҷумлаи яке буд , набӯд аз дуе хабар

جمله یکی بود، نبود از دویی خبر

На арш , на срӣ , на ишорат , на тарҷумон

نه عرش، نه ثری، نه اشارت، نه ترجمان

Ин қатрае зи қулзуми тавҳид беш нест

این قطره‌ای ز قلزم توحید بیش نیست

Ноед яқини ҳақиқати тавҳид дар миён

ناید یقین حقیقت توحید در میان

Бартари з чанд ва чун ҷабарути ҷалол ӯ

برتر ز چند و چون جبروت جلال او

Берун з гуфту гӯи сифати лоязол ӯ

بیرون ز گفت و گو صفت لایزال او

Нагузошт ва нагзарад назари ҳеҷ комилӣ

نگذاشت و نگذرد نظر هیچ کاملی

Гирди сродқоти ҷамолу камол ӯ

گرد سرادقات جمال و کمال او

Гар нестии шуъоъи ҷамолаш , ҳамаи ҷаҳон

گر نیستی شعاع جمالش، همه جهان

Ночизи гаштӣ аз стўоти ҷалол ӯ

ناچیز گشتی از سطوات جلال او

Варна ниқоби нур ҷамолаш шудӣ ҷалол

ورنه نقاب نور جمالش شدی جلال

Олам бсухтӣ зи фурӯғи ҷамол ӯ

عالم بسوختی ز فروغ جمال او

Аз лутфи қаҳр боз намӯда фироқ ӯ

از لطف قهر باز نموده فراق او

Вази қаҳри лутф таъбия карда висол ӯ

وز قهر لطف تعبیه کرده وصال او

Ҳар дами ҳазор ошиқ мискин бидода ҷон

هر دم هزار عاشق مسکین بداده جان

Дар ҳасрати ҷамоли рух бемисол ӯ

در حسرت جمال رخ بی‌مثال او

Бас ёфта насими гулистони зи роФтш

بس یافته نسیم گلستان ز رافتش

Зинда шуда ба буии насими шимол ӯ

زنده شده به بوی نسیم شمال او

эй бениёз , омадаам бар дар ту боз

ای بی‌نیاز، آمده‌ام بر در تو باز

Бар даргаи қабул ту овардаам ниёз

بر درگه قبول تو آورده‌ام نیاز

Умедвор бар дар лутфат фитода ам

امیدوار بر در لطفت فتاده‌ام

Умед каз дарат нашавам ноумеди боз

امید کز درت نشوم ناامید باز

Дил зон туаст , бар сар Кувайт фиканда ам

دل زان توست، بر سر کویت فکنده‌ام

Зеро ба дили туе , ки ту доняши ҷумлаи роз

زیرا به دل تویی، که تو دانیش جمله راز

Гар як назар кунӣ ба дили сӯхтаи ҷигар

گر یک نظر کنی به دل سوخته جگر

Бозаши раҳоне аз туфи ҳиҷрони ҷони гудоз

بازش رهانی از تف هجران جان گداز

Аз корсозии дили худ оҷиз омада ам

از کارسازی دل خود عاجز آمده‌ام

Аз лутфи хеши кори дил хаста ам бисоз

از لطف خویش کار دل خسته‌ام بساز

Хораш макун ба зли ҳиҷоби худ , эй азиз

خوارش مکن به ذل حجاب خود، ای عزیز

Зеро ки аз нахусти бпрўрдаҳ эй ба ноз

زیرا که از نخست بپرورده‌ای به ناز

Чун бар дар ту бор буд дӯстонат ро

چون بر در تو بار بود دوستانت را

эй дӯст , дар ба рӯй туфайлӣ макун фароз

ای دوست، در به روی طفیلی مکن فراز