Маҳбӯби ёдроинаҳи сӯрат рӯй намояд , ё дар оинаи маънӣ , ё варои сӯрату маънӣ . Агар ҷамол бар назари муҳиб дар кисвати сӯрат ҷилва диҳад , муҳиб аз шуҳуд лиззат тавонад ёфт ва аз мулоҳиза қӯт тавонад гирифт . ӣнҷои сар : раъйати рабии фии аҳсани сувара бо ӯ гуяд : Фоинмои тўлўои Фсми ваҷҳи аллоҳ , чаҳ маънӣ дорад ?у маънӣ : аллоҳи нури алсмўоти волорзи бовай дар миён наад ки ошиқ чаро гуяд :

محبوب یادرآینۀ صورت روی نماید، یا در آینۀ معنی، یا ورای صورت و معنی. اگر جمال بر نظر محب در کسوت صورت جلوه دهد، محب از شهود لذت تواند یافت و از ملاحظه قوت تواند گرفت. اینجا سر: رأیت ربی فی احسن صورة با او گوید: فاینما تولوا فثم وجه الله، چه معنی دارد؟ و معنی: الله نور السموات والارض باوی در میان نهد که عاشق چرا گوید:

Агар ҷалол ӯ аз даруни пардаи маънӣ дар олами арвоҳ тохтани орад , муҳибро аз худ чунон бастанд ки аз ӯна расм монад ва на исм , ӣнҷои муҳиб на лиззат шуҳуд ёбад ва на завқи вуҷӯд . ӣнҷои фаноӣ : ман лами икну бақоӣ : ман лами изл , бовай рӯй намояд ки :

اگر جلال او از درون پردۀ معنی در عالم ارواح تاختن آرد، محب را از خود چنان بستاند که از اونه رسم ماند و نه اسم، اینجا محب نه لذت شهود یابد و نه ذوق وجود. اینجا فنای:‌من لم یکن و بقای: من لم یزل، باوی روی نماید که:

Чигуна бошад ; ва агар маҳбӯби ҳиҷоби сӯрату маънӣ аз пеши ҷамол ва ҷалол барафканад , стўти зоти ӣнҷо бо муҳиби ҳама ин гуяд :

چگونه باشد؛‌و اگر محبوب حجاب صورت و معنی از پیش جمال و جلال برافکند، سطوت ذات اینجا با محب همه این گوید:

Муҳиби рахт бар бандад ки : азои ҷоءи нҳроллаҳи бтли наҳри исо .

محب رخت بر بندد که: اذا جاء نهرالله بطل نهر عیسی.

Пашшаи пеши сулаймон аз бод бФрёд омад , фармуд ки : хасми худро ҳозир кунад , гуфт : агар марои тоқати муқовимат ӯ будӣ бФрёди нёмдмӣ .

پشه پیش سلیمان از باد بفریاد آمد، فرمود که: خصم خود را حاضر کند، گفت: اگر مرا طاقت مقاومت او بودی بفریاد نیامدمی.