Ишқ дар ҳама сорӣаст , ногузири ҷумлаи ашёءосту Киеви тнкри алъшқу моФии алўҷўди алоҳў , влўлоолҳби мозҳри мозҳр , Фболҳби зуҳри алҳби сорФиаҳ , бали ҳўи алҳби калла , зоти муҳибу ишқ ӯ маҳоласт ки муртафаъ шавад , балки таъаллуқ ӯ нақл шавад , аз маҳбӯбӣ ба маҳбӯбӣ

عشق در همه ساریست، ناگزیر جمله اشیاءاست و کیف تنکر العشق و مافی الوجود الاهو، ولولاالحب ماظهر ماظهر، فبالحب ظهر الحب سارفیه،‌بل هو الحب کله، ذات محب و عشق او محال است که مرتفع شود، بلکه تعلق او نقل شود، از محبوبی به محبوبی

Ҳар крои дӯсти дорӣ ӯ родўст дошта бошӣ ,у бҳрчаҳ рӯйоварӣ , рӯй бадв оварда бошӣ , вогар ндонӣ .

هر کرا دوست داری او رادوست داشته باشی، و بهرچه روی آوری،‌روی بدو آورده باشی، واگر ندانی.

Ғайр ӯро нишоед ки дӯст доранд , балки маҳоласт , зеро ки ҳарчиро дӯст доранд , баъд аз муҳаббати зотӣ ки мӯҷибаш маълум набӯд , ё бҳрҳсн бошад , ё баҳри эҳсон , ва ин ҳар ду ғайр ӯро нест .

غیر او را نشاید که دوست دارند، بلکه محال است، زیرا که هرچه را دوست دارند، بعد از محبت ذاتی که موجبش معلوم نبود، یا بهرحسن باشد، یا بهر احسان، و این هر دو غیر او را نیست.

Алоонст ки пас пардаи асбобу чеҳраи аҳбоб мҳтҷбаст , назари маҷнӯн ҳарчанд бар ҷамол Лайлӣаст , аммо Лайлии оинае беш несту лиҳозои қол : май ишқу ъФу ктму мот , моти шҳидои назари маҷнӯн дар ҳасани Лайлӣ бар ҷамолӣаст ки ҷузи он ҷамоли ҳама қабеҳаст ва агарчӣ маҷнӯн надонад . Ани аллоҳи ҷамил : ғайр ӯро нишоед ки ҷамол бошад .

الاآنست که پس پردۀ اسباب و چهرۀ احباب محتجب است، نظر مجنون هرچند بر جمال لیلی است، اما لیلی آینه‌ای بیش نیست و لهذا قال: می عشق و عف و کتم و مات، مات شهیدا نظر مجنون در حسن لیلی بر جمالی است که جز آن جمال همه قبیح است و اگرچه مجنون نداند. ان الله جمیل: غیر او را نشاید که جمال باشد.

Ва ҳўи иҳби алҷмоли ҷамоли маҳбӯби бзот худаст , ӯст ки бичишам маҷнӯни назари бҷмол худ кунад дар ҳасани Лайлӣ ,у бадви худро дӯст медорад .

و هو یحب الجمال جمال محبوب بذات خود است، اوست که بچشم مجنون نظر بجمال خود کند در حسن لیلی،‌ و بدو خود را دوست می‌دارد.

Пас бар маҷнӯн ки назараш дар оинаи дӯст бар ҷамоли мутлақ буд қалам инкор наравад ки назар дар оинаи ҳасани Лайлӣ бар ҷамол мутлақ ояд .

پس بر مجنون که نظرش در آینه دوست بر جمال مطلق بود قلم انکار نرود که نظر در آینه حسن لیلی بر جمال مطلق آید.

٭٭٭

٭٭٭

Ҳарчӣ бинӣ ҷамол ӯст , пас ҳама ҷамил бошад , лоҷарами ҳамаро дӯст дорад , ва чун дрнгрии худро дӯст дошта бошад , ҳар ошиқӣ ки бинии ҷузи худро дӯст надорад , зеро ки дар оинаи з рӯй маъшӯқии ҷузи худро набинад , лоҷарами ҷузи худро дӯст нагирад . Алмؤмни мроаҳи алмؤмн ,у аллоҳи алмؤмн . Баёни ин ҳама мегуяд .

هرچه بینی جمال اوست،‌ پس همه جمیل باشد،‌ لاجرم همه را دوست دارد، و چون درنگری خود را دوست داشته باشد، هر عاشقی که بینی جز خود را دوست ندارد، زیرا که در آینه ز روی معشوقی جز خود را نبیند، لاجرم جز خود را دوست نگیرد. المؤمن مرآة المؤمن،‌ و الله المؤمن. بیان این همه می‌گوید.

Инки бинӣ ки муҳиб дар оинаи зоти худ сӯрат маҳбӯб бинад , он маҳбӯб бошад ки сӯрати худро дар оина муҳиб мебинад зеро ки шуҳуди муҳиби ббср буд ,у басар ӯ бмқтзоӣ : канти самъау Басраи видаҳу лисона , айн маҳбӯбаст , пас ҳарчанд ошиқ бинад ва донад ва гуяду шунӯд , ҳамаи айн маҳбӯб омад . Фонмои нҳн ба вела ,у либоси муҳибу маҳбӯбу толибу матлӯбу мустамеъу самиъу матоъу мутӣъ аз рӯй зуҳӯри ҳама яке омад , аммо фаҳм ҳар кас куҷо расад ?

اینکه بینی که محب در آینۀ ذات خود صورت محبوب بیند، آن محبوب باشد که صورت خود را در آینۀ محب می‌بیند زیرا که شهود محب ببصر بود، و بصر او بمقتضای: کنت سمعه و بصره ویده و لسانه، عین محبوب است،‌پس هرچند عاشق بیند و داند و گوید و شنود، همه عین محبوب آمد. فانما نحن به وله، و لباس محب و محبوب و طالب و مطلوب و مستمع و سمیع و مطاع و مطیع از روی ظهور همه یکی آمد، اما فهم هر کس کجا رسد؟