Зуҳӯри доими сифат маҳбӯбасту хафоу коммуни сифати муҳиб , чун сӯрати маҳбӯб дар оинаи айни муҳиб зоҳир шавад , оинаи бҳсби ҳақоиқи худ , зоҳирро ҳукмӣ бахшад , чунонкии зуҳӯри зоҳирро исмӣ .
ظهور دایم صفت محبوب است و خفا و کمون صفت محب، چون صورت محبوب در آینۀ عین محب ظاهر شود، آینه بحسب حقایق خود، ظاهر را حکمی بخشد، چنانکه ظهور ظاهر را اسمی.
Валадати амёбоҳои ани зомни аъҷбот
ولدت امیاباها ان ذامن اعجبات
Вобишихи кабӣри Фиҳҷўри алмрзъот
وابیشیخ کبیر فیحجور المرضعات
ӣнҷои манӣу моӣӣ пайдо ояд , тўӣӣ ва ӯе ошкоро гардад , модом ки муҳибро шуҳуди ҷамоли маҳбӯб дар оинаи сӯрати рӯи намояд ; лиззату ?илами сӯрати бандаду андӯҳу шодӣ зоҳир шавад , хавфу раҷо , қабзу баст доман гирад , аммо чун либос сӯрат баркашад ва дар муҳӣти аҳадят ғӯта хӯрд , ӯро на аз азоби хабар буд ва на аз Наим , на умед дорад на бим , на хавфи шиносад на раҷо , чаҳ таъаллуқи хавфу раҷои бмозӣу мстқбл буд , ӯ дар баҳрӣ ғарқаст ки онҷо на мозӣаст на мстқбл , балки онҷои ҳамаи ҳол дар ҳоласту вақт дар вақт .
اینجا منی و مائی پیدا آید، توئی و اویی آشکارا گردد، مادام که محب را شهود جمال محبوب در آینۀ صورت رو نماید؛ لذت و الم صورت بندد و اندوه و شادی ظاهر شود، خوف و رجا،قبض و بسط دامن گیرد،اما چون لباس صورت برکشد و در محیط احدیت غوطه خورد، او را نه از عذاب خبر بود و نه از نعیم، نه امید دارد نه بیم، نه خوف شناسد نه رجا، چه تعلق خوف و رجا بماضی و مستقبل بود، او در بحری غرق است که آنجا نه ماضی است نه مستقبل، بلکه آنجا همه حال در حال است و وقت در وقت.
шеър
شعر
Касе кандар намаки зори аўФтд гум гардад андрўӣ
کسی کاندر نمک زار اوفتد گم گردد اندروی
Ман ин дарёии пуршӯр аз намак камтар наме донам
من این دریای پرشور از نمک کمتر نمیدانم
Ва низ ғояти хавф ё аз ҳиҷоб буд ва ё аз рафъи ҳиҷоб , ӣнҷо аз ҳар ду эминаст , зеро ки ҳиҷоби миёни ду чиз фарз тавонад кард ,у ӣнҷои ҷуз яке натавон буд , ва аз рафъи ҳиҷоби ҳам бок надорад , чаҳ аз рафъи ҳиҷоб касеро бок буд ки тарсад аз тоби сбҳот сӯхта шавад , ва ман ҳўолнори Киеви иҳтрқ ?
و نیز غایت خوف یا از حجاب بود و یا از رفع حجاب، اینجا از هر دو ایمن است،زیرا که حجاب میان دو چیز فرض تواند کرد، و اینجا جز یکی نتوان بود، و از رفع حجاب هم باک ندارد، چه از رفع حجاب کسی را باک بود که ترسد از تاب سبحات سوخته شود، و من هوالنار کیف یحترق؟
байт
بیت
Нестро каъбау кунишат яке аст
نیست را کعبه و کنشت یکی است
Сояро дӯзаху биҳишт яке аст
سایه را دوزخ و بهشت یکی است
шеър
شعر
Азои тлъи алсбоҳи бнҷми роҳ
اذا طلع الصباح بنجم راح
ТсоўиФиаҳи скрони всоҳ
تساویفیه سکران وصاح
Нури нурро насузад , балки нур дар нур мундараҷ шавад : пас аҳли аҳадятро на хавф бошад на раҷо , на Наим буд на азоб ; боязидро гуфтанд : Киеви асбҳт ? гуфт : лосбоҳи ъндии вломсоء .
نور نور را نسوزد، بلکه نور در نور مندرج شود: پس اهل احدیت را نه خوف باشد نه رجا، نه نعیم بود نه عذاب؛ بایزید را گفتند: کیف اصبحت؟ گفت: لاصباح عندی ولامساء.
ӣнҷо ки манам на бомдодаст ва на шом
اینجا که منم نه بامداد است و نه شام
Неи бими неи умед , на ҳол ва на мақом
نی بیم نی امید، نه حال و نه مقام
Анмои алсбоҳу алмсоءи лмни итқиди болсФаҳу анолосФаҳи лӣ .
انما الصباح و المساء لمن یتقید بالصفة و انالاصفة لی.
Мисроъ :
مصراع:
Чун нест марои зоти сифат чун бошад ?
چون نیست مرا ذات صفت چون باشد؟